Edward Pawłowski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 1443 bajty ,  2 lata temu
drobne redakcyjne
m (Dodaję nagłówek przed Szablon:Przypisy)
(drobne redakcyjne)
{{inne znaczenia|2=[[Edward Józef Pawłowski]]}}
 
[[Plik:majorPawłowski.jpg|thumb|180px|Mjr Edward Pawłowski]]
{{Żołnierz infobox
|imię i nazwisko = Edward Pawłowski
|imię i nazwisko org =
|pseudonim =
|rodzaj wojsk = lądowe
|zwycięstwa =
|grafika = [[Plik:majorPawłowski.jpg|thumb|180px|Mjr Edward Pawłowski]]
|opis grafiki =
|stopień grafika = PL Epolet mjr.svg
|stopień = [[major]] [[Piechota II RP|piechoty]]
|data urodzenia = [[6 czerwca]] [[1889]]
|miejsce urodzenia = [[Jaksice (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaksice]]
|data śmierci = [[1 kwietnia]] [[1966]]
|miejsce śmierci = [[Poznań]]
|lata służby = [[1914]]–[[1939]]
|siły zbrojne = [[Armia Cesarstwa Niemieckiego]] <br />[[Wojsko Polskie (II RP)|Wojsko Polskie]]
|jednostki = [[62 Pułk Piechoty (II RP)|62 Pułk Piechoty]]
|stanowiska =
|wojny i bitwy = [[I wojna światowa]]<br /> [[wojna polsko-bolszewicka]]<br />
|późniejsza praca =
|odznaczenia = {{order|VM|KS}} {{order|KW|2}} {{order|KN|MN}} {{order|MDS|B}} {{order|MW1918-21}} {{order|MDON}} {{order|EK|1}} {{order|EK|2}}
|commons =
|wikicytaty =
}}
 
'''Edward Pawłowski''' (ur. [[6 czerwca]] [[1889]] w [[Jaksice (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaksicach]], zm. [[1 kwietnia]] [[1966]] w [[Poznań|Poznaniu]]) – [[podporucznik]] [[Armia Cesarstwa Niemieckiego|Armii Cesarstwa Niemieckiego]], [[major]] [[Piechota II RP|piechoty]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego II RP]], kawaler orderu Virtuti Militari.
 
[[Plik:Jednoroczny ochotnik w barwach 47 pułk piechoty pruskiej.jpg|thumb|180px|Jednoroczny ochotnik w barwach 47 pp]]
[[Plik:Prison War Card1.jpg|thumb|180px]]
[[Plik:E Pawlowski-WP.jpg|thumb|180px|Kapitan Edward Pawłowski]]
[[Plik:Grudziądz1929.jpg|thumb|300px|mjr E. Pawłowski (w I rzędzie, piąty od lewej)]]
[[Plik:Poligon-Grupa1.jpg|thumb|300px|Kurs SPZP w Grupie]]
'''Edward Pawłowski''' (ur. [[6 czerwca]] [[1889]] w [[Jaksice (województwo kujawsko-pomorskie)|Jaksicach]], zm. [[1 kwietnia]] [[1966]] w [[Poznań|Poznaniu]]) – [[podporucznik]] [[Armia Cesarstwa Niemieckiego|Armii Cesarstwa Niemieckiego]], [[major]] [[Piechota II RP|piechoty]] [[Wojsko Polskie (II RP)|Wojska Polskiego II RP]], kawaler orderu Virtuti Militari.
 
== Życiorys ==
[[Plik:Poligon-Grupa1.jpg|thumb|300px|Kurs SPZP w Grupie]]
Był synem Romana i Marianny z domu Łuczak. W 1909 roku ukończył Seminarium Nauczycielskie w Bydgoszczy i zdał pierwszy egzamin nauczycielski. Drugi egzamin zdał w 1912 roku we Wschowie. Już po zdaniu pierwszego egzaminu podjął pracę jako nauczyciel Szkoły Powszechnej w [[Będlewo|Będlewie]], gdzie pracował w okresie od 1 września 1909 roku do 31 marca 1913 roku.
 
== Służba w armii niemieckiej, udział w I wojnie światowej ==
Od kwietnia 1913 roku do 31 marca 1914 roku obył [[Jednoroczny ochotnik|jednoroczną ochotniczą]] służbę w 47 Pułkupułku Piechotypiechoty Króla Bawarii Ludwika III w Poznaniu. 1 marca 1914 roku został mianowany kapralem. Po odbyciu służby wojskowej otrzymał 1 kwietnia 1914 roku posadę nauczyciela etatowego w [[Bartoszewice (województwo wielkopolskie)|Bartoszewicach]].
 
1 sierpnia 1914 roku z chwilą wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]] został zmobilizowany do 50 Pułkupułku Piechotypiechoty Hrabiego Werderu w [[Rawicz]]u, który przydzielony został do V Korpusu Armijnego. W szeregach tego pułku, jako dowódca drużyny, wyruszył na front francuski. 27 września został ranny pod Verdun. Pobyt w szpitalu nie trwał długo, już 15 listopada 1914 r. został dowódcą plutonu w Baonie Zapasowym, którym dowodzi do 1 września 1915 r. Następnie (2 września 1915 r.) został mianowany [[sierżant]]em i przydzielony do 333 Pułkupułku Piechotypiechoty, z którym walczył na froncie rosyjskim, a później w Rumunii. 1 lutego 1917 roku w [[Bukareszt|Bukareszcie]] został skierowany na Kurs Kulomiotów, jak ówcześnie nazywano [[Karabin maszynowy|karabiny maszynowe]]. W dniu 30 czerwca 1917 roku. został mianowany [[podporucznik]]iem i ponownie skierowany na kurs [[Lekki karabin maszynowy|lekkich karabinów maszynowych]] (od 1 do 27 lipca 1917 r.) W okresie od 5 października 1917 r.roku do 1 kwietnia 1918 r.roku dowodził pułkowym oddziałem lekkich karabinów maszynowych. Jednocześnie przeszedł 3-tygodniowy kurs w Baoniebaonie Szturmowymszturmowym. Po zawieszeniu broni przez Rumunię został wysłany 5 kwietnia 1918 r.roku na front francuski do 63 Pułkpułku Piechotypiechoty (VI Korpus Armijny), z którym 27 września dostał się do niewoli angielskiej.
 
2 października 1918 roku wysłał z obozu pierwszą wiadomość do rodziny w Polsce. Z trzech uprzednio wydrukowanych zdań wybrał dwa: „Ich bin in Englische Gefangenschaft geraten” (jestem w niewoli angielskiej) oraz „Bin gesund” (jestem zdrowy) i podkreślił je<ref>Na kartce znajduje się ostrzeżenie, że w przypadku dopisania czegokolwiek dodatkowego kartka zostanie zniszczona.</ref>. Z niewoli został zwolniony w dniu 10 lipca 1919 r.roku i wysłany z Anglii do Polski przez Francję.
 
== Udział w wojnie z bolszewikami ==
We Francji dotarły do niego informacje o wydarzeniach w Poznaniu, dlatego nie czekając na powrót do Polski, już w Paryżu 10 sierpnia 1919 r.roku zgłosił się do Polskiej Misji Wojskowej i 4 września 1919 r. przez Włochy i Czechosłowację dotarł do Polski. Po zgłoszeniu się na Stacji Zbornej w Warszawie został wysłany do Poznania.
 
20 września 1919 r.roku został przydzielony do 8 Pułkupułku Strzelcówstrzelców Wielkopolskichwielkopolskich (później przemianowanego na [[62 Pułk Piechoty (II RP)|62 Pułkpułk Piechotypiechoty]])<ref>Rozkaz Nr 226 Dowództwa Głównego Wojsk Polskich b. zaboru pruskiego z 20.09.1919 r.</ref> i wyznaczony na stanowisko dowódcy 5 kompanii. W szeregach tego pułku do 6 marca 1920 r.roku walczył na froncieFroncie Wielkopolskim. 14 czerwca 1920 r.roku, w czasie [[Bitwa nad Berezyną (1920)|bitwy nad Berezyną]], zdobył most na rzece<ref>Nazwa rzeki w dokumentach jest nieczytelny. Pierwszą literą nazwy rzeki jest litera '''S'''.</ref>. Za ten czyn 15 grudnia 1920 roku został awansowany na [[porucznik]]a. W dniu 19 września 1920 r.roku po ciężkich walkach zdobył wioskę Nowosiłki, za co otrzymał [[Order Virtuti Militari|Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari]]. Już dnia następnego walczył pod Sienosielcami. Początkowo w wyniku ognia krzyżowego nieprzyjacielskiej pancerki oddział musiał się wycofać, ale uderzył ponownie, biorąc jeńców i dwa karabiny maszynowe. Za czyn ten otrzymał [[Krzyż Walecznych]]. W trzy dni później, 23 września 1920 r.roku, za zdobycie wzgórza 205 na wschód od Świsłoczy w wyniku czego nieprzyjaciel wycofał się w stronę [[Wołkowysk]]a, otrzymał po raz drugi Krzyż Walecznych. W tym okresie jego przełożonymi byli: por. Pławinski, dowódca II/62 pp, płk [[Władysław Grabowski (wojskowy)|Władysław Grabowski]], dowódca 62 pp, gen. ppor. [[Tadeusz Gałecki (generał)|Tadeusz Gałecki]], dowódca [[XXX Brygada Piechoty (II RP)|XXX BP]], gen. ppor. [[Władysław Jung]], dowódca [[15 Wielkopolska Dywizja Piechoty|15 DP]] i gen. por. [[Leonard Skierski]], dowódca [[4 Armia (II RP)|4 Armii]].
 
W ramach 62 Pułkupułku brał czynny udział [[Wojna polsko-bolszewicka|w walkach przeciwko bolszewikom]] na froncie wschodnim (w ofensywie ukraińskiej oraz litewsko-białoruskiej), skąd nastąpił odwrót do Warszawy. Od 21 grudnia 1920 do 3 stycznia 1921 r.roku przebywał na terenie garnizonu jako d–ca 5 Kompaniikompanii, a następnie od 4 stycznia do
15 marca 1921 jako d-ca 4 Kompaniikompanii, która powstała po przeformowaniu 62 Pułkupułku. W drugiej połowie 1921 r.roku brał udział w walkach i podczas forsowania Berezyny zrobił wypad na wieś Sjelowke?, a w bojach odwrotowych pomiędzy Słominem a Wołkowyskiem zdobył w kontrataku wieś Jałuczewice i jednocześnie kopiec 159 oraz wieś Koniewice. Za powyższe walki został w 26 stycznia 1922 mianowany na stopień kapitana.
 
== Pokojowa służba w Wojsku Polskim ==
Pozostając do 9 sierpnia dowódcą 4 kompanii przebywał w okresie od 30.04 kwietnia do 14.06. czerwca 1921 r.roku na 6-tyg. kursie w Szkole Strzelania w Biedrusku. Od 10.07. lipca 1922 do 16.08. sierpnia 1922 pełni w/z funkcje d-cy Baonubaonu. 25.07. lipca 1923 otrzymał 4-tyg. urlop wypoczynkowy, z którego już wcześniej (8.08.23 sierpnia 1923) powrócił, aby (od 17.08. sierpnia 1923) pełnić funkcję d-cy 7 kompanii w II Baoniebaonie. 30 sierpnia otrzymał 16 dni urlopu, a po powrocie ponownie pełnił tę samą funkcje aż do 28.09. września 1923 rroku. Następnie został w/z d-cą Baonubaonu na okres od 29.09.23 września 1923 do 29.02.24 lutego 1924. W międzyczasie, tj. od 5.02.24 lutego do 29.02.24 lutego 1924 roku przebywał ponownie na urlopie. Od 1 marca 1924 roku pełnił funkcję d-cy Kompaniikompanii, a od 5 maja przebywał na Kursie Doszkolenia Młodych Oficerów w Chełmnie, który ukończył 28.09. rześnia 1924 rroku. W nagrodę otrzymał 10-dniowy urlop (30.09 września -9.10.24 października 1924 roku). W okresie od 10.10. października 1924 roku do 13.09. września 1925 roku był d-cą 4 Kompaniikompanii i w/z d-cą Baonubaonu. W czasie od 7.04.25 kwietnia 1925 roku do 17.04.25 kwietnia 1925 roku w następstwie pochwały (Rozkaz 80/25) otrzymał urlop. Powtórna pochwała była powodem kolejnego urlopu od 28.08.25 sierpnia do 3.09.25 września 1925 roku. Od 14.09.25 września do 15.12.25 grudnia 1925 roku przebywał w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie by od 16.12.25 grudnia 1925 roku podjąć funkcje dowódcy kompanii w Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 8 w Grudziądzu. W 1926 roku zawarł związek małżeński z Jadwigą Sentkowską.
 
12 kwietnia 1927 roku awansował na [[Major|majora]] ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 stycznia 1927 roku i 42. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 16.06. czerwca 1927 rokju zostaje wykładowcą w Szkole P.Z.P. Od 24.07. lipca 1928 roku pełni funkcje z-cy Komendanta Szkoły. 6 września 1929 r.roku zostaje ojcem pierwszego syna Zdzisława-Edwarda. Od 1.01. stycznia 1930 został przesunięty do szczebla „B”. Od 26 marca 1931 r.roku do 30 sierpnia 1935 r.roku był kwatermistrzem [[Korpus Kadetów Nr 3|Korpusu Kadetów Nr 3]] w Rawiczu. W okresie od 2 do 26 sierpnia 1933 r.roku pełni obowiązki komendanta Korpusu Kadetów Nr 3. Z dniem 31 sierpnia 1935 r.roku został przeniesiony w stan spoczynku<ref>Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 4.07.1935 r.</ref>.
 
Pod koniec 1935 roku przeniósł się z rodziną z Rawicza do Poznania. W 1936 roku podjął pracę u Waleriana
 
'''II wojna światowa'''<br />
W wyniku mobilizacji w 1939 roku wywozi 28 sierpnia żonę Jadwigę z dwójką synów na wieś do Łojewa. Pomimo nieotrzymania karty mobilizacyjnej ze wzg. na wiek zgłosił się do Komendy Wojskowej, która to skierowała go do wojska, wysyłając pod Warszawę na poszukiwanie pułku do którego został skierowany. Poszukiwania się nie udały, ponieważ w międzyczasie pułk wyruszył w kierunku Lwowa. Trudności związane z przemieszczaniem uratowały mu życie, bowiem Pułkpułk został wzięty przez Rosjan do niewoli i żołnierzyoficerów wywieziono do Kozielska i Katynia. Nie wiedząc o zaistniałej sytuacji, dotarł do Lwowa, gdzie dowiedział się o aresztowaniach. Aby nie zostać również aresztowanym, udał pracownika rolnego i w przebraniu wydostał się ze Lwowa. Następnie przedostał się przez granicę rosyjsko-niemiecką i w listopadzie 1939 roku (po miesięcznej podróży) udało mu się dostać do Poznania. W międzyczasie mieszkanie na ul. Słowackiego w Poznaniu, w którym dotychczas mieszkał, zostało zarekwirowane przez Niemców, więc z całą rodziną zamieszkał w fabryce ryb, w której przed wybuchem wojny poprzednio pracował. Gdy Niemcy zajęli fabrykę, urządzili w niej zakład malowania na szkle i tam pracował jako pracownik. Niemcom coraz bardziej brakowało siły roboczej i w 1943 roku syn jego Zdzisław, pomimo młodego wieku (13 lat) został przymusowo zatrudniony w zakładach „Telefunken” pracujących na potrzeby wojska. Praca Edwarda Pawłowskiego w zakładzie malowania na szkle trwała do końca wojny. Aresztowania za wcześniejsze przynależenie do wojska polskiego uniknął tylko dzięki temu, ze podczas zaborów 1914-18 był przymusowo wcielony do armii niemieckiej.
 
== Ostatnie lata życia, okres powojenny ==
28 285

edycji