Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 2 bajty ,  8 miesięcy temu
Wziął udział w organizacji Synodu Kościoła Bułgarskiego, a następnie razem z biskupem makariopolskim [[Hilarion (Michajłowski)|Hilarionem]] i [[metropolia łowecka|metropolitami łoweckim]] [[Hilarion (Iwanow)|Hilarionem]] i [[metropolia płowdiwska|płowdiwskim]] [[Panaret (Miszajkow)|Panaretem]] opracowywał statut [[Egzarchat Bułgarski|Egzarchatu Bułgarskiego]]. 3 kwietnia 1872 otrzymał od sułtana [[berat]] potwierdzający, iż władze tureckie uznały go za zwierzchnika Kościoła Bułgarskiego<ref name="pravenc"/>.
 
11 maja 1872, wbrew zakazom patriarchy Konstantynopola, metropolita Antym ogłosił w czasie Świętej Liturgii przywrócenie autokefalii Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego. W odpowiedzi patriarcha [[Antym VI (patriarcha Konstantynopola)|Antym VI]] pozbawił go stanu duchownego. W tym samym roku Egzarchat Bułgarski został uznany przez Patriarchat Konstantynopolitański za organizację niekanoniczną, [[schizma]]tycką, zaś jej przywódcy - za winnych [[herezja|herezji]] [[etnofiletyzm]]u. Ogłoszenie autokefalii odbyło się z całkowitym poparciem władz tureckich i wiernych bułgarskich, za to wbrew procedurom prawa kanonicznego, które nie dopuszcza powstania nowego autokefalicznego Kościoła bez zgody Kościoła-Matki<ref>Ławreszuk M.: ''Prawosławie wobec tendencji nacjonalistycznych i etnofiletystycznych''. Warszawa: Semper, 2009, ss. 189-190. {{ISBN|978-83-7507-045-3}}</ref>.
 
Egzarcha Antym został zmuszony przez władze tureckie do odejścia z urzędu w kwietniu 1877, po tym, gdy skierował do rządów krajów zachodnioeuropejskich informacje o okrucieństwach, jakich dopuściła się armia turecka w czasie tłumienia bułgarskiego [[powstanie kwietniowe|powstania kwietniowego]] w 1876. 17 lipca 1877 metropolita został wtrącony do więzienia w [[Ankara|Angorze]], gdzie przebywał do podpisania pokoju w San Stefano, po przegranej dla Turków wojnie z Rosją<ref name="pravenc"/>. W maju 1878 duchowny wrócił do Widynia i ponownie objął zarząd miejscowej eparchii, nie wrócił jednak na urząd egzarchy, pozostawiając go w rękach wybranego w czasie jego uwięzienia [[Józef (Jowczew)|Józefa]]<ref>Markowa Z.: ''Byłgarskata Ekzarchija 1870-1879''. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 161.</ref><ref name="pravenc"/>. 29 maja 1878 stał na czele delegacji bułgarskiej z wizytą u cara [[Aleksander II Romanow|Aleksandra II]], która wyraziła mu wdzięczność za wyzwolenie ziem bułgarskich<ref name="pravenc"/>.
107 487

edycji