Karta SIM: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 3503 bajty ,  1 rok temu
dodano: data i opis organizacji GSM, pamięc EEPROM i ROM, szczegółowy opis styków karty, aktualizacja zdjęć (nie które urządzenia już nie są używane) oraz odnośników, informacja o kodzie PUK, odnośniki do PUK i PIN, karta sim nie jest powiązana bezpośrednio z telefonem abonenta, krótki opis o Embedded SIM, dodanie zdjęcia, wstawienie informacji w tabeli rozmiarów kart, opisanie przeskoków rozmiarów kart, dodanie kilku informacji na temat pracy systemu karty SIM, wyjaśnienie terminu OTA.
(W Polsce od pewnego czasu Orange również nie zakłada blokad SIM-lock.)
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej
(dodano: data i opis organizacji GSM, pamięc EEPROM i ROM, szczegółowy opis styków karty, aktualizacja zdjęć (nie które urządzenia już nie są używane) oraz odnośników, informacja o kodzie PUK, odnośniki do PUK i PIN, karta sim nie jest powiązana bezpośrednio z telefonem abonenta, krótki opis o Embedded SIM, dodanie zdjęcia, wstawienie informacji w tabeli rozmiarów kart, opisanie przeskoków rozmiarów kart, dodanie kilku informacji na temat pracy systemu karty SIM, wyjaśnienie terminu OTA.)
[[Plik:GSM SIM card evolution.svg|thumb|350x350px|Ewolucja karty SIM – od pełnowymiarowej przez mini i mikro do nano]]
[[Plik:NTT DoCoMo FOMA card chip green.jpg|thumb|upright|Karta mini-SIM|157x157px]]
[[Plik:Chip extracted from an AT&T Mobility SIM Card.JPG|alt=|mały|Chip karty SIM]]
[[Plik:Idea-SIM w telefonie.jpg|thumb|Karta mini-SIM w telefonie]]
[[Plik:Simcard pins.svg|alt=|mały|Opis styków]]
[[Plik:SIM adapter (front).png|thumb|upright=0.65|Adapter kart mini-SIM na [[USB]]]]
'''Karta SIM''' ([[Język angielski|ang.]] ''subscriber identity module''), '''moduł identyfikacji abonenta''' – [[karta mikroprocesorowa]]<nowiki/>początkowo wielkości [[Karta kredytowa|karty kredytowej]] (85 × 54 mm), później znacznie zredukowana (25 × 15 mm, mini-SIM), zmniejszona (15 × 12 mm, mikro-SIM), zminimalizowana (12,3 × 8,8 mm, nano-SIM) i w postaci układu scalonego wlutowanego w płytę główną urządzenia oznaczonego symbolem MFF2 (5 x 6 mm, Embedded SIM), z wbudowaną pamięcią i [[Mikroprocesor|mikroprocesorem]]. Ostatnie rozwiązanie karty Embedded SIM tzw. eSIM na ten moment jest stosowane tylko w dwóch urządzeniach Apple Watch 3, Samsung Gear S2. W 1982 roku powołana została organizacja GSM (Grupe Speciale Mobile). Jej celem było stworzenie wspólnego systemu komunikacji w ramach Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.
 
Karta SIM służy do identyfikacji [[Abonent|abonenta]] za pomocą numeru [[International Mobile Subscriber Identity|IMSI]] (który jest odpowiednikiem numeru IMEI) oraz numeru seryjnego karty SSN która pozwala na przechowywanie pewnej niewielkiej ilości [[Dane|danych]] w pamięci [[EEPROM]] (współczesny przodek pamięci flash), na przykład wybranych kontaktów z telefonu lub SMS-ów, natomiast system karty sim jest przechowywany w pamięci [[Pamięć tylko do odczytu|ROM]]. Karta SIM nie jest bezpośrednio powiązana z telefonem, jest jednak niezbędnym elementem do wykonywanie podstawowych operacji. Zastosowano również kod [[PUK]] który jest przypisany do karty, wprowadzenie cyfrowej kombinacji po 3 nie udanych próbach wpisania kodu [[PIN]] umożliwia odblokowanie telefonu.
'''Karta SIM''' ({{ang.|subscriber identity module}}), '''moduł identyfikacji abonenta''' – [[karta mikroprocesorowa]] początkowo wielkości [[karta kredytowa|karty kredytowej]] (85 × 54&nbsp;mm), później znacznie zredukowana (25 × 15&nbsp;mm, mini-SIM), zmniejszona (15 × 12&nbsp;mm, mikro-SIM) i zminimalizowana (12,3 × 8,8&nbsp;mm, nano-SIM), z wbudowaną pamięcią i [[mikroprocesor]]em.
 
Typowa karta SIM składa się z:
Karta SIM służy do identyfikacji [[abonent]]a i pozwala na przechowywanie pewnej niewielkiej ilości [[dane|danych]], na&nbsp;przykład wybranych kontaktów z telefonu lub SMS-ów. Pełni ona niejako funkcję klucza dostępowego do sieci komórkowej. Na wewnętrznej stronie karty znajdują się pozłacane pola, czyli styki, które za pośrednictwem gniazda karty SIM łączą ją z modemem aparatu telefonicznego sieci komórkowej. Każdy konkretny egzemplarz karty ma przypisany swój odrębny 19-, 20-<ref>{{Cytuj | tytuł = Specyfikacja ETSI GSM 11.11, "Specifications of the SIM-ME Interface", wer. 3.16.0}}</ref> lub 22-cyfrowy<ref>{{Cytuj | tytuł = Specyfikacja ITU-T E.118, "The international telecommunication charge card", wer. "05/2006"}}</ref> numer identyfikacyjny '''ICCID''' (ang. ''integrated circuit card identifier''), najczęściej wydrukowany na samej karcie SIM.
 
* procesora
Operatorzy różnych sieci telefonii komórkowej, sprzedając aparaty z [[abonament]]em, zazwyczaj zaopatrywali je w tak zwane [[SIM-lock]]i – blokady uniemożliwiające korzystanie w nich z kart SIM innych operatorów.
* pamięci RAM ~ 8 KB
* pamięci ROM – 64-512 KB
* pamięci EEPROM – do 512 KB
* układu szyfrującego komunikację z operatorem
 
Pełni ona niejako funkcję klucza dostępowego do sieci komórkowej. Na wewnętrznej stronie karty znajdują się pozłacane pola, czyli styki, które za pośrednictwem gniazda karty SIM łączą ją z modemem aparatu telefonicznego sieci komórkowej.
Zgodnie ze specyfikacją [[3rd Generation Partnership Project|3GPP]]<ref name="3GPP">Specyfikacja [http://www.3gpp.org/ftp/Specs/archive/22_series/22.101/22101-3h0.zip 3GPP TS 22.101 v3.17.0], Rozdział 8. Emergency Calls.</ref>, z telefonu bez karty SIM można wykonywać połączenia na numery: 000, 08, [[112 (numer alarmowy)|112]], 110, 118, 119, 911 i 999. Są to numery obsługiwane przez operatorów jako połączenia alarmowe: mają one wyższy priorytet podczas przydzielania zasobów radiowych, za połączenia z nimi nie są naliczane opłaty i przekierowywane są do właściwych, wskazanych przez odpowiedni urząd, centrów ratunkowych znajdujących się najbliżej miejsca, z którego wykonano połączenie. Uwaga: w zależności od obszaru geograficznego tylko niektóre z tych numerów są aktywne – w Polsce (i większości krajów europejskich) jest to numer 112, w Ameryce Północnej 911, a w Japonii 110, 118 i 119.
 
Opis styków (przykład) :
 
# Vcc - zasilanie
# RST - zerowanie
# CLK - taktowanie
# RFU - Reserved for future use
# GND
# Vpp - napięcie programujące
# I/O
# RFU - Reserved for future use
 
[[Plik:Embedded SIM from M2M supplier Eseye with an adapter board for evaluation in a Mini-SIM socket blurred.jpg|mały|Embedded SIM tzw. "eSIM"]]
Każdy konkretny egzemplarz karty ma przypisany swój odrębny 19-, 20- lub 22-cyfrowy numer identyfikacyjny '''ICCID''' (ang. ''integrated circuit card identifier''), najczęściej wydrukowany na samej karcie SIM.
 
Operatorzy różnych sieci telefonii komórkowej, sprzedając aparaty z [[abonamentAbonament|abonamentem]]em, zazwyczaj zaopatrywali je w tak zwane [[SIM-lock|SIM-locki]]i – blokady uniemożliwiające korzystanie w nich z kart SIM innych operatorów. W dzisiejszych czasach operatorzy raczej nie stosują blokad typu SIM-lock.
 
Zgodnie ze specyfikacją [[3rd Generation Partnership Project|3GPP]]<ref name="3GPP">Specyfikacja [http://www.3gpp.org/ftp/Specs/archive/22_series/22.101/22101-3h0.zip 3GPP TS 22.101 v3.17.0], Rozdział 8. Emergency Calls.</ref>, z telefonu bez karty SIM można wykonywać połączenia na numery: 000, 08, [[112 (numer alarmowy)|112]], 110, 118, 119, 911 i 999. Są to numery obsługiwane przez operatorów jako połączenia alarmowe: mają one wyższy priorytet podczas przydzielania zasobów radiowych, za połączenia z nimi nie są naliczane opłaty i przekierowywane są do właściwych, wskazanych przez odpowiedni urząd, centrów ratunkowych znajdujących się najbliżej miejsca, z którego wykonano połączenie. Uwaga: w zależności od obszaru geograficznego tylko niektóre z tych numerów są aktywne – w Polsce (i większości krajów europejskich) jest to numer 112, w Ameryce Północnej 911, a w Japonii 110, 118 i 119.
[[Plik:Mini SIM card and a Micro SIM card in a Mini SIM card adapter-0736.jpg|mały|151x151px|Adapter SIM]]
Do dziś karty są wydawane w formacie jaki był na samym początku czyli wielkości karty kredytowej w celu zapewnienia kompatybilności, choć nie ma to absolutnie żadnego sensu, ponieważ nikt już nie korzysta z tak starych telefonów. Zdecydowanie najdłużej był z nami format miniSIM. Technika poszła o krok dalej i pod naciskami Apple do użytku weszły karty microSIM i nanoSIM. Istnieją również tzw. "adaptery" kart SIM dzięki którym każdy abonent może powrócić do dowolnego rozmiaru np. z karty nano SIM powrócić do rozmairu microSIM.
 
Szczegółowe wymiary prezentuje poniższa tabela:
 
== Rodzaje kart ==
{| class="wikitable" style="text-align: center"
! Rodzaj karty
! Pełen rozmiar
! Mini SIM
! Micro SIM
! Nano SIM
!Embedded-SIM
|-
! Specyfikacja
! Rodzaj karty
| IEC 7810:2003, ID-1
! Pełen rozmiar
| IEC 7810:2003, ID-000
! Mini SIM
| ETSI TS 102 221 V9.0.0, Mini-UICC
! Micro SIM
| ETSI TS 102 221
! Nano SIM
|JEDEC Design Guide 4.8, SON-8
|-
!Długość (mm)
! Specyfikacja
|85,60
| IEC 7810:2003, ID-1
|25,00
| IEC 7810:2003, ID-000
|15,00
| ETSI TS 102 221 V9.0.0, Mini-UICC
|12,3
| ETSI TS 102 221
|6,00
|-
! DługośćSzerokość (mm)
| 8553,6098
| 2515,00
| 1512,00
| 128,38
|5,00
|-
! SzerokośćGrubość (mm)
| 530,9876
| 150,0076
| 120,0076
| 80,867
|<1,0
|-
! Grubość (mm)
| 0,76
| 0,76
| 0,76
| 0,67
|}
 
== System karty SIM ==
System w który jest wyposażona karta SIM umożliwia uruchamianie apletów javy w formacie [[java]] card. Karty SIM posiadają możliwość aktualizacji OTA dzięki czemu dany operator wysyła do abonenta specjalnie spreparowaną, binarną wiadomość [[SMS]], która nie jest wyświetlana użytkownikowi. Maksymalny rozmiar takiej aktualizacji to 255 [[Bajt|bajtów]].
 
Wyjaśniając w skrócie '''OTA''' (''Over The Air'') - Pobranie pliku aktualizacji do pamięci urządzenia, aktualizacja która nie wymaga praktycznie od użytkownika uwagi oraz żadnej specjalistycznej wiedzy .
 
Warto również opisać zagrożenie jakie niesie wcześniej wspomniane aktualizacje OTA. Za ich pomocą można wykonać np. tzw. „ciche połączenie” – wygląda to w ten sposób, że telefon wykonuje połączenie bez wzbudzania wyświetlacza, a po zakończeniu połączenia usunie dany [[Aplet Javy|aplet]] z pamięci karty SIM, skutkiem czego będzie nie do wykrycia co było powodem wykonania takiej operacji.
 
Problemem są także błędy w [[Oprogramowanie|oprogramowaniu]], z powodu błędnego wyniku pracy jednego apletu karta może wykonać niepożądaną akcję, np. usunąć kontakty.
 
Rozwój oprogramowania jest skomplikowany, a sprzęt potrzebny do testowania go bardzo drogi. Istnieją metody zastępcze tzw. „emulatory”, jednak są bardzo nieprecyzyjne. Niestety zdarzają się sytuacje, w których różne emulatory dają różne wyniki pracy jednego apletu.
 
== Zobacz też ==
15

edycji