Otwórz menu główne

Zmiany

Rozmiar się nie zmienił, 1 rok temu
m
→‎W Polsce: drobne redakcyjne
Używany w Polsce Piastów, ale nie jako tytuł feudalny, lecz kurtuazyjne zbiorowe określenie rady królewskiej bądź kolektywnie o szlachcie trzymającej ziemię na prawie rycerskim bezpośrednio od monarchy (wojewodów, starostów, kasztelanów, podkomorzych i wyższych urzędników sądowych, którzy króla reprezentowali w sprawach sądowych).
 
[[Świętosław z Wojcieszyna]], tłumacząc 1449 r. Statut Wiślicki, stale nazywa barona rycerzem, a [[Maciej z RożanaRóżana]], tłumacząc Statuty Mazowieckie 1450 r., nazywa baronów czestnikami. Pisarze polscy, piszący po łacinie w wieku XV, używają słów ''barones'' lub ''dignitarii'', a z początkiem wieku XVI pojawia się i upowszechnia z czasem wyraz dostojniki<ref>[[s:Encyklopedia staropolska/Baron|Zygmunt Gloger – Encyklopedia staropolska (tom I). Baron]].</ref>.
 
W okresie rozbiorów nadawany powszechnie we wszystkich zaborach. Do otrzymania tytułu barona miała prawo szlachta mogąca udowodnić pochodzenie od osób piastujących urzędy ziemskie czy powiatowe.
 
W Polsce [[konstytucja marcowa]] z [[1921]] w art. 96 zniosła tytuły arystokratyczne.
 
== Przypisy ==
12 239

edycji