Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 3 bajty ,  1 rok temu
m
zbędne powtórzenie
Historia tego Kościoła zaczęła się w tym samym czasie, co historia [[Malankarski Kościół Ortodoksyjny|Ortodoksyjnego Kościoła Malankaru.]] Do przybycia [[Portugalia|Portugalczyków]] do Indii w [[XV wiek|XV]] wieku, chrześcijanie św. Tomasza stanowili jeden Kościół, który był monolitem – nie powstawały w jego łonie [[Schizma|schizmy]] i [[Herezja|herezje]]. Dopiero wysiłki ze strony misjonarzy europejskich pragnących za wszelką cenę Kościół indyjski [[Alfabet łaciński|zlatynizować,]] doprowadziły do pierwszych pęknięć, a potem niesnasek, kłótni, podziałów.
 
Po wypowiedzeniu posłuszeństwa [[papież]]owi w roku [[1653]], wbrew oczekiwaniom większości świeckich i [[Duchowieństwo|duchowieństwa,]] jedność między chrześcijanami [[Tomasz Apostoł|św. Tomasza]] nie została zachowana. Mniejszość zdecydowała się mimo wszystko pozostać wierna [[Rzym]]owi, nawet i za cenę utraty własnej tożsamości, większość – nie godząc się na na dalszą zależność od Rzymu, a nie mając innego wyjścia – poddała się zwierzchności jakobickiego [[Syryjsko-prawosławny patriarcha Antiochii|patriarchy Antiochii]]. Inaczej pozostaliby bez [[biskup]]ów, bowiem rodzimi, indyjscy, powymierali, a ci [[Sakrament święceń|konsekrowani]] przez [[Katolicyzm|katolików]] byli Europejczykami.
 
Wiek [[XVIII wiek|XVIII]] przyniósł kolejne podziały. Otóż jedna z grup indyjskich chrześcijan, zwana Puthencoor pod wpływem misjonarzy anglikańskich, weszła w ścisły kontakt z ich Kościołem. Miało to miejsce za pontyfikatu [[Mar Thoma VI]], znanego także jako Dionysius I ([[1765]]–[[1808]]). Angielscy misjonarze, i finansowo, i politycznie wspierani przez swój rząd, czynnie włączyli się w życie chrześcijan indyjskich, pomagając m.in. Ittoopowi Rambanowi założyć [[seminarium duchowne]] w [[Kottayam]] w roku [[1813]]. Takie działania przekonywały [[Hindusi|Hindusów]] do anglikanów.
357 723

edycje