Sykariusze: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 36 bajtów ,  1 rok temu
m
poprawa linków
(drobne merytoryczne)
m (poprawa linków)
'''Sykariusze''' również ''sykaryjczycy'', ({{w języku|la|sicarii}}, {{w języku|el|''σικαριοι''}}, od łac. ''sica'' – krótki sztylet.) – radykalny odłam [[zeloci|zelotów]]. [[Żydzi|Żydowskie]] stronnictwo polityczne działające od połowy I w. n.e. do upadku [[Masada|Masady]] w 73 r. n.e. Szczególnie aktywni w latach 50–70 n.e. Do ich przywódców należeli [[Menachem (powstaniec żydowski)|Menachem ben Jair]], [[Eleazar ben Jair]], [[Szymon bar Giora]]. Byli zadeklarowanymi przeciwnikami władzy rzymskiej, zasadniczo obojętnymi wobec sporów religijnych. Ich sposób walki charakteryzowały mordy na przeciwnikach, zwłaszcza Żydach sprzyjających Rzymianom, przy użyciu krótkich sztyletów. W trakcie świąt żydowskich w Jerozolimie wtapiali się w tłum i albo podrzynali swoim wrogom gardła albo wbijali im sztylety w plecy<ref name="jhi">{{Cytuj stronę | url = http://www.jhi.pl/psj/sykariusze | tytuł = sykariusze | autor = Jewish Historical Institute | praca = Polski Słownik Judaistyczny | opublikowany = jhi.pl | data dostępu = 2018-09-11}}</ref>.
 
Podczas [[Oblężenie Jerozolimy (70)|oblężenia Jerozolimy]] przez [[Starożytny Rzym|Rzymian]] zadecydowali o obsadzaniu stanowiska arcykapłana drogą losowania. Ostatnim arcykapłanem został dzięki temu [[Fanni syn Samuela]], kamieniarz nie pochodzący z rodu kapłańskiego. Po upadku Jerozolimy, której bronili do końca, uciekli z [[zeloci|zelotami]] do Masady, [[Oblężenie Masady|gdzie walczyli]] aż do samobójstwa jej obrońców w 73 r. n.e. Na czele obrońców stał sykariusz Eleazar ben Jair. Po upadku powstania sykariusze jeszcze jakiś czas próbowali działać wśród [[diaspora (naród)|diaspory]] w [[Egipt|Egipcie]] i [[Cyrena|Cyrenie]] gdzie zamierzali wywołać wywołać bunt egipskich Żydów{{r|jhi}}.