Otwórz menu główne

Zmiany

m
Poprawa linkowań do ministerstw i kadencji parlamentu, po przenosinach artykułów, drobne redakcyjne
[[Plik:Stronnictwo Demokratyczne Rada Naczelna 2015.jpg|thumb|260px|Siedziba Stronnictwa Demokratycznego przy ul. Chmielnej 9 (d. Rutkowskiego 9)]]
 
W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1991 roku|wyborach do Sejmu w 1991]] SD wystartowało samodzielnie, uzyskując 1 mandat; posłem Stronnictwa został [[Jan Świtka (polityk)|Jan Świtka]]. Ugrupowanie nie przejawiało aktywności w okresie opozycji pozaparlamentarnej, będąc jednocześnie areną konfliktu wewnętrznego podczas rządów [[Rafał Szymański|Rafała Szymańskiego]], który został ostatecznie odwołany z funkcji szefa SD jesienią 1993. W [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1993 roku|wyborach parlamentarnych w 1993]] działacze SD startowali z list [[Unia Pracy|Unii Pracy]], [[Sojusz Lewicy Demokratycznej|SLD]], [[Polskie Stronnictwo Ludowe|PSL]], [[Bezpartyjny Blok Wspierania Reform|BBWR]] i [[Unia Polityki Realnej|UPR]]. Ugrupowanie wprowadziło wówczas do Sejmu 3 posłów (wśród nich 2 osoby z listy UP – [[Krzysztof Wiecheć]] i [[Zbigniew Zysk]] oraz 1 z listy SLD – [[Kazimierz Modzelewski]], który nie opuścił w SD w trakcie kadencji). W 1996 Stronnictwo zawarło porozumienie wyborcze z [[Unia Wolności|Unią Wolności]], [[Stronnictwo Ludowo-Chrześcijańskie|Stronnictwem Ludowo-Chrześcijańskim]], [[Partia Republikanie|Partią Republikanie]] i [[Partia Konserwatywna (Polska)|Partią Konserwatywną]] na okres [[Wybory parlamentarne w Polsce w 1997 roku|wyborów w 1997]], co przełożyło się na mandaty w [[Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej III kadencji (1997–2001)|Sejmie III kadencji]] dla [[Jan Klimek|Jana Klimka]] i [[Stanisław Pilniakowski|Stanisława Pilniakowskiego]] (SD wystartowało z list UW). Mimo relatywnego sukcesu aktyw SD wyrażał rozczarowanie aliansem z UW, z którą Stronnictwo sprzymierzyło się również na okres wyborów samorządowych. Rozpoczęły się rozmowy Jana Klimka z [[Partia Ludowo-Demokratyczna (Polska)|Partią Ludowo-Demokratyczną]], Unią Pracy i Polskim Stronnictwem Ludowym. W wyniku spadku popularności ugrupowań postsolidarnościowych SD zmieniło w 2000 sojusznika, popierając [[Aleksander Kwaśniewski|Aleksandra Kwaśniewskiego]] w [[Wybory prezydenckie w Polsce w 2000 roku|wyborach prezydenckich]], a następnie podpisując umowę o starcie na listach [[Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy|SLD-UP]]. W Sejmie zasiadł wówczas jeden przedstawiciel tej partii – ówczesny jej prezes Jan Klimek, co doprowadziło do kolejnego rozczarowania nieudanym aliansem w szeregach SD. Jan Klimek do końca kadencji zasiadał w klubie parlamentarnym SLD, ubiegał się także o reelekcję z listy tej partii w 2005.
 
Od 2002 przewodniczącym partii był [[Andrzej Arendarski]] (zrezygnował 2 grudnia 2006). W [[Wybory do Parlamentu Europejskiego w Polsce w 2004 roku|wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004]] kilku kandydatów SD startowało z list [[Narodowy Komitet Wyborczy Wyborców|Narodowego Komitetu Wyborczego Wyborców]], który nie osiągnął progu wyborczego. W 2005 Stronnictwo Demokratyczne było inicjatorem i współtwórcą Komitetu Wyborczego Centrum, tworzonego także przez [[Partia Centrum (Polska)|Partię Centrum]], częściowo [[Inicjatywa dla Polski|Inicjatywę dla Polski]], [[Zjednoczenie Chrześcijańsko-Narodowe]], [[Wspólnota Samorządowa|Wspólnotę Samorządową]] i wiele innych organizacji społecznych, zawodowych oraz gospodarczych, wspólnie startujących w [[Wybory parlamentarne w Polsce w 2005 roku|wyborach do parlamentu w 2005]], deklarujących powyborcze zjednoczenie i popierających kandydaturę prof. [[Zbigniew Religa|Zbigniewa Religi]] na urząd Prezydenta RP. Zbigniew Religa wycofał się jednak ze startu przed wyborami, popierając kandydaturę [[Donald Tusk|Donalda Tuska]] z [[Platforma Obywatelska|Platformy Obywatelskiej]].
293 763

edycje