Tadeusz Pikus: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 4 bajty ,  1 rok temu
m
poprawa przek., WP:SK, drobne redakcyjne (zmiana przypisu)
(drobne merytoryczne)
m (poprawa przek., WP:SK, drobne redakcyjne (zmiana przypisu))
W latach 1981–1983 był [[wikariusz]]em w [[parafia Świętej Rodziny w Jaktorowie|parafii św. Rodziny w Jaktorowie]]{{r|nota Drohiczyn}}. W latach 1985–1988 pracował jako referent w Sekretariacie Prymasa Polski{{r|Papież mianował trzech nowych biskupów dla Polski}}. W latach 1990–1992 przebywał w Moskwie, gdzie pełnił funkcje kapelana pracowników [[Polskie Pracownie Konserwacji Zabytków|Pracowni Konserwacji Zabytków]] i duszpasterza Polaków w ZSRR{{r|nota biograficzna}}. Od 1996 był duszpasterzem przedsiębiorców i organizatorów życia gospodarczego w Warszawie{{r|Prymas Polski konsekrował bp. Tadeusza Pikusa}}. W 1997 został [[rektor (ksiądz)|rektorem]] [[kościół Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie|kościoła Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Warszawie]]{{r|Papież mianował trzech nowych biskupów dla Polski}}. W tym samym roku wszedł w skład [[rada kapłańska|rady kapłańskiej]] i [[kolegium konsultorów]] [[archidiecezja warszawska|archidiecezji warszawskiej]]. W 1998 został członkiem IV Synodu Archidiecezji Warszawskiej, na którym był wiceprzewodniczącym komisji ekumenicznej{{r|nota biograficzna}}.
 
Prowadził wykłady w [[Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne w Warszawie|Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie]] (1985–1999), [[Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie|Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie]] (1989–1990 i 1993–1998), Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie i później na [[Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie|Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego]] (1997–2009), w Wyższym Seminarium w Łowiczu (1994–1995, 1996–1998), w Wyższym Seminarium Duchownym w Grodnie (1997–1999) i, w Polskim Centrum Katechetycznym w Wilnie (1997–1999){{r|nota biograficzna}}, a także w [[Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie|Wyższym Seminarium Duchownym w Drohiczynie]]{{r|Wykładowcy}}. W latach 1988–1990 i 1992–1994 był [[prefekt (Kościół katolicki)|prefektem]] warszawskiego seminarium{{r|Papież mianował trzech nowych biskupów dla Polski}}, a w 1994 został jego wicerektorem{{r|nota biograficzna}}. W 1989 objął funkcję sekretarza Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie. W 1987 został [[adiunkt]]em w Akademickim Studium Teologii Katolickiej w Warszawie, a w 2002 objął stanowisko [[profesor nadzwyczajny|profesora nadzwyczajnego]] na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. W latach 2000–2008 pełnił funkcję kierownika Wyższych Zawodowych Studiów Katechetycznych oraz kierownika kursów doskonalenia zawodowego dla nauczycieli religii-katechetów Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie Sekcji św. Jana Chrzciciela. Zorganizował Kolegium Teologii Katolickiej św. Tomasza z Akwinu w Moskwie, a następnie w latach 1991–1992 był dziekanem i wykładowcą na tej uczelni. W 1997 został członkiem Warszawskiego Towarzystwa Teologicznego, w 2005 członkiem zwyczajnym Stowarzyszenia Teologów Fundamentalnych w Polsce, a w 2007 członkiem korespondentem Wydziału Teologicznego [[Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II|Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II]]{{r|nota biograficzna}}. Autor publikacji opisujących chrześcijaństwo na terenie Rosji{{r|Nitecki}}.
 
24 kwietnia 1999 papież [[Jan Paweł II]] mianował go [[biskup pomocniczy|biskupem pomocniczym]] [[archidiecezja warszawska|archidiecezji warszawskiej]] ze [[biskup tytularny|stolicą tytularną]] [[Lisinia]]{{r|Nomina di Ausiliare per l'arcidiocesi di Warszawa (Polonia)|Papież mianował trzech nowych biskupów dla Polski}}. [[sakra|Święcenia biskupie]] otrzymał 8 maja 1999 w [[bazylika archikatedralna św. Jana Chrzciciela w Warszawie|archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie]]{{r|nota biograficzna}}. Udzielił mu ich kardynał [[Józef Glemp]], prymas Polski, któremu asystowali [[Kazimierz Romaniuk]], biskup diecezjalny warszawsko-praski, i [[Bronisław Dembowski]], biskup diecezjalny włocławski{{r|Prymas Polski konsekrował bp. Tadeusza Pikusa}}. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „''Surrexit Dominus vere!''” (''Pan prawdziwie zmartwychwstał!''){{r|episkopat}}. W latach 1999–2014 sprawował urząd [[wikariusz|wikariusza generalnego]] archidiecezji, ponadto w latach 1999–2008 był przewodniczącym Wydziału Nauki Katolickiej{{r|nota Drohiczyn}}. W 1999 został kanonikiem gremialnym Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej{{r|nota biograficzna}}.
 
29 marca 2014 decyzją papieża [[Franciszek (papież)|Franciszka]] został przeniesiony na urząd [[biskup diecezjalny|biskupa diecezjalnego]] [[diecezja drohiczyńska|diecezji drohiczyńskiej]]{{r|Rinuncia del Vescovo di Drohiczyn (Polonia) e nomina del successore|Drohiczyn: Bp Antoni Dydycz OFMCap. przechodzi na emeryturę. Bp Tadeusz Pikus – biskupem drohiczyńskim}}. Diecezję objął kanonicznie 24 maja 2014{{r|Ks. bp Tadeusz Pikus objął kanonicznie diecezję drohiczyńską}}, a 25 maja 2014 odbył [[ingres]] do [[Katedra Trójcy Przenajświętszej w Drohiczynie|katedry drohiczyńskiej]]{{r|Ingres Bpa Tadeusza Pikusa do katedry drohiczyńskiej /ZDJĘCIA/}}. Został wykładowcą [[Wyższe Seminarium Duchowne w Drohiczynie|Wyższego Seminarium Duchownego w Drohiczynie]]<ref>{{Cytuj stronę | url = http://www.drohiczyn.sacro.pl/index.php?s=272 | tytuł = Przełożeni i wychowawcy | opublikowany = drohiczyn.sacro.pl | data dostępu = 2018-03-17}}</ref>.
 
W ramach [[Konferencja Episkopatu Polski|Konferencji Episkopatu Polski]] był przewodniczącym: Bilateralnego Zespołu Katolicko-Prawosławnego (2001–2011), Zespołu ds. Kontaktów z Polską Radą Ekumeniczną (2005–2010) i Rady ds. Ekumenizmu (2006–2011, członek od 1999). Pełnił funkcje delegata ds. dialogu katolików i muzułmanów (2000–2006) oraz delegata ds. Duszpasterstwa Polskich Przetwórców Żywności (2003–2013). Ponadto był członkiem: Komisji Wychowania Katolickiego (2000–2010), Rady ds. Dialogu Religijnego, jednocześnie przewodnicząc Komitetowi ds. Dialogu z Religiami Niechrześcijańskimi (2001–2006), Rady Programowej Zespołu Pomocy dla Kościoła Katolickiego na Wschodzie (2002–2012), Zespołu ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla (2004–2013) i Zespołu do rozmów z Rosyjskim Kościołem Prawosławnym (2010–2012){{r|nota Drohiczyn}}.
* <ref name="Prymas Polski konsekrował bp. Tadeusza Pikusa">{{cytuj stronę|url=http://system.ekai.pl/kair/?screen=depesza&_scr_depesza_id_depeszy=53816|tytuł=Prymas Polski konsekrował bp. Tadeusza Pikusa|opublikowany=ekai.pl|data=1999-05-08|data dostępu=2013-08-25}}</ref>
* <ref name="Rinuncia del Vescovo di Drohiczyn (Polonia) e nomina del successore">{{cytuj stronę|url=http://press.vatican.va/content/salastampa/it/bollettino/pubblico/2014/03/29/0224/00489.html#RINUNCIA%20DEL%20VESCOVO%20DI%20DROHICZYN%20%28POLONIA%29%20E%20NOMINA%20DEL%20SUCCESSORE|tytuł=Rinuncia del Vescovo di Drohiczyn (Polonia) e nomina del successore|opublikowany=press.vatican.va|data=2014-03-29|język=it|data dostępu=2014-03-29}}</ref>
* <ref name="Wykładowcy">{{cytuj stronę|url=http://www.drohiczyn.sacro.pl/index.php?s=365|tytuł=Wykładowcy|opublikowany=drohiczyn.sacro.pl|data dostępu=2018-03-18}}</ref>
}}