Chlorofile: Różnice pomiędzy wersjami

Dodany 1 bajt ,  14 lat temu
m
brak spacji
m (robot dodaje: ka:ქლოროფილი poprawia: ro:Clorofilă)
m (brak spacji)
Dwa wyszczególnione, chlorofil a: C<sub>55</sub>H<sub>72</sub>O<sub>5</sub>N<sub>4</sub>Mg — niebieskozielony, chlorofil b: C<sub>55</sub>H<sub>70</sub>O<sub>6</sub>N<sub>4</sub>Mg — żółtozielony, zajmują przeważającą większość masy wszystkich barwników w organie fotosyntetyzującym.
 
Chlorofil to chemicznie [[kompleks]] [[jon|jonu]] [[magnez|magnezowego]] i pochodnej [[porfiryna|porfiryny]], z przyłączonym długim "ogonem" estru [[kwas tłuszczowy|kwasu tłuszczowego]]. "Ogonem" tym chlorofil przenika [[lipid|lipidowową]] [[błona komórkowa|błonę komórkową]], a jego część porfirynowo-magnezowa wystaje z błony niczym antena. Kompleks porfirynowo-magnezowy jest światłoczuły i po otrzymaniu dawki [[kwant]]u światła, jon magnezowy ulega chwilowej fotoredukcji z wydzieleniem wolnego elektronu. [[Elektron]] ten jest natychmiast przechwytywany przez grupę porfirynową, a dzięki istnieniu różnicy potencjału elektrycznego między wnętrzem i otoczeniem błony komórkowej, elektron ten jest ściągany po "ogonie" chlorofilu do wnętrza komórki, gdzie jest dalej spożytkowywany w procesie fotosyntezy. Chlorofil pełni więc funkcję "pompy", która wykorzystując energię słoneczną, przepycha do komórek duże ilości wysokoenergetycznych wolnych elektronów. Charakterystyczną ich cechą jest fakt, że im bardziej rozbudowany jest układ, tym szybciej i skuteczniej absorbowane są fotony światła.
Wykazują odpowiednie maksimum emisji dla chlorofilu a przy [[długość fali|fali o długości]] 668,5 [[nanometr|nm]], a dla chlorofilu b 648,5 nm. Światło, które nie jest absorbowane w dostatecznym stopniu przez chlorofil a np. przy 460 nm, zostaje wyłapane przez chlorofil b i inne jeśli występują. Chlorofile w roztworach wykazują silną fluorescencję. Dobrze rozpuszczalne w rozpuszczalnikach tłuszczowych (tłuszcze, [[aceton]] itp.), a praktycznie nierozpuszczalne w wodzie.
 
776

edycji