Otwórz menu główne

Zmiany

m
lit.
Niektóre z wymienionych rodzin [[herbowni|herbownych]] weszły do rodu Nałęczytów drogą [[adopcja herbowa|adopcji herbowej]]. Pierwszą taką adopcją była ta z 1413 dla bojara litewskiego Koczana, protoplasty Koczanów, Koczanowiczów i Koczanowskich<ref>{{Cytuj książkę | autor=Adam Boniecki | tytuł= Herbarz polski|url=http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/doccontent?id=145&dirids=1|strony=164|tom=5 | data= 1907| wydawca= skł. gł. Gebethner i Wolff| miejsce= Warszawa| isbn=}}</ref>. W przypadku późniejszych adopcji, część dopuszczonych do Nałęcza otrzymała herby odmienione, ale niektórzy przyjęli Nałęcza bez żadnych zmian. Grono herbownych poszerzył w 1581 Andrzej Hanowiecki, przypuszczony do herbu przez Jakuba i Tomasza Wierzbińskich<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Wajs | imię=Anna | tytuł= Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie | strony=52|data= 2001| wydawca= DiG| miejsce= Warszawa| isbn= 83-7181-173-X}}</ref>. Jan Dziećmiarowski został dopuszczony do Nałęcza w 1590<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Wajs | imię=Anna | tytuł= Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie | strony=38|data= 2001| wydawca= DiG| miejsce= Warszawa| isbn= 83-7181-173-X}}</ref>. [[Stefan Batory]] zaliczył w grono szlachty swojego kancelistę, Mateusza Postha w 1591<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Wajs | imię=Anna | tytuł= Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie | strony=97|data= 2001| wydawca= DiG| miejsce= Warszawa| isbn= 83-7181-173-X}}</ref>. Protoplasta rodziny Cal, Niemiec Wilhelm Cal, został adoptowany w 1596 przez Hieronima Gostomskiego<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Wajs | imię=Anna | tytuł= Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie | strony=27|data= 2001| wydawca= DiG| miejsce= Warszawa| isbn= 83-7181-173-X}}</ref>. Kolejnym nobilitowanym był wojskowy, Stanisław Papuskowski, adoptowany przez Jana Górskiego w 1611<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Wajs | imię=Anna | tytuł= Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie | strony=92|data= 2001| wydawca= DiG| miejsce= Warszawa| isbn= 83-7181-173-X}}</ref>. Ostatnim przypuszczonym do niezmienionego Nałęcza był [[neofita]] Stefan Wolański w 1765<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko= Wajs | imię=Anna | tytuł= Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie | strony=128|data= 2001| wydawca= DiG| miejsce= Warszawa| isbn= 83-7181-173-X}}</ref>.
 
Niewątpliwie obcego pochodzenia jest nazwisko Bethune. Chodzi tu zapewne o francuski ród [[Béthune (ród)|de Bethuné]], od XVII wieku utrzymujący związki z Rzecząpospolitą. Franciszek de Bethuné, poseł francuski w Polsce, poślubił Marię Ludwikę, siostrę królowej Marii Kazimiery. Eugeniusz de Bethuné otrzymał w 1784 roku [[Order Orła Białego]]. Nie jest jasne, w jakich okolicznościach i który przedstawiciel rodu został dopuszczony do Nałęcza<ref>{{Cytuj książkę | autor=Adam Boniecki | tytuł= Herbarz polski|url=http://ebuw.uw.edu.pl/dlibra/doccontent?id=136&dirids=1 |strony=175|tom=1 | data= 1899| wydawca= skł. gł. Gebethner i Wolff| miejsce= Warszawa| isbn=}}</ref>. [[Jan Korytkowski]] w książce ''Prałaci i kanonicy Katedry Metropolitarnej Gnieźnieńskiej'' wspomina, że Maria Katarzyna de Bethune używała odmiany ''w polu srebrnym Nałęcz złota''<ref>{{Cytuj książkę | autor=Jan Korytkowski | tytuł= Prałaci i kanonicy katedry metropolitalnej gnieźnieńskiej od roku 1000 aż do dni naszych. Podług źródeł archiwalnych|strony=443|tom=3| data= 1899| wydawca= skł. gł. Gebethner i Wolff| miejsce= Warszawa| isbn=}}</ref>. Również Kasper Niesiecki wspominał o takiej odmianie (opisując Sapiehów napisał że Alexander Paweł pojął Maryannę Katarzynę margrabiankę de Bethune z margrabiów de Bethune herbu złota Nałęcz na polu srebrnym)<ref>{{Cytuj książkę | autor=Kasper Niesiecki | tytuł= Herbarz polski Kaspra Niesieckiego, s. j: powiększony dodatkami z poźniejszychpóźniejszych autorów, rękopismów, dowodów, urzędowych i wydany przez Jana Nep. Bobrowicza|url=http://books.google.pl/books?id=IWZJAAAAIAAJ&printsec=frontcover&hl=pl&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false |strony=250|tom=8 | data= 1841| wydawca= Waif| miejsce= Lipsk| isbn=}}</ref>. Tadeusz Gajl nie podaje jednak żadnej odmiany dla Bethunów, poza tym herb taki łamałby [[alternacja heraldyczna|zasadę alternacji]].
 
Ponadto na liście herbownych można znaleźć inne obco brzmiące nazwiska, których okoliczności dołączenia do Nałęczytów pozostają niejasne. Są to Blanday, Dahlke, Ditrich, Dersztorff, Falcz, Konradi – Konrady, Laband – Labanda i Lauterbach.
324 553

edycje