Irena Kaniewska (pilot): Różnice pomiędzy wersjami

lit., int.
(nowy art.)
 
(lit., int.)
|data śmierci = [[2 października]] [[1963]]
|miejsce śmierci = [[Warszawa]]
|miejsce spoczynku = [[Żyrardów]]
|zawód = konstruktor szybowcowy
|odznaczenia = {{Order|OOP|KK}}
'''Irena Kaniewska''' ur. [[30 września]] 1914 r. w [[Kraków|Krakowie]] zm. [[2 października]] [[1963]] w [[Warszawa|Warszawie]] - polski konstruktor szybowcowy, pilot, członek Zarządu Głównego [[Aeroklub Polski|Aeroklubu PRL]].
 
Córka Wilhelma Kahla i Zofii z Wątróbskich. W 1933 roku zdała maturę w Gimnazjum im. J. Kowalczyka w Warszawie i rozpoczęła studia na [[Wydział Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej|Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej]]. Od 1940 roku kontynuowała studia wyższe na tajnych kursach prowadzonych przez profesorów Politechniki Warszawskiej, dyplomudyplom inżyniera zyskałauzyskała 28  września 1941 r. W tym samym roku wyszła za mąż za Feliksa Kaniowskiego. Od 1942 roku zatrudniona była jako robotnica w rozlewni wódek.
 
Brała udział w [[Powstanie Warszawskie|Powstaniu Warszawskim]], po jego upadku była wywieziona do obozu pracy przymusowej w [[Berlin|Berlinie]]. Jej mąż zginął w styczniu 1945 r. w [[Buchenwald (KL)|obozie koncentracyjnym Buchenwald]]. W maju 1945 r. wróciła do Polski.
 
W czerwcu 1945 r. rozpoczęła pracę w [[Polmos|Państwowym Monopolu Spirytusowym]] w [[Żyrardów|Żyrardowie]], następnie od sierpnia 1946 r. była zatrudniona jako inżynier projektant urządzeń fabrycznych w dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego w Warszawie. Od 1  października 1946 r. została zatrudniona w Bielsku w [[Szybowcowy Zakład Doświadczalny|Instytucie Szybownictwa]] na stanowisku konstruktora lotniczego.
 
W 1954 roku w została kierownikiem Sekcji Prototypów SZD. Pracowała także społecznie: była członkiem Rady Zakładowej oraz przewodniczyła komisji współzawodnictwa, w latach 1953-1954 przewodniczyła sekcji [[Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Mechaników Polskich|SIMP]] w Bielsku-Białej, a ponadto była wiceprzewodniczącą koła [[Federacja Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT|Naczelnej Organizacji Technicznej]] obejmującego swoją działalnością miasto i ówczesny powiat bielsko-bialski.
 
Od 1  października 1954 r. została zatrudniona jako starszy asystent w Zakładzie Wytrzymałości [[Instytut Lotnictwa|Instytutu Lotnictwa]] w Warszawie. Zajmowała się samodzielnie problemami z zakresu wytrzymałości i dynamiki szybowców, prowadziła prace konstrukcyjne z zakresu celów latających oraz brała czynny i twórczy udział w opracowaniu przepisów budowy sprzętu lotniczego. W marcu 1956 roku jury konkursu na szybowiec szkolny przyznało jej III nagrodę za pracę opatrzoną godłem "Wróbel".
 
1  września 1957 r. otrzymała tytuł naukowy adiunkta Instytutu Lotnictwa w Warszawie. W styczniu 1963 r. otrzymała stopień samodzielnego pracownika naukowo-badawczego.
 
Zginęła w nocnym locie w dn. 2  października 1963 r. w Warszawie, 7  października została pochowana na cmentarzu w Żyrardowie. Tego samego dnia pośmiertnie została odznaczona [[Krzyż Kawalerski|Krzyżem Kawalerskim]] [[Order Odrodzenia Polski|Orderu Odrodzenia Polski]].
 
Konstrukcje przy opracowaniu których brała udział:
18 558

edycji