Bitwa pod Łowczówkiem: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 75 bajtów ,  11 miesięcy temu
m (kat.)
W pierwszej fazie [[I wojna światowa|I wojny światowej]] Rosja zamierzała wyeliminować z wojny Austro-Węgry. Ofensywa wojsk rosyjskich w [[Galicja (Europa Środkowa)|Galicji]] była efektem tych planów. W listopadzie 1914 Rosjanie zdobyli [[Tarnów]] i [[Tuchów]] i posuwali się nadal na linię: [[Kraków]]-[[Łapanów]]-[[Limanowa]]. Tu wojska austro-węgierskie skutecznie uderzyły na styk armii generałów [[Radko Dimitriew|Radko Dimitriewa]] i [[Aleksiej Brusiłow|Aleksieja Brusiłowa]]. Po krwawej bitwie stoczonej w grudniu pod Łapanowem, Limanową i [[Nowy Sącz|Nowym Sączem]] ([[bitwa pod Limanową]]) przeszły do ofensywy – Rosjanie zaczęli się cofać. Zatrzymali się w widłach [[Dunajec|Dunajca]] i [[Biała (dopływ Dunajca)|Białej]] na grzbietach wzgórz [[Pogórze Rożnowskie|Pogórza Rożnowskiego]]. Po załamaniu się ofensywy austro-węgierskiej Rosjanie zaczęli kontratakować siłami 3 Armii generała Dimitriewa w rejonie [[Łowczów|Łowczowa]] i [[Łowczówek|Łowczówka]]. Rejon ten był stykiem dwóch armii austro-węgierskich: 4 Armii arcyksięcia [[Józef Ferdynand|Józefa Ferdynanda]] i 3 Armii generała [[Svetozar Boroević von Bojna|von Bojny]]. Po przerwaniu linii frontu groziło Austriakom okrążenie. Zadanie powstrzymania Rosjan zostało powierzone przez dowództwo 4 Armii I Brygadzie Legionów Polskich. Przebywała ona wtedy w Nowym Sączu, gdzie miała zostać zreorganizowana. W czasie, gdy rozkaz dotarł do brygady, dowodził nią podpułkownik [[Kazimierz Sosnkowski]]. [[Józef Piłsudski]] wezwany został wcześniej na rozmowy polityczne do [[Wiedeń|Wiednia]].
 
== NIE BITWSFoafoajfoahfopahfkshgijshdfioahdsgiovbdsuagbauhguadhgidshgosdhgsa ==
== Bitwa ==
<br />{{Zobacz kategorię|Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Łowczówkiem 1914}}
 
Polacy zaatakowali niezwłocznie po przybyciu na pole walk, o zmierzchu 22 grudnia, aby nie pozwolić Rosjanom na umocnienie się na świeżo zdobytych wzgórzach. [[1 Pułk Piechoty (LP)|1 pułk]] dostał rozkaz uderzenia na wzgórze nr 360, a [[5 Pułk Piechoty (LP)|5 pułk]] na wzgórze nr 343. 1 pułk dowodzony przez majora [[Edward Śmigły-Rydz|Rydza-Śmigłego]] zdobył wyznaczony cel „z marszu” walcząc bagnetami, kolbami karabinów i łopatkami saperek. 5 pułk kapitana [[Witold Ścibor-Rylski|Ścibora-Rylskiego]] dostał się w silny ogień artylerii rosyjskiej. Z uwagi na brak łączności z artylerią austro-węgierską oraz konieczność walk po zmroku w nieznanym terenie atak na wzgórze 343 wstrzymano do świtu 23 grudnia. Natarcie prowadzone siłami 5 pułku wspartego przez żołnierzy piechoty węgierskiej oraz ogniem artylerii austriackiej zakończyło się sukcesem. Obydwa pułki wykonały swoje zadania, pas wzgórz znalazł się cały w rękach [[Państwa centralne|państw centralnych]].
Anonimowy użytkownik