Otwórz menu główne

Zmiany

 
Podpisanie układu wywołało poważny kryzys w rządzie i związanym z nim podziemiem w kraju. 27 lipca minister spraw zagranicznych August Zaleski podał się do dymisji. To samo zrobili Marian Seyda i Kazimierz Sosnkowski. Głównym zarzutem wysuwanym przeciw układowi było zawarcie go w trybie [[Konstytucja kwietniowa|niekonstytucyjnym]] (przez [[Prezes Rady Ministrów|premiera]] bez zgody [[Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej|prezydenta RP]] i kontrasygnaty [[Ministerstwo Spraw Zagranicznych (Polska)|ministra spraw zagranicznych]]) i brak w układzie jednoznacznej deklaracji sowieckiej w kwestii przywrócenia granicy polsko-sowieckiej określonej w [[Traktat ryski (1921)|traktacie ryskim]]. Był to drugi tak poważny kryzys w łonie Rządu Emigracyjnego i doprowadził on do rozłamu zagranicznej koalicji. Nowym ministrem spraw zagranicznych został w konsekwencji 3 września [[Edward Bernard Raczyński|Edward Raczyński]], ministrem spraw wewnętrznych [[Stanisław Mikołajczyk]], ministrem sprawiedliwości [[Herman Lieberman]]. Rozwiązano również Radę Narodową, a jej nowy skład powołano dopiero 3 lutego 1942 (przewodniczącym został [[Stanisław Grabski]]).
{{osobny artykuł|Układ Sikorski-MajskiSikorski–Majski}}
12 sierpnia 1941 Rada Najwyższa ZSRR wydała dekret o amnestii dla Polaków więzionych w ZSRR. 14 sierpnia podpisano umowę wojskową polsko-radziecką, na mocy której miano utworzyć ze zwolnionych więźniów armię polską (organizacyjnie i personalnie podlegającą Polakom, a taktycznie – Sowietom) do walki z Niemcami u boku [[Armia Czerwona|Armii Czerwonej]]. We wrześniu na dowódcę armii wyznaczono więzionego dotychczas na moskiewskiej [[Łubianka (Moskwa)|Łubiance]] gen. [[Władysław Anders|Władysława Andersa]]. 30 listopada do ZSRR przybył gen. Sikorski. 3-4 grudnia 1941 odbył serię rozmów ze Stalinem, które zakończyły się podpisaniem wspólnej deklaracji politycznej, w której Stalin zgodził się m.in. na ewakuację 25 000 żołnierzy polskich do [[Iran]]u. Postanowiono także, że armia polska będzie składać się z 6 dywizji i formacji pomocniczych (do 130 tys. żołnierzy).