Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 299 bajtów ,  1 rok temu
m
drobne merytoryczne
 
== Życiorys ==
Urodzony w guberni wileńskiej w litewskiej rodzinie chłopskiej. Ukończył w [[Ryga|Rydze]] szkołę handlową i zawodowo-rzemieślniczą. W ruchu rewolucyjnym, odpracował młodychjako latrobotnik. W 1913 aresztowanyzatrzymany za propagandę rewolucyjną.
 
WUwolniony po wybuchu [[I wojna światowa|I wojny światowej]], w 1915 został powołany do [[Armia Imperium Rosyjskiego|armii carskiej]]. W 1917 ukończył szkołę chorążych, awansując do stopnia [[chorąży|chorążego]]. Dowodził batalionem na froncie. CzłonekPo [[Rewolucja lutowa 1917|rewolucji lutowej]] i obaleniu [[samodzierżawie|caratu]] wstąpił do [[Socjaldemokratyczna Partia Robotnicza Rosji|Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji]], dozwiązany 1918z frakcją [[Bolszewicy|bolszewików]]. Prowadził rewolucyjną działalność wśród żołnierzy 12. Armii. W kwietniu 1918 wraz z żołnierzami batalionu wstąpił do [[GwardiaArmia Czerwona (Rosja)|GwardiiArmii Czerwonej]]. Od maja 1918 komendant Komendy Powiatowej w [[Witebsk]]u.
 
Od września 1918 do maja 1919 komisarz 1. Smoleńskiej (później 26) Dywizji Strzelców (DS), od maja 1919 dowódca 228. Karelskiego Pułku Strzeleckiego, od lipca dowódca 2. Brygady Strzelców w 26. DS, od grudnia 1919 dowódca [[27. DSOmska Dywizja Strzelecka|27 Dywizji Strzeleckiej]]. Walczył na Froncie Wschodnim, gdzie jego dywizja odznaczyła się w walkach i uzyskała miano „żelaznej”, i na Froncie Zachodnim w [[wojna polsko-bolszewicka|wojnie polsko-bolszewickiej 1920]]. W wojnie z Polską Putna zdobył sławę jednego z najlepszych dowódców dywizji w [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]]. Dzięki jego umiejętnościom i działaniom resztki wojsk 16. i 3. Armii sowieckich uniknęły zniszczenia i przerwały [[Bitwa białostocka|okrążenie pod Białymstokiem]], po czym wycofały się na wschód. Brał udział w likwidacji [[Powstanie w Kronsztadzie|powstania w Kronsztadzie]] i walkachtłumieniu przypowstań ujściuchłopskich na [[WołgaPowołże|WołgiPowołżu]]. Po ukończeniu Wyższych Kursów Akademickich w 1923 komendant i komisarz 2. Moskiewskiej Szkoły Piechoty. W 1923 związał się z [[Lewicowa Opozycja|opozycją trockistowską]]. Później z nią zerwał. W latach 1924–1927 służył w sztabie i centralnych zarządach Armii Czerwonej, dowodził korpusem. W 1927–1931 [[attaché]] wojskowy w [[Japonia|Japonii]]. W latach 1931–1934 dowódca korpusu, później dowódca Nadmorskiej Grupy Wojsk na Dalekim Wschodzie. W latach 1934–1936 [[attaché wojskowy]] w [[Wielka Brytania|Wielkiej Brytanii]]. W 1935 został mianowany komkorem.
 
W okresie [[Wielki terror (ZSRR)|"wielkiego terroru"]] został odwołany z placówki, 20 sierpnia 1936 aresztowany przez [[NKWD]] i poddany długotrwałemu śledztwu, będącego przygotowanie sprawy przeciwko marszałkowi [[Michaił Tuchaczewski|Michaiłowi Tuchaczewskiemu]]. Sądzony przez nadzwyczajne zgromadzenie Sądu Najwyższego ZSRR i skazany 11 czerwca 1937 na śmierć z zarzutu o ''udział w spisku wojskowym w Armii Czerwonej i przygotowaniu obalenia władzy sowieckiej drogą powstania zbrojnego i klęski ZSRR w nadchodzącej wojnie''. Wraz z nim zostało skazanych siedmiu innych wysokich dowódców Armi Czerwonej: [[Michaił Tuchaczewski]], [[Jona Jakir]], [[Robert Ejdeman]], [[August Kork]], [[Witalij Primakow]], [[Boris Feldman]], [[Ijeronim Uborewicz]]<ref>{{Cytuj pismo | tytuł = Wyrok śmierci na ośmiu generałów sowieckich | czasopismo = [[Gazeta Lwowska (1810–1939)|Gazeta Lwowska]] | strony = 1 | data = Nr 130 z 13 czerwca 1937 | url = http://jbc.bj.uj.edu.pl/dlibra/plain-content?id=40662}}</ref>. Stracony 12 czerwca 1937. Ciało [[kremacja|skremowano]] w krematorium na [[Cmentarz Doński|Cmentarzu Dońskim]], prochy pochowano anonimowo.
87 213

edycji