Joseph-Noël Ritchot: Różnice pomiędzy wersjami

[wersja przejrzana][wersja przejrzana]
Usunięta treść Dodana treść
AndrzeiBOT (dyskusja | edycje)
m Bot poprawa: linki wewnętrzne, apostrofy, cudzysłowy itp.
AndrzeiBOT (dyskusja | edycje)
m Bot poprawa: linki wewnętrzne, apostrofy, cudzysłowy itp.
Linia 7:
Resztę życia Ritchot spędził w Manitobie. W [[1897]] został mianowany [[wikariusz]]em generalnym [[diecezja|diecezji]] św. Bonifacego (Manitoba), a krótko przed śmiercią w [[1905]] jej [[Dziekan (Kościół katolicki)|dziekanem]].
 
Członkowie delegacji zostali tak wybrani by reprezentowała ona trzy główne grupy ludności zamieszkujące kolonię. Ritchot był rzecznikiem [[Metys]]ów, Black mieszkańców Anglosaskich, a Scott mieszkańców pochodzących z [[Stany Zjednoczone|USA]]. W czasie negocjacji Scott, nie reprezentujący większej siły, był na ogół ignorowany. Black już na początku zadeklarował swe poparcie dla propozycji rządowych. Jedynie Ritchot był twardym negocjatorem. W szczególności obstawał przy żądaniu przyznania amnestii wszystkim rebeliantom. Ritchot domagał się także gwarancji, że porozumienie zostanie dotrzymane, których nigdy nie otrzymał. [[Gubernator generalny Kanady]] [[John Young (astronautagubernator)|John Young]] dał mu ustne zapewnienie, zaręczając je słowem honoru, a przedstawiciele rządu [[premier Kanady]] [[John A. Macdonald|John Macdonald]] i jego bliski współpracownik [[George-Étienne Cartier]] zaledwie bardzo ogólną notkę. Po powrocie negocjatorów z Ottawy, napięcie w kolonii utrzymywało się jeszcze przez półtora miesiąca, kiedy to ostatecznie porozumienie zostało ratyfikowane. Jedynym odstępstwem od porozumienia był brak amnestii dla rebeliantów. Nie miało to jednak faktycznego znaczenia skoro rząd nie miał ani zamiaru, ani możliwości ścigać rebeliantów.
 
{{ka}}
 
{{SORTUJ:Ritchot Noel-Joseph}}