Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

m
lit.
m (Dodaję nagłówek przed Szablon:Przypisy)
m (lit.)
Początki seminarium warszawskiego sięgają XVI wieku i okresu [[Sobór trydencki|soboru trydenckiego]] (1545–1563), który w jednym ze swoich dokumentów określił nowe zasady kształcenia księży na potrzeby [[diecezja|diecezji]], które od tego momentu miało się odbywać w specjalnie do tego przystosowanych instytucjach, zwanych seminariami. W [[Warszawa|Warszawie]] pierwsze takie seminarium powstało w roku 1678 i było prowadzone przez księży misjonarzy. Na przestrzeni czasu, głównie w związku z problemami prawnymi oraz w wyniku otwarcia w mieście drugiego seminarium, instytut księży misjonarzy przestał istnieć.
 
Inicjatorem założenia w stolicy drugiego seminarium był dziekan ówczesnej kapituły warszawskiej (w tamtym czasie miasto, chociaż było stolicą Rzeczypospolitej, to jako jednostka kościelna podlegało, jako tzw. [[archidiakonat warszawski]] diecezji poznańskiej) i późniejszy arcybiskup lwowski [[Mikołaj Popławski]]. 13 kwietnia 1682 roku na posiedzeniu kapituły kolegiackiej podjęto uchwałę o fundacji w mieście drugiego seminarium. Klerycy mięlimieli zgodnie z decyzją kapituły, pobierać naukę w kolegium jezuickim, ale już w roku 1685 pieczę nad formacja kleryków przejęli tzw. „księża komuniści”. Dekret kapituły nabrał pełnej mocy prawnej, gdy potwierdzenie tej decyzji podpisał biskup poznański [[Stefan Wierzbowski]] w dniu 12 stycznia 1684 roku. Od tego momentu można mówić o istnieniu seminarium warszawskiego, którego Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne jest kontynuatorem.
 
W wieku XVIII, seminarium staraniem biskupa poznańskiego [[Teodor Kazimierz Czartoryski|Teodora Czartoryskiego]], Seminarium otrzymało nowo wybudowany budynek przy ulicy Świętojańskiej na Starym Mieście, tuż obok ówczesnej kolegiaty warszawskiej (dzisiejsza katedra). W ciągu późniejszej swojej historii, seminarium lokowane było jeszcze w kilku innych budynkach w mieście. Wojny napoleońskie (1796–1815) spowodowały liczne zniszczenia w stolicy, których nie uniknęło także seminarium. Okres Królestwa Polskiego (1815–1830) był czasem względnej stabilizacji i naprawiania wojennych strat. Ważną zmianą w tym okresie, było objęcie stanowiska rektora przez księdza Benedykta Wyszyńskiego w roku 1845. Od tego momentu to kler diecezji warszawskiej (powstałej w roku 1798) przejął prowadzenie seminarium. Dwa powstania narodowe (z lat 1830–1831 oraz 1863–1864) spowodowały zwrócenie carskich represji również w stronę seminarium, które jako instytucja kształcąca księży katolickich (licznie wspierających powstańców), stało się obiektem szykan oraz inwigilacji prowadzonych przez carską policję.
|-
| Wychowawcy
| ks. Przemysław Ćwiek
ks. lic. [[Ronald Kasowski]]<br />ks. [[Piotr Markisz]]<br />ks. [[Piotr Wierzbicki (kapłan)|Piotr Wierzbicki]]
|-
35 095

edycji