Albert Camus: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 23 bajty ,  1 rok temu
m
drobne redakcyjne (w tym usunięcie dla ominięcia problemu z pisownią)
m (drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
m (drobne redakcyjne (w tym usunięcie dla ominięcia problemu z pisownią))
Poglądy Camusa ewoluują od postawy buntu i heroicznego trwania, które jest tematem ''Mitu Syzyfa'', aż do głębokiego humanizmu, któremu najpełniejszy wyraz daje w ''Dżumie''.
 
Postacie Kaliguli oraz Meursaulta, bohatera ''Obcego'', ukazują nie tylko konfrontację żelaznej logiki z ludzką zmysłowością i tak łatwo przyjmowanym światem, lecz odsłaniają dalsze źródła samotności człowieka; są istnymi dziełami o trwaniu nade wszystko. Obaj bohaterowie w końcu pragną śmierci, gdyż właśnie ona prowadzi do ich zwycięstwa – pojednania ze światem. Postrzegani jako szaleńcy, wykluczeni ze społeczeństwa czy to z powodu znikomości (Meursault), czy też wielkości (Kaligula) odgrywanej roli, porównani zostają do [[Syzyf]]a. Dramat Syzyfa nie polega na wiecznym trwaniu jego mozołu, ale na jego świadomości, na świadomości wiecznej porażki. Paradoksalnie, na tym też polega jego wielkość i bohaterstwo. Nawiązania do tego tematu można odnaleźć np. w ''Dżumie'' czy w przemówieniu, które Camus wygłosił po odebraniu Literackiej Nagrody Nobla.
 
Obraz bohaterów diametralnie zmienia się w drugim tryptyku, do którego należy m.in. ''Dżuma''. Dominujące w utworze postacie – [[Bernard Rieux|doktor Rieux]] (będący zresztą ''alter ego'' Camusa) i Tarrou, prezentują głębokie zaangażowanie w sprawy człowieka. Jedynym wyznacznikiem [[moralność|moralności]] jest zwykła uczciwość. Ona to każe przede wszystkim bronić człowieka i, a co za tym idzie, nie zgadzać się na zło.
 
Innym tematem w twórczości Camusa jest osamotnienie człowieka wobec jego otoczenia, niemożność zrozumienia jego zamierzeń i intencji, niesłuszna ich interpretacja, nadinterpretacja nieraz; w efekcie ucieczka od człowieczeństwa – a to przecież jest dla Camusa dżumą.
 
== Albert Camus a Gustaw Herling-Grudziński ==
Po angielskim wydaniu „Innego Świata” z przedsłowiem Bertranda Russela w 1951 roku, do paryskiego wydawnictwa Gallimard został wysłany maszynopis powieści, który trafił w ręce Alberta Camus, pracującego w tamtym czasie w wydawnictwie jako lektor.
 
Książka została przez wydawnictwo odrzucona. Jak podkreśla córka pisarza, Catherine Camus w rozmowie z Piotrem Kieżunem, stało się to jednak za sprawą André Malraux, a nie Alberta Camus, który twórczość polskiego pisarza uważał sobie za bliską oraz sprzeciwiał się niewydaniu francuskiego przekładu<ref>{{Cytuj |tytuł = Ojciec był osobą zbyt namiętną, by żyć samotnie |czasopismo = Kultura Liberalna |data = 2018-07-24 |data dostępu = 2018-08-02 |url = https://kulturaliberalna.pl/2018/07/24/piotr-kiezun-rozmowa-catherine-camus-albert-lourmarin/}}</ref>.
25 535

edycji