Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 1084 bajty ,  1 rok temu
drobne redakcyjne, drobne techniczne, drobne merytoryczne
|Plik:23. autobuss uz Akmens tilta.JPG|Solaris Urbino 18 I na ulicach [[Ryga|Rygi]]
}}
Solaris Urbino 18 pierwszej generacji produkowano od drugiej połowy 1999 r. Model ten były uzupełnieniem oferty Solarisa o przegubowy, 18-metrowy autobus. Pierwszy seryjny pojazd trafił do [[Przedsiębiorstwo Komunikacji Autobusowej w Gdyni|PKA Gdynia]] w 1999, był to również jedyny nowy przegubowy niskopodłogowy autobus kupiony w 1999 przez przedsiębiorstwa komunikacyjne w Polsce. Autobusy Urbino 18 I generacji wykorzystywały wiele rozwiązań konstrukcyjnych z krótszych modeli z rodziny Urbino. Konstrukcja bazuje na [[Nadwozie samonośne|nadwoziu samonośnym]]. W procesie projektowania zastosowano najnowsze techniki komputerowe w programach typu [[Projektowanie wspomagane komputerowo|CAD]] oraz programów do obliczeń [[Wytrzymałość materiałów|wytrzymałości materiałowej]], co było dużą nowością na tamte czasy. Szkielet miał kształt kratownicy, dzięki czemu uzyskano dużą wytrzymałość przy stosunkowo lekkiej konstrukcji. Zastosowano [[Silnik o zapłonie samoczynnym|silniki wysokoprężne]] produkcji firm [[MAN SE|MAN]] lub [[DAF Trucks|DAF]] w tzw. zabudowie „wieżowej”. Skrzynie biegów dostarczała firma [[Voith]]. Uwagę przyciągał także nowoczesny design autobusów. Zastosowanoz niespotykane dotąd w autobusach miejskich zaokrąglone linie, w tym łagodną krawędź dachu. Ważnym elementem wyróżniającym rodzinę Solarisrodziny Urbino na tle innych autobusów jest asymetryczna linia przedniej szyby opadająca z prawej strony. Umożliwia ona lepszą widoczność kierowcy przy wjeżdżaniu na przystanek<ref name="Rusak"/><ref name="Zajezdnia"/><ref name="Stiasny196" />.
 
We wnętrzu bazowano na układzie znanym z modeli Neoplan, niemniej jednak dla każdego odbiorcy jest ono aranżowane w nieco inny sposób, stosownie do wymagań. Wejście na pokład umożliwiały trzy lub cztery pary drzwi w układzie 2-2-2-0 lub 2-2-2-2. W drugich drzwiach zamontowano platformę dla wózków inwalidzkich, a naprzeciwko nich platformę dla niepełnosprawnych. Charakterystyczną cechą I generacji są poręcze lakierowane lakierem bezbarwnym zamiast żółtej farby. Projektując rozkład siedzeń oraz kabinę kierowcy, projektanci kierowali się zasadami ergonomii i badaniami nad układem ludzkiego ciała w różnych pozycjach. Dzięki przymocowaniu siedzeń do ściany bocznej ułatwiono codzienne sprzątanie wnętrza. W późniejszymjszym czasie wprowadzono także kilka poprawek technicznych w odpowiedzi na niedoskonałości, które pojawiły się w trakcie eksploatacji u klientów, m.in. przeniesiono zbiornik paliwapaW późnieliwa ku tyłowi autobusu, czy też oparto instalację elektryczną o szynę [[Controller Area Network|CAN]]<ref name="Zajezdnia">{{cytuj pismo | nazwisko = Sokołowski| imię = Robert| tytuł = 18 000 mm autobusu| czasopismo = Zajezdnia| wolumin = 1/2004| wydanie = | strony = 6-11| data = | wydawca = Marketing Partner| miejsce = Warszawa| issn = 1732-8241| doi =}}</ref><ref name="Rusak"/>.
 
Początkowo 18-metrowe autobusy nie cieszyły się dużym zainteresowaniem ze strony nabywców ze względu na większą promocję modelu [[Solaris Urbino 15|Urbino 15]], spadającą liczbę pasażerów komunikacji miejskiej w Polsce oraz konieczność wymiany dużej liczby autobusów przy stosunkowo niewielkich środkach finansowych. Powodowało to, że firmy komunikacyjne wolały tańsze pojazdy 15-metrowe o mniejszej pojemności. Rynek autobusów 15-metrowych nasycił się na przełomie wieków, co spowodowało w późniejszym czasie wzrost popytu na pojazdy przegubowe. W sumie do 2002 r. Solaris sprzedał polskim miastom 12 sztuk Solarisów Urbino 18 I generacji<ref name="Zajezdnia"/>. Pojazdy przegubowe były także sprzedawane odbiorcom zagranicznym. Autobusy Solaris Urbino 18 I generacji zakupiło m.in. przedsiębiorstwo Rīgas Satiksme z [[Ryga|Rygi]] (57 sztuk)<ref name="Stiasny196">{{cytuj książkę | nazwisko = Stiasny| imię = Marcin| tytuł = Atlas autobusów| wydawca = Poznański Klub Modelarzy Kolejowych| miejsce = Poznań| rok = 2008| strony = 196| isbn = 978-83-920757-4-5}}</ref>.
 
=== II generacja (2002–2005) ===
|Plik:Solaris Urbino 18 Kraków Mobilis.JPG|II generacja w barwach [[Komunalne Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej|KPKM Białystok]] na ulicach Krakowa
}}
Od 2002 r. produkowano nową, drugą generację modelu Urbino 18. Generacja ta była jednak jedynie rozwiązaniem przejściowym pomiędzy I, a planowaną III generacją<ref name="Zajezdnia"/>. Zastosowano kilka udoskonaleń technicznych, lekko zmieniono wzornictwo autobusów. Wprowadzono m.in. nowy kształt przednich i tylnych lamp, lekko zmieniono także niektóre fragmenty nadwozia. Zmniejszono wysokość wejścia z 360 do 320 mm w pierwszych, drugich i trzecich drzwiach. Zastosowano innowacyjne systemy hamulcowe WABCO. Wprowadzono także normęsilniki zgodne z normą emisji spalin [[Europejski standard emisji spalin|Euro 3]] dla wszystkich nowych pojazdów. Autobusy Solaris Urbino 18 II generacji dostarczono m.in. do [[Gdańskie Autobusy i Tramwaje|Gdańska]], [[Komunalne Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej|Białegostoku]] i [[Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Poznaniu|Poznania]], a za granicą także m.in. do [[Drezno|Drezna]]. Od 2002 r. na podstawie nadwozia Solarisa Urbino 18 II generacji w Bolechowie jest budowany również trolejbus [[Solaris Trollino 18]]<ref name="Stiasny196"/><ref name="Rusak"/>.
{{clear0|left}}
 
|Plik:TdoT 2012 Jenah 039.JPG|Kabina kierowcy w III generacji
}}
W 2005 r. Solaris wyprodukował i pokazał pierwsze egzemplarze nowej, trzeciej generacji modelu Solaris Urbino 18. W tym przypadku wprowadzono większą ilość zmian, zarówno stylistycznych, jak i konstrukcyjnych, w stosunku do poprzednich odsłon. W pokazowym egzemplarzu zastosowano silnik Diesla marki [[DAF Trucks|DAF]] typu PE 228 w połączeniu z automatyczną skrzynią biegów [[Voith]] 864.3. W późniejszych latach stopniowo modernizowano jednostki napędowe w autobusach Urbino 18 na bardziej ekonomiczne i przyjazne środowisku. Stosowano jednostki napędowe producentów DAF, [[Cummins]] oraz [[Iveco]]. W III generacji Urbino 18 zmieniono układ wnętrza autobusu, dzięki czemu uzyskano większą ilość miejsc siedzących dostępnych z niskiej podłogi. Mocno zmieniono także stylistykę pojazdu. Za nowe wzornictwo było odpowiedzialne niemieckie studio projektowe FischundVogel Design z [[Berlin]]a. Wprowadzono większą ilość ostrych krawędzi i kantów, zmieniono wygląd przedniej i tylnej ściany. Zrezygnowano z zaokrąglonej krawędzi dachu, dzięki czemu pojawiła się możliwość montażu wyświetlacza z boku pojazdu nad oknami. Wprowadzono także nowy kształt nadkoli<ref>{{Cytuj |tytuł = TRANSEXPO 2005: pełna oferta Solarisa |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/transexpo-2005-pelna-oferta-solarisa_more_5035.html |język = pl}}</ref>.
 
Od 2004 r. produkowane są autobusy spełniającez silnikami spełniającymi [[Europejski standard emisji spalin|normę emisji spalin]] Euro 4, natomiast w 2006 r. w oparciu o rozwiązania techniczne przedsiębiorstwa DAF zaprezentowano pierwszy autobus spełniającyz napędem spełniającym normę [[Euro 5]] EEV, dzięki zastosowaniu [[Filtr cząstek stałych|filtra cząstek stałych]]<ref name="prem2006">{{Cytuj |autor = |tytuł = Solaris Urbino z napędem hybrydowym i Solaris Urbino EEV – nowości z Bolechowa |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/solaris-urbino-z-napedem-hybrydowym-i-solaris-urbino-eev-nowosci-z-bolechowa_more_68697.html |język = pl}}</ref>. W 2013 r. firma wyprodukowała pierwszy autobus zgodnyz jednostką napędową DAF zgodną z normą Euro 6<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Urbino 18 z silnikiem Euro 6 |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/urbino-18-z-silnikiem-euro-6_more_45624.html |język = pl}}</ref>.
 
Na bazie III generacji Urbino 18 powstało wiele modeli pochodnych Solarisa. Oprócz produkowanego dotychczas trolejbusu [[Solaris Trollino 18|Trollino 18]], wprowadzono modele [[Solaris Urbino 18 Hybrid|Urbino 18 Hybrid]] (w 2006 r.)<ref name="prem2006" />, Urbino 18 CNG (w 2006 r.)<ref>{{Cytuj |tytuł = Koniec autobusów CNG w Lublinie |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/koniec-autobusow-cng-w-lublinie_more_60806.html |język = pl}}</ref>, Urbino 18 LE CNG (w 2007 r.)<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = Solaris prezentuje niskowejściowy autobus Urbino 18 CNG (Low Entry) |data = |data dostępu = 2018-03-26 |opublikowany = cng.auto.pl |url = https://cng.auto.pl/2720/solaris-prezentuje-niskowejsciowy-autobus-urbino-18-cng-low-entry/ |język = pl-PL}}</ref>, przedłużona wersja Urbino 18,75 (w 2013 r.)<ref name="U18,75">{{Cytuj pismo | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Więcej przestrzeni | czasopismo = Magazyn klientów Solaris | strony = 30-31 | issn = 1689-6067}}</ref>, a także [[Solaris Urbino 18 electric|Urbino 18 electric]] (w 2013 r.)<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = InnoTrans 2014: Premiera Solaris Urbino 18 electric |data = |data dostępu = 2018-01-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/innotrans-2014-premiera-solaris-urbino-18-electric_more_39209.html |język = pl}}</ref>.
|Plik:Solaris Urbino 18, Busexpo 2016, Zsámbék, 66.jpg|Wnętrze IV generacji
}}
Premiera IV generacji Urbino 18 miała miejsce 24 września 2014 r. podczas targów [[Internationale Automobil-Ausstellung|IAA Nutzfahrzeuge]] w Hanowerze, natomiast polska premiera nastąpiła w listopadzie w trakcie Transexpo w Kielcach. Nowe autobusy cechują się trwalszą, lżejszą oraz bardziej dopracowaną konstrukcją, zarówno pod względem technicznym, jak i stylistycznym. Zredukowano poziom hałasu oraz natężenie wibracji w pojeździe. Jako jednostkę napędową używane są silniki [[DAF Trucks|DAF]] MX-11 o mocy 240 lub 271 kW spełniające normę emisji spalin [[Europejski standard emisji spalin|Euro 6]]. Stosowana jest skrzynia biegów [[ZF Friedrichshafen|ZF]] Ecolife lub [[Voith DIWA|Voith Diwa]] 6. W autobusach zamontowano również [[system kontroli trakcji]] (ASR) oraz [[ESP (motoryzacja)|ESP]], dzięki czemu poprawiono bezpieczeństwo na zakrętach. Przeniesiono zbiornik paliwa o pojemności 360 l nad koła osi wleczonej. Zwiększona została liczba siedzeń dostępnych z niskiej podłogi do 24 (wraz z pozostałymi ponad 40). Cały pojazd został oświetlony w technologii LED, zastosowano tzw. „światło pośrednie”, które ułatwia kierowcy jazdę po zmierzchu. Autobus stał się stabilniejszy dzięki obniżeniu pojazdu o 50 mm (z zachowaniem tej samej wysokości wnętrza pojazdu). Zaszło wiele zmian stylistycznych, m.in. zmieniono wygląd przedniej i tylnej ściany, obniżona została wysokość szyby przedniej, która wraz z podniesioną kabiną kierowcy (o 50 mm), zapewnia większe pole widzenia w trakcie jazdy, wprowadzono większą ilość kantów i dynamicznych linii. Wzdłuż krawędzi dachu zamontowano specjalne osłony maskujące klimatyzację i inne urządzenia. Wejście na pokład jest możliwe dzięki drzwiom w układzie 2-2-2-2, 2-2-2-0, 1-2-2-2 lub 1-2-2-0. Szerokość drzwi w nowym Urbino to 1250 mm, jednak w opcji producent oferuje drzwi o szerokości 1350 mm. Wysokość drzwi wynosi od 1970 mm do 2000 mm. W nowych modelach autobusy można wyposażyć w następujące pulpity: dotykowy pulpit znany z wersji [[Solaris Urbino 18 electric|Electric]] oraz tramwaju [[Solaris Tramino]], nowy pulpit VDO Siemens lub standardowy pulpit Solarisa (MOKI) w odświeżonej wersji<ref>{{Cytuj |autor = |tytuł = IAA 2014: Światowy debitu nowego Urbino! |data = 2014-09-24 |opublikowany = infobus.pl |url = http://www.infobus.pl/iaa-2014-swiatowy-debitu-nowego-urbino!-_more_39211.html}}</ref><ref>{{Cytuj |tytuł = TRANSEXPO 2014: Voith DIWA.6 w Nowym Solarisie |data dostępu = 2018-03-28 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/transexpo-2014-voith-diwa-6-w-nowym-solarisie_more_38462.html |język = pl}}</ref><ref name=":4">{{Cytuj | autor = Solaris Bus & Coach S.A. | tytuł = Napędy konwencjonalne - katalog produktowy | url = https://www.solarisbus.com/public/assets/content/pojazdy/katalog/PL_Napd_konwencjonalny.pdf | data = 2017}}</ref>.
 
Seryjna produkcja pojazdów nowej generacji ruszyła w styczniu 2015 roku. Pierwszym odbiorcą nowego Urbino 18 była firma Bogestra z niemieckiego [[Bochum]], natomiast w Polsce pierwszy egzemplarz IV generacji Urbino 18 trafił do [[Autobusy w Płocku|KM Płock]]<ref>{{Cytuj |tytuł = Pierwszy Nowy Solaris Urbino 18 w Polsce! |data dostępu = 2018-03-28 |opublikowany = infobus.pl |url = http://infobus.pl/pierwszy-nowy-solaris-urbino-18-w-polsce-_more_80351.html |język = pl}}</ref>.