Otwórz menu główne

Zmiany

 
==== Postawa wspólnoty w Koryncie ====
Nie można zbyt precyzyjnie określić jak przebiegała ''Wieczerza Pańska'' w [[Korynt|Koryncie]]. Chrześcijanie zbierali się w domu poszczególnych wiernych na posiłek, na który składały się z pewnością nie sam chleb i wino. Nie można mówić o ''agapé'', ponieważ ta nazwa pojawiła się dopiero od II w., gdy posiłek właściwy został już oddzielony od spożywania [[sakrament]]u Eucharystii, chleba i wina. Jedzenie nie było też jedynie swego rodzaju wstępem, ''aperitifem'', lecz tworzyło z Pamiątką Pana jedną całość. BędącSłownictwo na swój sposób typowym dla epoki posiłkiem religijnym – w owych czasach często po złożeniu ofiary ze zwierząt organizowano publiczne uczty – ''Wieczerza Pańska'' była czymś zupełnie odmiennym, była elementem [[Chrześcijaństwo|chrześcijańskiego]] życia wspólnotowego. Stanowiła podstawę życia Kościoła-Ciała Chrystusa. Apostoł porównuje wieczerze eucharystyczne chrześcijan z ucztami pogańskimi oraz ze spożywaniem ofiar ze zwierzątużywane przez ''IzraelPawła wedługukazuje ciała''. W rozdz. 8 zwraca uwagężydowski, żepaschalny ponieważcharakter jestcelebracji jeden Bóg i jeden Pan – Chrystus (1 Kor 8,6), ofiary [[Pogaństwo|pogańskie]] ku czci bożkom nie mają żadnego znaczenia. Nie można jednak tak samo nie przykładać znaczenia do ''Wieczerzy Pańskiej'' – nie można spożywać jej, ''nie zważając na Ciało'' (1 Kor 11,29)wieczerzy. Wyrażenie ''kielich błogosławieństwa'' oraz ''chleb, który łamiemy'' (1 Kor 10,16) należały zdo pewnościąsłownictwa słownictwem[[Pesach|paschy eucharystycznym przed-PawłowymŻydów]], jakoprzejętego typoweprzez wyrażenie [[Ludy semickie|semickie]]chrześcijan. Trzeci rytualny kielich żydowskiego [[Seder|sederu paschalnego]] jest tradycyjnie zwany ''kielichem błogosławieństwa'' (/{{lang|he}} ''kôs šel b<sup>e</sup>rākāh'')/<ref>{{Cytuj książkę | autor = R. Kugelmann [[Pasjoniści|CP]]| tytuł = The First Letter to The Corinthians, 65 | strony = 269}}</ref><ref>{{Cytuj książkę | tytuł = „Kielich błogosławieństwa” (1 Kor 10,16) u źródeł liturgii eucharystycznej | autor = A. Tronina| autor link = Antoni Tronina| strony = 176}}</ref>.
[[Plik:Leonardo da Vinci (1452-1519) - The Last Supper (1495-1498).jpg|thumb|300px|<center>[[Ostatnia Wieczerza (obraz Leonarda da Vinci)|''„Ostatnia Wieczerza"'' Leonarda da Vinci]]</center>]]
 
Apostoł porównuje eucharystie chrześcijan ze spożywaniem ofiar ze zwierząt przez ''Izraela według ciała'' (1 Kor 10,18), a także z kultycznymi ucztami pogańskimi. Z zewnątrz, wieczerze chrześcijan były na swój sposób typowym dla epoki posiłkiem religijnym – [[Starożytna Grecja|w owych czasach w Grecji]] często po złożeniu ofiary ze zwierząt w [[Mitologia grecka|świątyni bóstwa]] organizowano publiczne uczty. Patrząc od wewnątrz, ''Wieczerza Pańska'' była czymś zupełnie odmiennym. Była elementem [[Chrześcijaństwo|chrześcijańskiego]] życia wspólnotowego. Stanowiła podstawę życia [[Kościół (teologia)|Kościoła]] jako Ciała Chrystusa. Wcześniej, w rozdziale ósmym listu Paweł zwrócił uwagę, że ponieważ jest jeden Bóg i jeden Pan, czyli Chrystus (1 Kor 8,6) – ofiary [[Pogaństwo|pogańskie]] ku czci bożkom nie mają żadnego znaczenia. Nie można jednak tak samo nie przykładać znaczenia do ''Wieczerzy Pańskiej''. Nie można spożywać jej ''nie zważając na Ciało'' (1 Kor 11,29).
Uczniowie spożywali Eucharystię nie zważając na komunię ({{lang|el}} koinonia) z Ciałem i Krwią Chrystusa. Wersy 11, 27 oraz 29 wskazują na konieczność podchodzenia z odpowiednim nastawieniem i rozumieniem znaczenia do Sakramentu Wieczerzy.
[[Plik:Leonardo da Vinci (1452-1519) - The Last Supper (1495-1498).jpg|thumb|300px|<center>[[Ostatnia Wieczerza (obraz Leonarda da Vinci)|''„Ostatnia Wieczerza"'' Leonarda da Vinci]]</center>]]
{{Cytat | (27) Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. (...) (29) Kto bowiem spożywa i pije nie zważając na Ciało [Pańskie], wyrok sobie spożywa i pije.}}
Uczniowie spożywali Eucharystię nie zważając na komunię (/{{lang|el}} ''koinonia)''/ z Ciałem i Krwią Chrystusa. Wersy 11, 27 oraz 29 wskazują na konieczność podchodzenia z odpowiednim nastawieniem i rozumieniem znaczenia do Sakramentu Wieczerzy.:
Według [[Xavier Léon-Dufour|X. Léon-Dufoura]], w zdaniach tych niektórzy egzegeci widzą poboczną tradycję sakramentalną, inni słusznie uznają to stwierdzenie za Pawłowe. Apostoł traktuje je jako wprowadzenie do stwierdzenia o ''jednym chlebie'', który jest w centrum dyskursu. W następnych zdaniach Paweł widzi choroby i szerzącą się śmierć wśród uczniów jako karę za nadużycia w sprawowaniu Eucharystii{{odn|Léon-Dufour|1983|odn=b|s= 204}}:
{{Cytat | (27) Dlatego też kto spożywa chleb lub pije kielich Pański niegodnie, winny będzie Ciała i Krwi Pańskiej. (...) (29) Kto bowiem spożywa i pije nie zważając na Ciało [Pańskie], wyrok sobie spożywa i pije.}}
Według [[Xavier Léon-Dufour|X.Xaviera Léon-Dufoura]], wnależy zdaniachuznać, tychże niektórzyjest egzegecito widząnauczanie poboczną tradycję sakramentalnąPawłowe, innia słusznienie uznająformuły towzięte stwierdzeniez za PawłoweTradycji. Apostoł traktujewprowadza jew jakoten wprowadzeniesposób dow stwierdzeniaswoją ogłówną ''jednymmyśl chlebie''jedności, który jestwyrażoną w centrumznaku dyskursu''jednego chleba''. W następnych zdaniach Paweł widzi choroby i szerzącą się śmierć wśród uczniów jako karę''upomnienie'' od Chrystusa za nadużycia w sprawowaniu Eucharystii{{odn|Léon-Dufour|1983|odn=b|s= 204}}:
{{Cytat| Dlatego to właśnie wielu wśród was słabych i chorych i wielu też umarło. Jeżeli zaś sami siebie osądzimy, nie będziemy sądzeni. Lecz gdy jesteśmy sądzeni przez Pana, upomnienie otrzymujemy, abyśmy nie byli potępieni ze światem. (11, 30–32)}}
 
Uczniowie w Koryncie nie zważali także na siebie wzajemnie. Być może frakcja Apollosa (por. 1 Kor 3, 4) oddzielała się od innych uczniów, nie dzieląc z nimi posiłku. Słabość tego wspólnotowego praktykowania ''Wieczerzy Pańskiej'' wypominał Apostoł<ref>{{Cytuj książkę | autor = R. Kugelmann [[Pasjoniści|CP]]| tytuł = The First Letter to The Corinthians, 70 | strony = 270}}</ref>:
{{Cytat|Przede wszystkim słyszę – i po części wierzę – że zdarzają się między wami spory (/{{lang|el}} ''schismata)''/, gdy schodzicie się razem jako Kościół. Zresztą nawet muszą być wśród was rozdarcia (/{{lang|el}} ''aireseis''<ref>Łac. ''haeresis'': ''wybór, opcja'' stąd ''sekty religijne, frakcje'' i w domyśle: ''rozdarcia'', por. {{Cytuj książkę | tytuł = The Analytical Lexicon to the Greek New Testament | autor = W. D. Mounce | wydawca = Zondervan Publishing House – HarperCollins | miejsce = Grand Rapids, Michigan| rok = 1993| isbn = 0-310-54210-3 | strony = 55}}. Od tego słowa powstało później pojęcie ''[[herezja]]''.</ref>)/, żeby się okazało, którzy są wypróbowani. Tak więc, gdy się zbieracie, nie ma u was spożywania Wieczerzy Pańskiej. Każdy bowiem już wcześniej zabiera się do własnego jedzenia, i tak się zdarza, że jeden jest głodny, podczas gdy drugi nietrzeźwy. Czyż nie macie domów, aby tam jeść i pić? Czy chcecie znieważać Boże zgromadzenie i zawstydzać tych, którzy nic nie mają? (1 Kor 11, 18–22)}}
Napomnienie Pawła jest skierowane przeciw pogańskim postawom uczniów w czasie Eucharystii: egoizmowi, frakcjom.i podziałom na frakcje{{odn|Léon-Dufour|1983|odn=b|s= 204}}.
 
==== Nauczanie Pawła o znaczeniu Eucharystii ====