Irena Kaniewska (pilot): Różnice pomiędzy wersjami

WP:SK, drobne redakcyjne
(lit., int.)
(WP:SK, drobne redakcyjne)
}}
 
'''Irena Kaniewska''' (ur. [[30 września]] 1914 r. w [[Kraków|Krakowie]], zm. [[2 października]] [[1963]] w [[Warszawa|Warszawie]]) - polski konstruktor szybowcowy, pilot, członek Zarządu Głównego [[Aeroklub Polski|Aeroklubu PRL]].
 
== Życiorys ==
Córka Wilhelma Kahla i Zofii z Wątróbskich. W 1933 roku zdała maturę w Gimnazjum im. J. Kowalczyka w Warszawie i rozpoczęła studia na [[Wydział Inżynierii Produkcji Politechniki Warszawskiej|Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej]]. Od 1940 roku kontynuowała studia wyższe na tajnych kursach prowadzonych przez profesorów Politechniki Warszawskiej, dyplom inżyniera uzyskała 28 września 1941 r. W tym samym roku wyszła za mąż za Feliksa Kaniowskiego. Od 1942 roku zatrudniona była jako robotnica w rozlewni wódek.
 
Brała udział w [[Powstanie Warszawskie|Powstaniu Warszawskim]], po jego upadku była wywieziona do obozu pracy przymusowej w [[Berlin|Berlinie]]ie. Jej mąż zginął w styczniu 1945 r. w [[Buchenwald (KL)|obozie koncentracyjnym Buchenwald]]. W maju 1945 r. wróciła do Polski.
 
W czerwcu 1945 r. rozpoczęła pracę w [[Polmos|Państwowym Monopolu Spirytusowym]] w [[Żyrardów|Żyrardowie]], następnie od sierpnia 1946 r. była zatrudniona jako inżynier projektant urządzeń fabrycznych w dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego w Warszawie. Od 1 października 1946 r. została zatrudniona w Bielsku w [[Szybowcowy Zakład Doświadczalny|Instytucie Szybownictwa]] na stanowisku konstruktora lotniczego.