Otwórz menu główne

Zmiany

usunięcie martwego linku
Swą działalność w AK kontynuował w [[Wolność i Niezawisłość|Zrzeszeniu „Wolność i Niezawisłość”]] w [[Lublin]]ie, gdzie w latach 1945–1946 był także wiceprezesem zarządu wojewódzkiego [[Stronnictwo Pracy|Stronnictwa Pracy]]. Został aresztowany wraz z podkomendnymi 16 września 1947 w Nysie podczas próby ucieczki na Zachód. W czasie śledztwa był torturowany. Podczas niejawnej rozprawy 3 listopada 1948 w Wojskowym Sądzie Rejonowym w [[Warszawa|Warszawie]], oprócz Władysława Siły- Nowickiego i mjr. [[Hieronim Dekutowski|Hieronima Dekutowskiego]], na ławie oskarżonych zasiedli ich podkomendni: kpt. [[Stanisław Łukasik]] ps. „Ryś”, por. [[Jerzy Miatkowski]] ps. „Zawada” – adiutant, por. [[Roman Groński]] ps. „Żbik”, por. [[Edmund Tudruj]] ps. „Mundek”, por. [[Tadeusz Pelak]] ps. „Junak”, por. [[Arkadiusz Wasilewski]] ps. „Biały”. Wszystkich oskarżonych, w celu propagandowym i osobistego ich poniżenia, odziano w mundury [[Wehrmacht]]u. Zostali skazani na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie.
 
Trafił do celi dla „[[Kara śmierci|kaesowców]]”, gdzie przebywało wówczas ponad sto osób. Na przełomie stycznia i lutego 1949 podjęli oni próbę ucieczki – postanowili wywiercić dziurę w suficie i przez strych dostać się na dach jednopiętrowych zabudowań gospodarczych, a stamtąd zjechać na powiązanych prześcieradłach i zeskoczyć na chodnik przy ulicy Rakowieckiej. Kiedy do zrealizowania planu zostało ledwie kilkanaście dni, jeden z więźniów kryminalnych uznał, że akcja jest zbyt ryzykowna i wsypał uciekinierów, licząc na złagodzenie wyroku. Władysław Siła-Nowicki i Hieronim Dekutowski trafili na kilka dni do karceru, gdzie siedzieli nago, skuci w kajdany. [[Bolesław Bierut]] dzięki wstawiennictwu spowinowaconej z rodziną Nowickich Aldony Dzierżyńskiej, siostry [[Feliks Dzierżyński|Feliksa Dzierżyńskiego]] (dwaj bracia Dzierżyńskiego ożenili się z dwiema siostrami ojca Władysława Siły-Nowickiego)<ref>{{Cytuj stronę|url=http://www.asme.pl/130385305718622.shtml|tytuł=Odszedł Stanisław Szczuka|opublikowany=asme.pl|data=26 kwietnia 2011|data dostępu=2012-04-19}}</ref>, zamienił mu wyrok na dożywocie. Na pozostałych współoskarżonych w sprawie wykonano w dniu 7 marca 1949 karę śmierci w warszawskim [[Areszt Śledczy Warszawa-Mokotów|więzieniu mokotowskim]]. Wyrok dożywocia odbywał w Warszawie, [[Rawicz]]u, [[Wronki|Wronkach]] i [[Strzelce Opolskie|Strzelcach Opolskich]]. Z więzienia wyszedł w wyniku amnestii 1 grudnia 1956. Został zrehabilitowany w 1957<ref>Stanisław Podemski, Bratanek Dzierżyńskiego; [w:] „Gazeta Wyborcza”, 29-30 I 2005, s. 24 [felieton].</ref>.
 
Po wyjściu z więzienia był obrońcą w procesach rehabilitacyjnych żołnierzy [[Armia Krajowa|AK]] i [[Wolność i Niezawisłość|WiN]]. Od 1961 działał w warszawskim [[Klub Inteligencji Katolickiej|Klubie Inteligencji Katolickiej]]. Był doradcą prawnym Episkopatu Polski. Był jednym z sygnatariuszy [[List 59|Listu 59]].
Anonimowy użytkownik