2 Korpus Polski (PSZ): Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 6 bajtów ,  2 lata temu
m
MalarzBOT: poprawiam link tożsamy z tekstem linka
m (MalarzBOT: poprawiam link tożsamy z tekstem linka)
|www =
}}
'''2 Korpus Polski''' (2 KP) – [[związekZwiązek taktyczny|wyższy związek taktyczny]] [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie]], w latach 1943-1947.
 
W grudniu 1943 przetransportowany do [[Włochy|Włoch]]. Będąc w składzie brytyjskiej 8 Armii, uczestniczył w kampanii włoskiej. W maju 1944 zdobywał [[Linia Gustawa|Linię Gustawa]] [[Bitwa o Monte Cassino|zdobywając Monte Cassino]], następnie na [[Linia Hitlera|Linii Hitlera]] ([[Piedimonte San Germano|Piedimonte]]). W lipcu 1944 na wybrzeżu [[Morze Adriatyckie|Morza Adriatyckiego]] wyzwolił [[Ankona|Ankonę]], sierpień-wrzesień przełamał [[liniaLinia Gotów|linię Gotów]], w październiku walczył w [[Apeniny|Apeninach]]. W kwietniu 1945 brał udział w bitwie o [[Bolonia|Bolonię]]. Po wojnie pozostał we Włoszech w składzie wojsk okupacyjnych. W 1946 przetransportowany został do Wielkiej Brytanii. Większość żołnierzy pozostała na emigracji i wstąpiła do [[Polski Korpus Przysposobienia i Rozmieszczenia|Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia]]. W 1947 korpus rozwiązano.
 
== Formowanie i szkolenie korpusu ==
[[Plik:Wladyslaw Anders.jpg|thumb|240px|[[Generał|Gen. broni]] [[Władysław Anders]].]]
[[Plik:IIkp italia.png|right|240px]]
[[formowanieFormowanie jednostki|Utworzony]] 21 lipca 1943<ref name=bieg>{{Cytuj książkę| nazwisko = Biegański| imię = Witold|tytuł = Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie| strony = 63-64}}</ref> z dowództwa i jednostek [[Armia Polska na Wschodzie|Armii Polskiej na Wschodzie]] na podstawie rozkazu i wytycznych [[Naczelny Wódz Polskich Sił Zbrojnych|Naczelnego Wodza]], [[Generał broni|generała broni]] [[Władysław Sikorski|Władysława Sikorskiego]] z 16 i 29 czerwca 1943, w północnym [[Irak]]u, w rejonie [[Kirkuk]]u i [[Ałtun Kapon]]. Dowództwo Armii w Polu przemianowano na dowództwo 2 Korpusu Polskiego{{odn|Żak|2014|s=31}}. W sierpniu i wrześniu 1943 korpus przegrupowano do południowej [[Palestyna|Palestyny]] i rozmieszczono w następujących miejscowościach i rejonach:
* m. [[Julis]] – Dowództwo 2 KP (następnie przesunięte do obozu "Kilo" k. [[Gaza (Palestyna)|Gazy]]),
* rejon m. [[Julis]] – [[3 Dywizja Strzelców Karpackich]],
Po zakończeniu działań wojennych żołnierzy korpusu, którzy zadeklarowali powrót do kraju skierowano do obozów repatriacyjnych w [[Cervinara]] i [[Paolisi]] koło [[Neapol]]u (około 5,5 tysiąca żołnierzy) i w [[San Domenico]] (około 800 żołnierzy). Obozy pozostawały pod opieką władz brytyjskich, które organizowały transporty do [[Polska|Polski]]. Transporty kierowano koleją przez [[Mediolan]], [[Brenner]], [[Pilzno]], [[Praga|Pragę]] do [[Zebrzydowice (województwo śląskie)|Zebrzydowic]] lub drogą morską z [[Neapol]]u do [[Gdańsk]]a. Z ramienia [[Tymczasowy Rząd Jedności Narodowej|Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej]] nad powrotem żołnierzy do kraju czuwała [[Polska Misja Wojskowa we Włoszech]] pod kierownictwem płk. [[Kazimierz Sidor|Kazimierza Sidora]] (misja funkcjonowała do maja 1946).
 
W okresie od 3 do 25 grudnia 1945 do [[Polska|Polski]], w 13 transportach kolejowych, przybyło z [[Włochy|Włoch]] łącznie 12 305 żołnierzy 2 KP i [[Jednostki Wojskowe na Środkowym Wschodzie|Jednostek Wojskowych na Środkowym Wschodzie]]. W tej liczbie znalazło się tylko 32 [[Oficer (wojsko)|oficerów]] oraz 1612 [[podoficer]]ów i 10 661 [[Szeregowy|szeregowców]]. Z powyższej grupy 1226 podoficerów i 8601 szeregowców miało za sobą przymusową służbę w [[Wehrmacht|armii niemieckiej]]. Około 8 procent to żołnierze zdegradowani bądź więzieni z przyczyn natury politycznej. Około 2 procent żołnierzy to obywatele polscy narodowości [[Białorusini|białoruskiej]], [[Ukraińcy|ukraińskiej]] i [[Rosjanie|rosyjskiej]]. Powracający żołnierze przywieźli z sobą między innymi 11 867 [[Karabin|karabinów angielskich]] i 603 150 [[Nabój|nabojów karabinowych]]. Wymienieni zostali skierowani do punktów etapowych w [[Kędzierzyn-Koźle|Koźlu]] (dwa), [[Cieszyn]]ie i [[Międzylesie|Międzylesiu]]. Przygotowano również rezerwowe punkty w [[Katowice|Katowicach]], [[Chorzów|Chorzowie]] i [[Bielsko-Biała|Bielsku-Białej]]. Punkty repatriacyjne zostały zorganizowane na podstawie rozkazu nr 325/org. Naczelnego Dowódcy WP z dnia 27 listopada 1945 Kierownictwo nad przyjęciem żołnierzy [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|PSZ]] sprawował [[Generał|gen. dyw.]] [[Wsiewołod Strażewski]], II [[Minister|wiceminister]] [[Obrona narodowa|ON]]. Samym przyjęciem zajmowały się cztery komisje rejestracyjne, w skład których wchodzili oficerowie Departamentu Poboru i Uzupełnień [[Ministerstwo Obrony Narodowej|MON]], [[Główny Zarząd Polityczno-Wychowawczy Wojska Polskiego|Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP]], [[Główny Zarząd Informacji|Głównego Zarządu Informacji WP]] i Departamentu Personalnego [[Ministerstwo Obrony Narodowej|MON]]. Na czele jednej z komisji stał ppłk Jan Janikowski. Ochronę zapewniał 3 batalion [[44 Pułk Piechoty (LWP)|44 Pułku Piechoty]] [[13 Dywizja Piechoty (LWP)|13 DP]]. Z przybyłych do kraju podoficerów – 1572 zdemobilizowano, a 40 urlopowano, kwalifikując wstępnie do dalszej służby wojskowej. W grupie szeregowców zdemobilizowano 9892, a urlopowano 769 osób. W późniejszym okresie zrezygnowano z powołania do czynnej służby żołnierzy urlopowanych. Dalsze zorganizowane transporty żołnierzy 2 KP przybywały do kraju z [[Wyspy Brytyjskie|Wysp Brytyjskich]]. Do grudnia 1947 r. przybyło 16 371 podoficerów i 41.912 szeregowców PSZ. Kazimierz Frontczak nie podaje ilu z nich pełniło służbę w 2 KP. Powyższe dane nie obejmują żołnierzy, którzy do kraju wrócili indywidualnie lub cywilnymi transportami repatriacyjnymi. Zorganizowana akcja powrotu żołnierzy PSZ trwała do polowy 1951 r. 20 września 1951 r. w [[Gdynia|Gdyni]] zlikwidowano Remigracyjny Punkt Specjalny Państwowego Biura Podróży "[[Orbis|"Orbis"]]".
 
W latach 1947-1948 723 żołnierzy PSZ na Zachodzie, którzy przed wojną zamieszkiwali na terenie województw: [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|wileńskiego]], [[Województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|białostockiego]], [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|nowogródzkiego]] i [[Województwo poleskie|poleskiego]] trafiła do 312 Obozu dla Wyzwolonych Jeńców Wojennych i Internowanych Obywateli w [[Grodno|Grodnie]] (powyższe dane nie obejmują żołnierzy, którzy powrócili w 1946 i przeszli przez obóz w [[Wilno|Wilnie]], a także żołnierzy, którzy powrócili indywidualnie po 1948). Z 723 żołnierzy, którzy przewinęli się przez obóz grodzieński – 327 pełniło służbę w 2 KP, z czego – 111 w [[3 Dywizja Strzelców Karpackich|3 DSK]], a 159 w [[5 Kresowa Dywizja Piechoty|5 KDP]]. W nocy z 31 marca na 1 kwietnia 1951 funkcjonariusze [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR|bezpieczeństwa]] [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|BSRR]] przystąpili do masowych aresztowań i wywózki żołnierzy [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|PSZ na Zachodzie]] wraz z ich rodzinami do [[Obwód irkucki|obwodu irkuckiego]]. [[Deportacja (politologia)|Deportacja]] wiązała się z [[Konfiskata|konfiskatą]] mienia i odebraniem odznaczeń bojowych. Ogółem [[Zesłanie|zesłano]] 888 żołnierzy i 3632 członków rodzin z terenu [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|BSRR]] i 49 żołnierzy z terenu [[Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka|LSRR]]. W 1956 deportowanym zezwolono na powrót z zesłania. W 1958 w [[Obwód irkucki|obwodzie irkuckim]] pozostawało 1152 żołnierzy i członków ich rodzin. Większość z deportowanych w 1951 powróciła do [[Polska|Polski]].
2 812 935

edycji