Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 393 bajty ,  1 rok temu
m
jęz., int., lit.
|Commons = Category:Solaris Urbino 18
}}
'''Solaris Urbino 18''' – [[Autobus niskopodłogowy|niskopodłogowy]] [[autobus]] [[Autobus przegubowy|przegubowy]] klasy MEGA z rodziny [[Solaris Urbino]] klasy MEGA przeznaczony dla komunikacji miejskiej, produkowany przez [[Polska|polską]] firmę [[Solaris Bus & Coach|Solaris Bus & Coach S.A.]] w [[Bolechowo-Osiedle|Bolechowie-Osiedlu]] koło [[Poznań|Poznania]]. Jest drugim (po [[Solaris Urbino 12|Urbino 12]]) modelem marki Solaris pod względem liczby sprzedanych egzemplarzy.
 
W trakcie produkcji stale udoskonalano konstrukcję autobusów, wraz z zapotrzebowaniami klientów oraz postępem techniki, stale udoskonalano konstrukcję autobusów. W 2002 r. zaprezentowano II generację, która została zastąpiona w 2004 r. przez trzeciąIII odsłonę modelu. W 2014 r. zaprezentowano IV generację Urbino 18, która w 2015 r. weszła do seryjnej produkcji. Do 2018 r. równolegle produkowano jednak również III generację.
 
Obok modelu podstawowego zasilanego [[silnik o zapłonie samoczynnym|silnikami wysokoprężnymi]] spełniającymi normę emisji spalin [[Europejski standard emisji spalin|Euro 6]], produkowane są wersje: Urbino 18 CNG z napędem na gaz [[CNG]], hybrydowy [[Solaris Urbino 18 Hybrid|Urbino 18 Hybrid]] (pierwszy na świecie autobus hybrydowy w produkcji seryjnej), w pełni elektryczny [[Solaris Urbino 18 electric|Urbino 18 electric]] oraz trolejbus [[Solaris Trollino 18|Trollino 18]]. Ze względu na różne zapotrzebowanie klientów modyfikowano także konstrukcję nadwozia autobusu. W efekcie powstały modele: [[Autobus niskowejściowy|niskowejściowy]] Urbino 18 LE CNG, przedłużony o 0,75 m Urbino 18,75 oraz przeznaczonyprzeznaczone głównie dla systemów ''[[bus rapid transit]]'' modele w konfiguracji MetroStyle.
 
== Historia ==
{{osobny artykuł|Neoplan Polska}}
[[Plik:Ulica Jana z Kolna, Gdynia - 025.JPG|mały|200 px|lewo|Neoplan N4021]]
W 1994 r. [[Krzysztof Olszewski (inżynier)|Krzysztof Olszewski]] otworzył w Polsce przedstawicielstwo handlowe niemieckiej firmy produkującej autobusy [[Neoplan]] – [[Neoplan Polska]]. Jeszcze w tym samym roku [[Miejskie Zakłady Autobusowe w Warszawie|MZA Warszawa]] zamówiły pierwsze niskopodłogowe Neoplany N4020 o długości 15 m. Wkrótce firmaprzedsiębiorstwo pozyskałapozyskało także zamówienie na 72 niskopodłogowe autobusy miejskie dla [[Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Poznaniu|MPK Poznań]], w związku z czym została podjęta decyzja o budowie w podpoznańskim [[Bolechowo-Osiedle|Bolechowie-Osiedlu]] fabryki autobusów<ref name="Solaris historia94">{{cytuj stronę|url=https://www.solarisbus.com/pl/firma/historia|tytuł=Historia – Solaris Bus & Coach|autor=|data=|data dostępu=2018-03-23|praca=|opublikowany=|język=pl}}</ref><ref name="hist1">{{Cytuj |tytuł = Historia - Solaris Bus & Coach S.A. |data dostępu = 2018-03-22 |opublikowany = www.solarisbus.com |url = https://www.solarisbus.com/pl/firma/historia |język = pl-PL}}</ref>.
 
W latach 1996–2000 Neoplan Polska montował autobusy Neoplan serii 4000, a od 1998 r. także 18-metrowy przegubowy model [[Neoplan N4021]]. W latach 1998–1999 firma wyprodukowała 22 pojazdy tego typu, które stały się później pierwowzorem Urbino 18. Pozostałe przegubowe Neoplany w polskich przedsiębiorstwach transportowych pochodziły z importu, najczęściej były to pojazdy używane<ref name="Stiasny171">{{cytuj książkę | nazwisko = Stiasny| imię = Marcin| tytuł = Atlas autobusów| wydawca = Poznański Klub Modelarzy Kolejowych| miejsce = Poznań| rok = 2008| strony = 171| isbn = 978-83-920757-4-5}}</ref><ref name="hist1" />.
|Plik:23. autobuss uz Akmens tilta.JPG|Solaris Urbino 18 I na ulicach [[Ryga|Rygi]]
}}
Solaris Urbino 18 pierwszej generacji produkowano od drugiej połowy 1999 r. Model ten były uzupełnieniem oferty Solarisa o przegubowy, 18-metrowy autobus. Pierwszy seryjny pojazd trafił do [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Autobusowej w Gdyni|PKA Gdynia]] w 1999, był to również jedyny nowy przegubowy niskopodłogowy autobus kupiony w 1999 przez przedsiębiorstwa komunikacyjne w Polsce. Autobusy Urbino 18 I generacji wykorzystywały wiele rozwiązań konstrukcyjnych z krótszych modeli z rodziny Urbino. Konstrukcja bazuje na [[Nadwozie samonośne|nadwoziu samonośnym]]. W procesie projektowania zastosowano najnowsze techniki komputerowe w programach typu [[CAD]] oraz programów do obliczeń [[Wytrzymałość materiałów|wytrzymałości materiałowej]], co było dużą nowością na tamte czasy. Szkielet miał kształt kratownicy, dzięki czemu uzyskano dużą wytrzymałość przy stosunkowo lekkiej konstrukcji. Zastosowano [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] produkcji firm [[MAN SE|MAN]] lub [[DAF Trucks|DAF]] w tzw. zabudowie „wieżowej”. Skrzynie biegów dostarczała firma [[Voith]]. Uwagę przyciągał nowoczesny design autobusów. Zastosowano niespotykane dotąd w autobusach miejskich zaokrąglone linie, w tym łagodną krawędź dachu. Ważnym elementem wyróżniającym rodzinę Solaris Urbino na tle innych autobusów jest asymetryczna linia przedniej szyby opadająca z prawej strony. Umożliwia ona lepszą widoczność kierowcy przy wjeżdżaniu na przystanek. We wnętrzu bazowano na układzie znanym z modeli Neoplan, niemniej jednak dla każdego odbiorcy jest ono aranżowane w nieco inny sposób, stosownie do wymagań. Wejście na pokład umożliwiały trzy lub cztery pary drzwi w układzie 2-2-2-0 lub 2-2-2-2. W drugich drzwiach zamontowano platformę dla wózków inwalidzkich, a naprzeciwko nich platformę dla niepełnosprawnych. Charakterystyczną cechą I generacji są poręcze lakierowane lakierem bezbarwnym zamiast żółtej farby. Projektując rozkład siedzeń oraz kabinę kierowcy, projektanci kierowali się zasadami ergonomii i badaniami nad układem ludzkiego ciała. Dzięki przymocowaniu siedzeń do ściany bocznej ułatwiono codzienne sprzątanie wnętrza. W późniejszym czasie wprowadzono także kilka poprawek technicznych w odpowiedzi na niedoskonałości, które pojawiły się w trakcie eksploatacji u klientów, m.in. przeniesiono zbiornik paliwa ku tyłowi autobusu, czy też oparto instalację elektryczną o szynę [[Controller Area Network|CAN]]<ref name="Zajezdnia">{{cytuj pismo | nazwisko = Sokołowski| imię = Robert| tytuł = 18 000 mm autobusu| czasopismo = Zajezdnia| wolumin = 1/2004| wydanie = | strony = 6-11| data = | wydawca = Marketing Partner| miejsce = Warszawa| issn = 1732-8241| doi =}}</ref><ref name="Rusak"/>. Początkowo 18-metrowe autobusy nie sprzedawały się dobrze ze względu na większą promocję modelu [[Solaris Urbino 15|Urbino 15]], spadającą liczbę pasażerów komunikacji miejskiej w Polsce oraz konieczność wymiany dużej liczby autobusów przy skromnych środkach. Powodowało to, że firmy komunikacyjne wolały mniejsze i tańsze pojazdy 15-metrowe. Rynek autobusów 15-metrowych nasycił się na przełomie wieków, co spowodowało w późniejszym czasie wzrost popytu na pojazdy 18-metrowe. W sumie do Solaris sprzedał polskim miastom 12 sztuk Solarisów Urbino 18 I generacji<ref name="Zajezdnia"/>. Pojazdy przegubowe były także sprzedawane odbiorcom zagranicznym. Autobusy Solaris Urbino 18 I generacji zakupiło m.in. przedsiębiorstwo Rīgas Satiksme z [[Ryga|Rygi]] (57 sztuk)<ref name="Stiasny196">{{cytuj. książkę | nazwisko = Stiasny| imię = Marcin| tytuł = Atlas autobusów| wydawca = Poznański Klub Modelarzy Kolejowych| miejsce = Poznań| rok = 2008| strony = 196| isbn = 978-83-920757-4-5}}</ref>.
 
We wnętrzu bazowano na układzie znanym z modeli Neoplan, niemniej jednak dla każdego odbiorcy jest ono aranżowane w nieco inny sposób, stosownie do wymagań. Wejście na pokład umożliwiały trzy lub cztery pary drzwi w układzie 2-2-2-0 lub 2-2-2-2. W drugich drzwiach zamontowano platformę dla wózków inwalidzkich, a naprzeciwko nich platformę dla niepełnosprawnych. Charakterystyczną cechą I generacji są poręcze lakierowane lakierem bezbarwnym zamiast żółtej farby. Projektując rozkład siedzeń oraz kabinę kierowcy, projektanci kierowali się zasadami ergonomii i badaniami nad układem ludzkiego ciała w różnych pozycjach. Dzięki przymocowaniu siedzeń do ściany bocznej ułatwiono codzienne sprzątanie wnętrza. W późniejszym czasie wprowadzono także kilka poprawek technicznych w odpowiedzi na niedoskonałości, które pojawiły się w trakcie eksploatacji u klientów, m.in. przeniesiono zbiornik paliwa ku tyłowi autobusu, czy też oparto instalację elektryczną o szynę [[Controller Area Network|CAN]]<ref name="Zajezdnia">{{cytuj pismo | nazwisko = Sokołowski| imię = Robert| tytuł = 18 000 mm autobusu| czasopismo = Zajezdnia| wolumin = 1/2004| wydanie = | strony = 6-11| data = | wydawca = Marketing Partner| miejsce = Warszawa| issn = 1732-8241| doi =}}</ref><ref name="Rusak"/>.
 
Początkowo 18-metrowe autobusy nie cieszyły się dużym zainteresowanie ze strony nabywców ze względu na większą promocję modelu [[Solaris Urbino 15|Urbino 15]], spadającą liczbę pasażerów komunikacji miejskiej w Polsce oraz konieczność wymiany dużej liczby autobusów przy stosunkowo niewielkich środkach finansowych. Powodowało to, że firmy komunikacyjne wolały tańsze pojazdy 15-metrowe o mniejszej pojemności. Rynek autobusów 15-metrowych nasycił się na przełomie wieków, co spowodowało w późniejszym czasie wzrost popytu na pojazdy przegubowe. W sumie do Solaris sprzedał polskim miastom 12 sztuk Solarisów Urbino 18 I generacji<ref name="Zajezdnia"/>. Pojazdy przegubowe były także sprzedawane odbiorcom zagranicznym. Autobusy Solaris Urbino 18 I generacji zakupiło m.in. przedsiębiorstwo Rīgas Satiksme z [[Ryga|Rygi]] (57 sztuk)<ref name="Stiasny196">{{cytuj książkę | nazwisko = Stiasny| imię = Marcin| tytuł = Atlas autobusów| wydawca = Poznański Klub Modelarzy Kolejowych| miejsce = Poznań| rok = 2008| strony = 196| isbn = 978-83-920757-4-5}}</ref>.
 
=== II generacja (2002–2005) ===
|Plik:Solaris Urbino 18 Kraków Mobilis.JPG|II generacja w barwach [[Komunalne Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej|KPKM Białystok]] na ulicach Krakowa
}}
Od 2002 r. produkowano nowowprowadzonąnową drugą generację modelu Urbino 18. Generacja ta była jednak jedynie rozwiązaniem przejściowym pomiędzy I a planowaną III generacją<ref name="Zajezdnia"/>. WprowadzonoZastosowano kilka udoskonaleń technicznych, lekko zmieniono wzornictwo autobusów. Wprowadzono m.in. nowy kształt przednich i tylnych lamp, lekko zmieniono także niektóre fragmenty nadwozia. Zmniejszono wysokość wejścia z 360 do 320 mm w pierwszych, drugich i trzecich drzwiach. Zastosowano innowacyjne systemy hamulcowe WABCO. Wprowadzono także normę emisji spalin [[Euro 3]] dla wszystkich nowych pojazdów. Autobusy Solaris Urbino 18 II generacji dostarczono m.in. do [[Gdańskie Autobusy i Tramwaje|Gdańska]], [[Komunalne Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej|Białegostoku]] i [[Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Poznaniu|Poznania]], a za granicą także m.in. do [[Drezno|Drezna]]. Od 2002 r. na podstawie nadwozia Solarisa Urbino 18 II generacji w Bolechowie jest budowany również trolejbus [[Solaris Trollino 18]]<ref name="Stiasny196"/><ref name="Rusak"/>.
{{clear0|left}}
 
|Plik:TdoT 2012 Jenah 039.JPG|Kabina kierowcy w III generacji
}}
W 2005 r. Solaris wyprodukował i pokazał pierwsze egzemplarze nowej, trzeciej generacji modelu Solaris Urbino 18. W tym przypadku wprowadzono większą ilość zmian w stosunku do poprzedników, zarówno stylistycznych, jak i konstrukcyjnych, w stosunku do poprzednich odsłon. W pokazowym egzemplarzu zastosowano silnik Diesla firmy [[DAF Trucks|DAF]] typu PE 228 w połączeniu z automatyczną skrzynią biegów [[Voith]] 864.3. W późniejszych latach stopniowo modernizowano jednostki napędowe w autobusach Urbino 18 na bardziej ekonomiczne i przyjazne środowisku. Stosowano jednostki napędowe producentów DAF, [[Cummins]] oraz [[Iveco]]. W III generacji Urbino zmieniono układ wnętrza autobusu, dzięki czemu uzyskano większą ilość miejsc siedzących dostępnych z niskiej podłogi. Mocno zmieniono także stylistykę pojazdu. Za nowe wzornictwo było odpowiedzialne niemieckie studio projektowe FischundVogel Design z [[Berlin]]a. Wprowadzono większą ilość ostrych krawędzi i kantów, zmieniono wygląd przedniej i tylnej ściany. Zrezygnowano z zaokrąglonej krawędzi dachu, dzięki czemu pojawiła się możliwość montażu wyświetlacza z boku pojazdu nad oknami. Wprowadzono także nowy kształt nadkoli<ref>{{Cytuj |tytuł = TRANSEXPO 2005: pełna oferta Solarisa |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/transexpo-2005-pelna-oferta-solarisa_more_5035.html |język = pl}}</ref>.
 
Od 2004 r. produkowane są autobusy spełniające [[Europejski standard emisji spalin|normę emisji spalin]] Euro 4, natomiast w 2006 r. w oparciu o rozwiązania techniczne firmy DAF zaprezentowano pierwszy autobus spełniający normę EEV, dzięki zastosowaniu [[Filtr cząstek stałych|filtra cząstek stałych]]<ref name="prem2006">{{Cytuj |autor = |tytuł = Solaris Urbino z napędem hybrydowym i Solaris Urbino EEV – nowości z Bolechowa |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/solaris-urbino-z-napedem-hybrydowym-i-solaris-urbino-eev-nowosci-z-bolechowa_more_68697.html |język = pl}}</ref>. W 2013 r. firma wyprodukowała pierwszy autobus zgodny z normą Euro 6<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Urbino 18 z silnikiem Euro 6 |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/urbino-18-z-silnikiem-euro-6_more_45624.html |język = pl}}</ref>.
 
Na bazie III generacji Urbino 18 powstało wiele modeli pochodnych Solarisa. Oprócz produkowanego dotychczas trolejbusu [[Solaris Trollino 18|Trollino 18]], wprowadzono modele [[Solaris Urbino 18 Hybrid|Urbino 18 Hybrid]] (w 2006 r.)<ref name="prem2006" />, Urbino 18 CNG (odw 2006 r.)<ref>{{Cytuj |tytuł = Koniec autobusów CNG w Lublinie |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/koniec-autobusow-cng-w-lublinie_more_60806.html |język = pl}}</ref>, Urbino 18 LE CNG (odw 2007 r.)<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Solaris prezentuje niskowejściowy autobus Urbino 18 CNG (Low Entry) |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = cng.auto.pl |url = https://cng.auto.pl/2720/solaris-prezentuje-niskowejsciowy-autobus-urbino-18-cng-low-entry/ |język = pl-PL}}</ref>, przedłużona wersja Urbino 18,75 (odw 2013 r.)<ref name="U18,75">{{Cytuj pismo | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Więcej przestrzeni | czasopismo = Magazyn klientów Solaris | strony = 30-31 | issn = 1689-6067}}</ref>, a także [[Solaris Urbino 18 electric|Urbino 18 electric]] (odw 2013 r.)<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = InnoTrans 2014: Premiera Solaris Urbino 18 electric |data = |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/innotrans-2014-premiera-solaris-urbino-18-electric_more_39209.html |język = pl}}</ref>.
 
Pomimo wprowadzenia w 2015 r. do seryjnej produkcji nowej, IV generacji Urbino 18, przez pewien czas produkowano III generację. Na początku 2018 r. przekazano odbiorcom ostatnie autobusy Solaris Urbino 18 IIIpopredniej generacji<ref>{{Cytuj |tytuł = MPK Lublin odbiera Solarisy Urbino 18. Jeszcze 'trójki' |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/mpk-lublin-odbiera-solarisy-urbino-18-jeszcze-trojki_more_102594.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Solaris na rok 2018: Trzy premiery + trzy wygaszenia [FILM] |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/solaris-na-rok-2018-trzy-premiery-trzy-wygaszenia-film-_more_102585.html |język = pl}}</ref>.
 
=== IV generacja (od 2015) ===
|Plik:Solaris Urbino 18, Busexpo 2016, Zsámbék, 66.jpg|Wnętrze IV generacji
}}
Premiera IV generacji Urbino 18 miała miejsce 24 września 2014 r. podczas targów [[Internationale Automobil-Ausstellung|IAA Nutzfahrzeuge]] w Hanowerze, natomiast polska premiera nastąpiła w listopadzie w trakcie Transexpo w Kielcach. Nowe autobusy cechują się trwalszą, lżejszą oraz bardziej dopracowaną konstrukcją, zarówno pod względem technicznym, jak i stylistycznym. Zredukowano poziom hałasu oraz natężenie wibracji w pojeździe. Jako jednostkę napędową używane są silniki [[DAF Trucks|DAF]] MX-11 o mocy 240 lub 271 kW spełniające normę emisji spalin [[Europejski standard emisji spalin|Euro 6]]. Stosowana jest skrzynia biegów [[ZF Friedrichshafen|ZF]] Ecolife lub [[Voith DIWA|Voith Diwa]] 6. W autobusach zamontowano również [[system kontroli trakcji]] (ASR) oraz [[ESP (motoryzacja)|ESP]], dzięki czemu poprawiono bezpieczeństwo na zakrętach. Przeniesiono zbiornik paliwa o pojemności 360 l nad koła osi wleczonej. Zwiększona została liczba siedzeń dostępnych z niskiej podłogi do 24 (wraz z pozostałymi ponad 40). Cały pojazd został oświetlony w technologii LED, zastosowano tzw. „światło pośrednie”, które ułatwia kierowcy jazdę po zmierzchu. Autobus stał się stabilniejszy dzięki obniżeniu pojazdu o 50 mm (z zachowaniem tej samej wysokości wnętrza pojazdu). Zaszło wiele zmian stylistycznych, m.in. zmieniono wygląd przedniej i tylnej ściany, obniżona została wysokość szyby przedniej, która wraz z podniesioną kabiną kierowcy (o 50 mm), zapewnia większe pole widzenia w trakcie jazdy, wprowadzono większą ilość kantów i dynamicznych linii. Wzdłuż krawędzi dachu zamontowano specjalne osłony maskujące klimatyzację i inne urządzenia. Wejście na pokład jest możliwe dzięki drzwiom w układzie 2-2-2-2, 2-2-2-0, 1-2-2-2 lub 1-2-2-0. Szerokość drzwi w nowym Urbino to 1250 mm, jednak w opcji producent oferuje drzwi o szerokości 1350 mm. Wysokość drzwi wynosi od 1970 mm do 2000 mm. W nowych modelach autobusy można wyposażyć w następujące pulpity: dotykowy pulpit znany z wersji [[Solaris Urbino 18 electric|Electric]] oraz tramwaju [[Solaris Tramino|Tramino]], nowy pulpit VDO Siemens lub standardowy pulpit Solarisa (MOKI) w odświeżonej wersji<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = IAA 2014: Światowy debitu nowego Urbino! |data = 2014-09-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/iaa-2014-swiatowy-debitu-nowego-urbino!-_more_39211.html}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = TRANSEXPO 2014: Voith DIWA.6 w Nowym Solarisie |data dostępu = 2018-03-28 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/transexpo-2014-voith-diwa-6-w-nowym-solarisie_more_38462.html |język = pl}}</ref><ref name=":4">{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Napędy konwencjonalne - katalog produktowy | url = https://www.solarisbus.com/public/assets/content/pojazdy/katalog/PL_Napd_konwencjonalny.pdf | data = 2017}}</ref>.
 
Seryjna produkcja pojazdów nowej generacji ruszyła w styczniu 2015 roku. Pierwszym odbiorcą nowego Urbino 18 była firma Bogestra z niemieckiego [[Bochum]], natomiast w Polsce pierwszy egzemplarz IV generacji Urbino 18 trafił do [[Autobusy w Płocku|KM Płock]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Pierwszy Nowy Solaris Urbino 18 w Polsce! |data dostępu = 2018-03-28 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/pierwszy-nowy-solaris-urbino-18-w-polsce-_more_80351.html |język = pl}}</ref>.
| colspan="12" |<small>Oparta o magistralę [[Controller Area Network|CAN]]-Bus</small>
|}
Solaris Urbino 18 należy do rodziny autobusów [[Solaris Urbino]], na podstawie której oparta jest konstrukcja autobusu. Większość podzespołów jest podobnych jak w innych modelach z rodziny Urbino. Za sprawą modułowej konstrukcji autobusów, krótsze wersje mogły powstać bez gruntownych zmian w konstrukcji nadwozia oraz jednostce napędowej. Takie rozwiązanie obniża koszty produkcji oraz eksploatacji, zwłaszcza u przewoźników posiadających także autobusy Solaris o innych długościach<ref name="Stiasny64"/><ref name=":5">{{Cytuj |autor = Solaris Bus & Coach S.A. |tytuł = Napędy alternatywne - katalog produktowy |data = 2017 |data dostępu = 2018-04-09 |url = https://www.solarisbus.com/public/assets/content/pojazdy/katalog/PL_napdy_alternatywne.pdf}}</ref><ref name=":4" />.
 
=== Układ napędowy ===
[[Plik:Exkurze ve vozovně slatina (39).jpg|thumb|Silnik w Urbino 18]]
Solaris Urbino 18 w wersji z napędem konwencjonalnym może być wyposażany w jeden z dwóch [[R6 (silnik)|sześciocylindrowych]] silników wysokoprężnych umieszczonych w tylnym członie autobusu w tzw. wieży silnika: [[DAF Trucks|DAF]] MX-11 240 (240 kW = 326 KM) lub mocniejszy DAF MX-11 271 (271 kW = 368 KM). Wersja gazowa CNG jest wyposażona w silniki [[Cummins]] ISLG 8.9 E6 320 (239 kW = 324 KM) lub Cummins ISLG 6C 320 (239 kW = 324 KM). Wszystkie silniki spełniają normę emisji spalin [[Europejski standard emisji spalin|Euro 6]]. Silnik jest zblokowany z [[Automatyczna skrzynia biegów|automatyczną skrzynią biegów]] typu [[Voith DIWA]] 6 (dawniej także DIWA 5) lub [[ZF Friedrichshafen|ZF]] EcoLife. Napęd przenoszony jest na tylną oś ZF AV 133. W przypadku wersji hybrydowej w IV generacji wykorzystywany jest napęd szeregowy firmy [[BAE Systems]] (patrz: sekcja [[Solaris Urbino 18#Solaris Urbino 18 Hybrid|Solaris Urbino 18 Hybrid]]). Solaris Urbino 18 electric wykorzystuje centralny silnik asynchroniczny o mocy 240 kW<ref name=":7" /><ref name=":4" />.
 
Dawniej Solaris montował także silniki produkcji DAF, [[MAN SE|MAN]] i [[Iveco]]<ref name="Zajezdnia"/><ref name="Rusak"/>.
Autobus oparty jest o nadwozie samonośne ze szkieletem zbudowanym ze [[Stal nierdzewna|stali odpornej na korozję]]. Na szkielecie zostały zamocowane panele nadwozia ze stali nierdzewnej tego samego typu oraz aluminium. Wszystkie panele boczne oraz panele nadkoli są demontowalne, co ułatwia ewentualną wymianę po uszkodzeniu w skutek kolizji. W celu ułatwienia serwisowania autobusów zastosowano otwory inspekcyjne i klapy, które pozwalają na łatwy dostęp do najważniejszych elementów pojazdu<ref name=":4" /><ref name=":5" />.
 
Wejście na pokład umożliwiają trzy lub cztery pary drzwi montowanych w systemie odskokowo-przesuwneprzesuwnym lub otwierane do wewnątrz. Mogą być montowane, w zależności od życzenia klienta, w układzie 1-2-2, 2-2-2, 1-2-2-2 lub 2-2-2-2. Przy drugich drzwiach znajduje się ręczna (w wyposażeniu opcjonalnym z napędem elektrycznym) rampa pozwalająca na wjazd wózkami inwalidzkimi lub dziecięcymi. Naprzeciwko drugich drzwi znajduje się platforma dla niepełnosprawnych i wózków dziecięcych. Opcjonalnie może być druga przestrzeń dla wózków przy trzecich drzwiach, w drugim członie pojazdu. W przestrzeni tej znajdują się także miejsca stojące oraz siedzenia uchylne. Łącznie w autobusie znajduje się do 47 miejsc siedzących + 6 miejsc uchylnych (w wersji z silnikiem Diesla). Dokładny układ siedzeń zależy od indywidualnych wymagań zamawiającego<ref name=":4" /><ref name=":5" />.
 
== Konstrukcje oparte na modelu Solaris Urbino 18 ==
Wraz z wprowadzeniem III generacji autobusów Solaris Urbino 18, udoskonalono także wersję Trollino 18. Wprowadzono napędy czeskiego [[Cegelec]]u lub polskiego przedsiębiorstwa [[Medcom]]. Niektóre egzemplarze, na życzenie klienta, wyposażano w baterie lub silniki Diesla pozwalające na pokonanie do 5 km bez trakcji<ref>{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Więcej swobody dla trolejbusów | czasopismo = Magazyn klientów Solaris | wydanie = 2/2012 (9) | data = 2012 | s = 11 | issn = 1689-6067}}</ref>. W 2014 r. 12 sztuk przegubowych Trollino 18 trafiło do [[Trolejbusy w Lublinie|Lublina]]. Były to pierwsze przegubowe trolejbusy w Polsce<ref>{{Cytuj |tytuł = Lubelskie Trollino 18 w komplecie |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/lubelskie-trollino-18-w-komplecie_more_39068.html |język = pl}}</ref>. Kolejnych 16 sztuk, już należące do IV generacji zamówiło [[Trolejbusy w Gdyni|PKT Gdynia]] na początku 2018 r<ref>{{Cytuj |tytuł = Gdynia wybiera trolejbusy Solarisa. MAN za burtą |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/gdynia-wybiera-trolejbusy-solarisa-man-za-burta_more_101618.html |język = pl}}</ref>.
 
W 2016 r. łotewska spółka Rigas Satiksme zamówiła 10 egzemplarzy przegubowych trolejbusów Solaris w przedłużonej wersji Trollino 18,75. Nietypowym elementem wyposażenia jest wodorowe [[ogniwo paliwowe]], dzięki którym trolejbus może pokonać nawet 100 km bez trakcji, co nie jest możliwe przy użyciu samych baterii trakcyjnych<ref>{{Cytuj |tytuł = Trolejbus, wodór, Ryga? Solaris! |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/trolejbus-wodor-ryga-solaris-_more_88635.html |język = pl}}</ref>. W maju 2017 pierwszy egzemplarz przeszedł testy na ulicach Gdyni<ref>{{Cytuj |tytuł = Gdyńskie testy Trollino 18 z wodorowym ekstenderem |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/gdynskie-testy-trollino-18-z-wodorowym-ekstenderem_more_94857.html |język = pl}}</ref>.
 
Na bazie nadwozia III generacji Trollino 18 z własnym napędem trolejbusy produkuje [[Škoda Transportation]] jako [[Škoda 27Tr Solaris]]<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Trolleybus 27 Tr - Škoda Transportation a.s. |data = |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = skoda.cz |url = https://www.skoda.cz/en/references/trolleybus-27-tr/?from=prod |język = en}}</ref>. W grudniu 2017 r. do słowackiej [[Żylina|Żyliny]] dostarczono pierwsze trolejbusy tego typu oparte ona nadwozienadwoziu Urbino IV generacji<ref>{{Cytuj |tytuł = Żylina i nowe przegubowe trolejbusy |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/zylina-uruchomia-nowe-przegubowe-trolejbusy_more_100866.html?dokument=37&zmienna1=100866 |język = pl}}</ref>.
 
=== Solaris Urbino 18 CNG i Solaris Urbino 18 LE CNG ===
Pierwsze autobusy z napędem na gaz [[CNG]] Solaris wyprodukował w 2004 r. i należały one do II generacji Urbino. Od 2006 dostępna jest odmiana modelu przegubowego z napędem gazowym – Solaris Urbino 18 CNG. Napęd stanowił silnik [[Iveco]] Cursor 8 o mocy 234 kW. Butle z gazem o pojemności 1284 lub 1498 l umieszczono na dachu pojazdu. Napęd przenosiła skrzynia biegów marki [[Voith DIWA]] 5 lub [[ZF Friedrichshafen|ZF]] Ecolife. W późniejszym czasie zastąpiono te jednostki napędowe silnikami firmy [[Cummins]]. Pierwszy, prototypowy egzemplarz Urbino 18 CNG trafił do [[Komunikacja miejska w Lublinie|Lublina]] w listopadzie 2006 r., natomiast w październiku 2009 r. został on sprzedany do [[Komunikacja miejska w Radomiu|Radomia]]. W 2014 r. MPK Radom zakupiło kolejnych 8 sztuk autobusów tego typu. Jest to jedyny polski przewoźnik, w którego flocie znajdują się tegoautobusy typuSolaris Urbino 18 CNG w wersji pojazdyniskopodłogowej<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Solaris Urbino 18 CNG - dane techniczne |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = cng.auto.pl |url = https://cng.auto.pl/3344/solaris-urbino-18-cng/ |język = pl-PL}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = Jacek Pudło |tytuł = Solaris Urbino 18 CNG |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = lubus.info |url = http://www.lubus.info/autobusy-i-trolejbusy/autobusy-2008-2011/68-solaris-urbino-18-cng |język = pl}}</ref>. Za granicą można je spotkać także m.in. na ulicach [[Ostrawa|Ostrawy]], [[Uście nad Łabą|Uścia nad Łabą]], [[Chomutov]]a, [[Västerås]] i [[Strasburg]]a<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Fotogaleria Transportowa - Solaris Urbino 18 CNG |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = phototrans.eu |url = http://phototrans.eu/05,7034,0.html |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Fotogaleria Transportowa - Solaris Urbino 18 CNG |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = phototrans.eu |url = http://phototrans.eu/05,5012,0.html |język = en}}</ref>.
 
W 2011 r. powstała również wersja [[Autobus niskowejściowy|niskowejściowa]] – Solaris Urbino 18 CNG LE, głównie przeznaczony na rynki skandynawskie. Produkcja zakończyła się jednak na prototypowym egzemplarzu, który został później zakupiony przez [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w Tychach|PKM Tychy]]<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Fotogaleria Transportowa - Solaris Urbino 18 LE CNG |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = phototrans.eu |url = http://phototrans.eu/05,6423,0.html |język = en}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Solaris prezentuje niskowejściowy autobus Urbino 18 CNG (Low Entry) |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = cng.auto.pl |url = https://cng.auto.pl/2720/solaris-prezentuje-niskowejsciowy-autobus-urbino-18-cng-low-entry/ |język = pl-PL}}</ref>.
 
Autobusy Solaris Urbino 18 CNG są także dostępne w IV generacji Urbino. Zmieniono nieco konstrukcję pojazdu. Dostępne są silniki Cummins o mocy 239 kW ze skrzynią biegów Voith DIWA 6 lub ZF Ecolife. Zbiorniki na gaz są dostępne w trzech opcjach: 5 × 315 = 15451575 l, 5 × 340 = 16201700 l lub 5 × 375 = 1875 l. Pierwsze tego typu pojazdy zostały zamówione w 2016 r. przez paryski [[Régie autonome des transports parisiens|RATP]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Gazowa ofensywa. Scania i Solaris dla Paryża |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/gazowa-ofensywa-scania-i-solaris-dla-paryza_more_83838.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Grupa Urbino CNG - Solaris Bus & Coach S.A. |data = |data dostępu = 2018-03-31 |opublikowany = solarisbus.com |url = https://www.solarisbus.com/pl/pojazdy/napedy-alternatywne-elektryczne-hybrydowe-hybryda/grupa-urbino-cng |język = pl-PL}}</ref>.
 
=== Solaris Urbino 18 Hybrid ===
|Plik:Solaris Urbino 18 Hybrid DIWA from Voith.png|Urbino 18 Hybrid z systemem Voith DIWA
}}
Jesienią 2006 na targach w [[Hanower]]ze odbyła się światowa premiera autobusu Solaris Urbino 18 Hybrid z napędem hybrydowym. Jest to pierwszy na świecie autobus z napędem hybrydowym w produkcji seryjnej. Model hybrydowy powstał dzięki współpracy ośrodka badawczego Solaris z przedsiębiorstwami [[Allison Transmission]] i [[Cummins]] mającymi już duże doświadczenie w konstrukcji tego rodzaju napędu na rynku północnoamerykańskim. Autobus wykorzystuje dwa silniki – tradycyjny, spalinowy silnik Diesla o mocy 284 kW oraz elektryczny. W czasie, gdy pobór mocy jest najmniejszy, autobus porusza się w trybie bezemisyjnym. W trakcie ruszania, czy też większego zapotrzebowania na moc (np. podczas wyjazdu na wzniesienie), uruchamia się silnik spalinowy. Autobusy tego typu trafiły m.in. do [[Drezno|Drezna]], [[Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Poznaniu|Poznania]], [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej Sosnowiec|Sosnowca]], [[Lipsk]]a i [[Bochum]]<ref name="Stiasny196"/>. W połowie 2008 dokonano znacznej modernizacji modelu Solaris Urbino 18 Hybrid, po której producent określa go jako pojazd drugiej generacji. Zmiany dotyczą głównie układu napędowego, w którym zastosowano trzy alternatywne wersje napędu hybrydowego: najpopularniejszy napęd Alisson Transmission II generacji w układzie szeregowym; układ równoległy przedsiębiorstwa [[Vossloh Kiepe]] lub szeregowy z użyciem technologii [[Voith]]. Wszystkie modele są dostępne z silnikami Diesla firmy Cummins. Zastosowanie napędu hybrydowego pozwala na zmniejszenie emisji spalin oraz zużycia paliwa o 20–25%{{u|dane}}, a także zmniejszyć poziom hałasu<ref>{{cytuj stronę | url = http://infobus.pl/text.php?from=search&id=42702| tytuł = Medale na TRANSEXPO 2011: Solaris Bus & Coach – InfoBus| data dostępu = 2011-12-11| autor = Aleksander Kierecki | opublikowany = | praca = | data = | język = pl}}</ref><ref name=":6">{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Urbino Hybrid - katalog produktowy | data = 2013}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Solaris Club - Solaris |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = www.solaris-club.com |url = http://www.solaris-club.com/solaris-hybrid.php}}</ref>.
 
W autobusach Urbino 18 Hybrid IV generacji zrezygnowano z dotychczasowych napędów stosowanych w autobusach hybrydowych tego producenta i zastosowano układ hybrydowy firmy [[BAE Systems]]. Dzięki takiemu rozwiązaniu możliwe jest ujednolicenie napędu z krótszym modelem hybrydowym – [[Solaris Urbino 12#Solaris Urbino 12 Hybrid|Urbino 12 Hybrid]]<ref name=":1">{{Cytuj |tytuł = Solaris z umową na 25 hybryd w Płocku. Debiut Nowego Urbino 18 hybrid! |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/solaris-z-umowa-na-25-hybryd-w-plocku-debiut-nowego-urbino-18-hybrid-_more_100219.html |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Grupa Urbino hybrid - Solaris Bus & Coach S.A. |data = |data dostępu = 2018-04-04 |opublikowany = solarisbus.com |url = https://www.solarisbus.com/pl/pojazdy/napedy-alternatywne-elektryczne-hybrydowe-hybryda/grupa-urbino-hybrid |język = pl-PL}}</ref>.
=== Solaris Urbino 18,75 ===
[[Plik:Sol254.jpg|thumb|Solaris Urbino 18,75]]
W 2012 r. Solaris zaprezentował przedłużoną wersję Urbino 18 – Solaris Urbino 18,75. Konstrukcja nie została mocno zmieniona, tylny człon oraz układ napędowy pozostał tentaki sam. Dodatkowy moduł znalazł się pomiędzy drugimi drzwiami a nadkolem osi wleczonej. Dzięki takiemu rozwiązaniu zwiększono liczbę miejsc siedzących o cztery, a także zwiększono przestrzeń dla osób stojących. W przedłużonej wersji są także produkowane autobusy z napędem elektryczno-wodorowym i trolejbusy Solaris Trollino w wersji nadwozia MetroStyle<ref>{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Więcej przestrzeni | czasopismo = Magazyn klientów Solaris | wydanie = 2/2012 (9) | issn = 1689-6067}}</ref>. Pierwsze 5 egzemplarzy Urbino 18,75 z klasycznym napędem na silnik Diesla trafiło do niemieckiego [[Hagen]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Urbino 18,75 dla Hagen |data dostępu = 2018-04-05 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/urbino-18-75-dla-hagen_more_46125.html |język = pl}}</ref>.
 
=== Solaris Urbino 18 electric i Solaris Urbino 18,75 electric ===
W 2014 r. Solaris dostarczył dwie sztuki autobusów elektrycznych Urbino 18,75 electric dla przewoźnika [[Hochbahn Hamburg|Hochbahn]] z niemieckiego [[Hamburg]]a. W celu wydłużenia pokonywanego dystansu bez ładowania, w autobusach tych, oprócz silnika elektrycznego, zastosowano wodorowe [[ogniwo paliwowe]] o mocy 101 kW. Dzięki temu autobus może pokonywać do 300 km bez ładowania. To pierwszy pojazd wykorzystujący [[wodór]] jako paliwo wyprodukowany w Polsce<ref>{{Cytuj |autor = Wirtualna Polska Media S.A. |tytuł = Solaris zaprezentował autobus na wodór |czasopismo = moto.wp.pl |data = 2014-12-22 |data dostępu = 2018-01-24 |url = https://moto.wp.pl/solaris-zaprezentowal-autobus-na-wodor-6068476267627649a |język = pl-PL}}</ref><ref name=":0">{{Cytuj |tytuł = Przeżyjemy to jeszcze raz. Solaris w Hamburgu [FILM] |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = www.infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/przezyjemy-to-jeszcze-raz-solaris-w-hamburgu-film-_more_89876.html |język = pl}}</ref>.
 
Jesienią 2017 r. na targach Busworld w [[Kortrijk]] miała miejsce premiera autobusu Solaris Urbino 18 electric IV generacji. Większość rozwiązań technicznych zaczerpnięto z poprzedniej generacji Urbino 18 electric. Zastosowano baterie nowszej generacji „Solaris''Solaris High Energy”Energy''. Autobus może przewieźć do 135 osób<ref>{{Cytuj |tytuł = Busworld 2017: Solaris z premierą przegubowego elektryka |data dostępu = 2018-02-14 |opublikowany = m.infobus.pl |url = http://m.infobus.pl/busworld-2017-solaris-z-premiera-przegubowego-elektryka_more_98478.html |język = pl}}</ref>. W Polsce zamówienia na tego typu pojazdy spłynęły m.in. z [[Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Krakowie|Krakowa]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Tylko Solaris chce dostarczyć elektrobusy do Krakowa |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/tylko-solaris-chce-dostarczyc-elektrobusy-do-krakowa_more_86159.html |język = pl}}</ref>, [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w Jaworznie|Jaworzna]]<ref>{{Cytuj |tytuł = PKM Jaworzno kupi 16 elektrycznych Solarisów |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/pkm-jaworzno-kupi-16-elektrycznych-solarisow_more_86850.html |język = pl}}</ref>, [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej Katowice|Katowic]]<ref>{{Cytuj |tytuł = PKM Katowice wybiera Nowe Urbino 18 electric |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/pkm-katowice-wybiera-nowe-urbino-18-electric_more_101159.html |język = pl}}</ref>. Jeden egzemplarz trafił także na trzyletnie testy do [[Miejskie Zakłady Autobusowe w Warszawie|MZA Warszawa]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Nowy Urbino 18 electric już w Warszawie! |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/nowy-urbino-18-electric-juz-w-warszawie-_more_100338.html |język = pl}}</ref>. Solaris pozyskał także zamówienie na 25 tego typu autobusów dla przewoźnika z [[Bruksela|Brukseli]]<ref name=":2">{{Cytuj |tytuł = E-rekord Solarisa! 25 x Urbino 18 electric dla Brukseli |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/e-rekord-solarisa-25-x-urbino-18-electric-dla-brukseli_more_101417.html |język = pl}}</ref>.
 
=== Solaris Urbino 18 MetroStyle ===
}}
==== Solaris Urbino 18 Hybrid MetroStyle ====
W 2010 r. Solaris zdobył kontrakt na dostawę hybrydowych autobusów przegubowych dla francuskiego przewoźnika Transdev dla systemu [[Bus rapid transit|Bus Rapid Transit]] w Paryżu. Autobusy zaprezentowano w 2011 r. Zyskały one zupełnie nowy design nawiązujący do rodziny tramwajów [[Solaris Tramino]], z tego też względu nazwano nowy autobus Urbino 18 Hybrid MetroStyle. Zastosowano szybę przednią z dolną krawędzią w kształcie jednej linii, a także zupełnie nowe światła przednie. Dynamiczny wygląd nadaje pochylona ściana przednia oraz osłony zasłaniające koła autobusu. Zmiany przeszła również ściana tylna – światła umieszczono pionowo, a tylna szyba ma kształt schodzący do litery V. Zastosowano układ drzwi 1-2-2-2, dzięki czemu możliwe było przeniesienie nieco fotela kierowcy w prawą stronę. Zastosowano także innowacyjny system wspomagający kierowcę podczas manewrowania autobusem. Autobusy Solaris Urbino 18 Hybrid MetroStyle są także eksploatowane m.in. w mieście [[Saint-Denis (Reunion)|Saint-Denis]] na francuskiej wyspie [[Reunion]] na Oceanie Indyjskim. Jest to najdalszenajdalej położone miejsce od Bolechowa, gdzie eksploatowane są autobusy marki Solaris<ref>{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = MetroStyle - katalog produktowy | data = 2012}}</ref><ref name=":3" />.
 
==== Solaris Trollino 18 MetroStyle i Trollino 18,75 MetroStyle====
Pierwsze trolejbusy Solaris Trollino 18 MetroStyle trafiły w liczbie 10 sztuk w 2012 r. do austriackiego [[Salzburg]]a. OpróczW nazwyprzypadku MetroStyletrolejbusów w przypadkutym trolejbusówwariancie nadwozia, oprócz nazwy MetroStyle, stosuje się także nazwę Solaris Trollino 18 Tram-Look<ref>{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Ambasadorzy salzburskiej komunikacji | czasopismo = Magazyn klientów Solaris | wydanie = 2/2012 (9) | issn = 1689-6067}}</ref>. W 2012 r. podpisano umowę na dostawę kolejnych 26 trolejbusów dla Salzburga<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Salzburg kupuje 26 kolejnych Trollino 18 MetroStyle |data = |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/salzburg-kupuje-26-kolejnych-trollino-18-metrostyle_more_48913.html |język = pl}}</ref>, a dostawy zakończyły się w 2016 r. Wśród ostatniej dostawypartii znalazł się m.in. tysięczny trolejbus marki Solaris<ref>{{Cytuj |tytuł = Tysięczny Trollino w Salzburgu |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = infobike.pl |url = http://infobike.pl/tysieczny-trollino-w-salzburgu_more_74544.html# |język = pl}}</ref>. Pod koniec 2014 r. Solaris wygrał przetarg na dostawę 4 innowacyjnych trolejbusów o długości 18,75 m dla niemieckiego [[Esslingen am Neckar|Esslingen]]<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Najdłuższe trolejbusy Solarisa – Trollino 18,75 MetroStyle dla Esslingen |data = |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/najdluzsze-trolejbusy-solarisa-trollino-18-75-metrostyle-dla-esslingen_more_38335.html |język = pl}}</ref>. Na ulice wyjechały w 2016 r<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Innowacyjne trolejbusy Solarisa już kursują w niemieckim Esslingen |data = |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = Transport Publiczny |url = http://www.transport-publiczny.pl/wiadomosci/innowacyjne-trolejbusy-solarisa-juz-kursuja-w-niemieckim-esslingen-51491.html |język = pl-PL}}</ref>.
 
==== Solaris Urbino 18 MetroStyle ====
Pierwsze autobusy Urbino 18 MetroStyle z napędem na silnik Diesla trafiły w ilości 8 sztuk do [[Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Krakowie|MPK Kraków]] we wrześniu 2014 r<ref>{{Cytuj |tytuł = Kraków odbierze Urbino 18 MetroStyle |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = www.infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/krakow-odbierze-urbino-18-metrostyle_more_39415.html |język = pl}}</ref>. Zostały one skierowane do obsługi linii nr 164, 179 i 509<ref>{{Cytuj |tytuł = Osiem Urbino 18 MetroStyle w Krakowie |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/osiem-urbino-18-metrostyle-w-krakowie-_more_39400.html?dokument=37&zmienna1=39400 |język = pl}}</ref>. Autobusy z napędem konwencjonalnym w wersji MetroStyle zostały dostarczone także do [[Burgas]]<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Fotogaleria Transportowa - Бургасбуc ЕООД БургасБуc Бургас |data = |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = phototrans.pl |url = http://phototrans.pl/24,1343,0.html |język = en}}</ref> oraz [[Marrakesz]]u<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Fotogaleria Transportowa - ALSA City ALSA City مراكش (Marrakech) |data = |data dostępu = 2018-04-07 |opublikowany = phototrans.pl |url = http://phototrans.pl/24,7542,0.html |język = en}}</ref>.
 
== Eksploatacja i sprzedaż ==
 
=== Warszawa ===
Pierwsze duże zamówienie na autobusy Solaris Urbino 18 spłynęło z [[Miejskie Zakłady Autobusowe w Warszawie|MZA Warszawa]] w 2004 r. Zgodnie z podpisaną umową Solaris dostarczył 80 autobusów przegubowych III generacji w 2005 r. Skierowano je do zajezdni [[Ostrobramska (zajezdnia autobusowa)|Ostrobramska]] i [[Woronicza (zajezdnia autobusowa)|Woronicza]]. W 2006 r. ogłoszono kolejny przetarg na 150 autobusów, w tym 100 przegubowych. Solaris wygrał z [[Mercedes-Benz|Mercedesem]] oferującym autobusy typu [[Mercedes-Benz O345|O345 G Conecto]], dzięki czemu w 2007 r. dostarczono 100 nowych Urbino 18. Zasiliły one zajezdnię Woronicza, natomiast wszystkie Urbino 18 z pierwszej dostawy przesunięto na Ostrobramską. Kolejny przetarg na 150 autobusów, w tym 80 przegubowych, ogłoszono w 2008 r. Ponownie zwycięzcą okazał się Solaris. Tym razem pojazdy trafiły do zajezdni [[Redutowa (zajezdnia autobusowa)|Redutowa]] i [[Stalowa (zajezdnia autobusowa)|Stalowa]]. Rok później do Warszawy dotarło kolejnych 20 sztuk, a w 2010 r. – 42. Ponadto w 2010 r. do obsługi linii w Warszawie 50 nowych autobusów zamówił prywatny przewoźnik [[Mobilis]]. W 2010 r. ogłoszono kolejny przetarg na 168 autobusów, w tym 108 przegubowych. Wygranym okazał się Solaris, dzięki czemu na ulice Warszawy wyjechało kolejnych 104 Urbino 18 z klasycznym napędem oraz 4 hybrydowe [[Solaris Urbino 18 Hybrid|Urbino 18 Hybrid]] z napędem firmy [[Alisson Transmission]]. Jest to największy wygrany przez firmę Solaris przetarg na autobusy w Polsce. Wszystkie pojazdy trafiły do zajezdni na Woronicza. W 2017 r. na ulice Warszawy wyjechał pierwszy w pełni elektryczny [[Solaris Urbino 18 electric]] IV generacji. Jest to pojazd testowy należący do firmy Solaris wypożyczony przez MZA na trzyletnie testy. Łącznie dla Warszawy wyprodukowano niemal 500 szt. pojazdów z rodziny Urbino 18<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Historia komunikacji - Solaris Urbino 18 - ZTM Warszawa |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = ztm.waw.pl |url = http://www.ztm.waw.pl/pojazd.php?i=7&c=83&l=1 |język = pl}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = Nowy Urbino 18 electric już w Warszawie! |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/nowy-urbino-18-electric-juz-w-warszawie-_more_100338.html |język = pl}}</ref>.
 
=== Kraków ===