Czesław Kaczmarek: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 7 bajtów ,  10 miesięcy temu
drobne redakcyjne
(-państwa)
(drobne redakcyjne)
== Życiorys ==
=== Młodość i wykształcenie ===
Urodził się 16 kwietnia 1895 w [[Lisewo Małe|Lisewie Małym]] w rodzinie chłopskiej. Jego rodzicami byli Józef Kaczmarek i Franciszka Bronisława z domu Rogozińska<ref>[[Leonard Świderski|L. Świderski]], ''[[Oglądały oczy moje]]'', Rzgów 2001, s. 58.</ref>. Sakrament chrztu został mu udzielony w kościele parafialnym w Gozdowie. Dzieciństwo spędził w Ligowie, gdzie w [[Parafia św. Mateusza w Ligowie|parafialnym]] kościele przyjął [[pierwsza komunia święta|pierwszą komunię świętą]].
 
Po ukończeniu szkoły wiejskiej wstąpił do seminarium nauczycielskiego w Wymyślinie <!--Uwaga, nie jest to wieś [[Wymyślin]], tylko obszar Skępego!-->(od 1997 część [[Skępe]]go<ref name="regiopedia">{{cytuj stronę|url=http://kujawsko-pomorskie.regiopedia.pl/wiki/skepe|tytuł=Skępe|autor=B. Ciesielska|opublikowany=regiopedia.pl|data dostępu=2011-08-26}}</ref>). W 1916, po otrzymaniu dyplomu ukończenia seminarium nauczycielskiego, udzielał prywatnych korepetycji, a następnie wstąpił do [[Wyższe Seminarium Duchowne w Płocku|seminarium duchownego w Płocku]]. Przed przyjęciem [[sakrament święceń|święceń kapłańskich]] (20 sierpnia 1922) zgłosił się do pomocy na tyłach frontu w walce przeciwko [[Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich|Rosji sowieckiej]]. Niedługo po otrzymanych święceniach i prymicjach został wysłany na studia uniwersyteckie w [[Lille]], gdzie uzyskał tytuł doktora. Przebywając za granicą, swój czas poświęcił przede wszystkim pracy duszpasterskiej w środowisku emigracyjnym polskich robotników.
 
=== Okres powojenny ===
Wkrótce po wyzwoleniu, jesienią 1945 nawiązał zażyłe stosunki z ambasadorem [[Stany Zjednoczone|Stanów Zjednoczonych]] [[Arthur Bliss Lane|Arthurem Blissem Lane'emLane’em]]. Ściągnęło to na Kaczmarka zainteresowanie funkcjonariuszy [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego]].
 
Po [[pogrom kielecki|pogromie kieleckim]] (4 lipca 1946) powołał komisję do zbadania jego okoliczności. Przewodnictwo komisji objął ks. prof. [[Mieczysław Żywczyński]]. Ustalenia komisji stały się jedną z podstaw sporządzonego 1 września 1946 raportu, jaki Kaczmarek przedłożył ambasadorowi amerykańskiemu.
 
=== Aresztowanie i proces ===
20 stycznia 1951, razem z Janem Danilewiczem, autorem raportu o pogromie kieleckim, został aresztowany pod zarzutami [[szpiegostwo|szpiegostwa]] na rzecz Stanów Zjednoczonych oraz [[Stolica Apostolska|Stolicy Apostolskiej]], faszyzacji życia społecznego, [[cinkciarz|nielegalnego handlu walutami]] i [[kolaboracja|kolaboracji]]. Rzeczywistym powodem uwięzienia obu duchownych był raport o pogromie kieleckim, w którym odpowiedzialnością za wydarzenia zostały obarczone służby specjalne NKWD. W toku śledztwa obaj byli wielokrotnie torturowani w areszcie śledczym [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego|MBP]]. Podczas procesu w nagonkę na biskupa włączyły się tzw. [[księża patrioci]] i koncesjonowane przez władzę ruchy katolickie. [[Tadeusz Mazowiecki]], redaktor naczelny [[Wrocławski Tygodnik Katolików|„Wrocławskiego Tygodnika Katolików”]] opublikował artykuł krytykujący działalność biskupa<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.rp.pl/artykul/73916-Katolicy-przeciw-Kosciolowi.html|tytuł=Katolicy przeciw Kościołowi|autor=F. Musiał|opublikowany=rp.pl|data=2007-12-03|data dostępu=2016-04-02}}</ref><ref>{{cytuj stronę|url=http://www.rp.pl/artykul/1041891-Nagonka-na-hierarche.html|tytuł=Nagonka na hierarchę|autor=M. Płociński|opublikowany=rp.pl|data=2013-08-26|data dostępu=2016-04-02}}</ref>. W dniach od 14 do 22 września 1953 w trakcie [[proces biskupa Kaczmarka|pokazowego procesu]] przyznał się do zarzucanych mu czynów. Osądzony i skazany na 12 lat więzienia za prowadzanie antypaństwowego i antyludowego ośrodka oraz „za kolaborację z Niemcami, usiłowanie obalenia ustroju PRL i propagandę na rzecz waszyngtońsko-watykańskich mocodawców”.
 
=== Dalsza działalność ===
 
== Odznaczenia, upamiętnienie ==
Postanowieniem prezydenta RP [[Lech Kaczyński|Lecha Kaczyńskiego]] z 7 listopada 2007 „za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej, za działalność duszpasterską i charytatywną” został pośmiertnie odznaczony [[Order Odrodzenia Polski|Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski]]<ref>{{Monitor Polski|2008|16|168}}.</ref>. Order przekazano 11 listopada tego samego roku na ręce biskupa kieleckiego bp. [[Kazimierz Ryczan|Kazimierza Ryczana]] podczas uroczystej mszy św. z okazji Narodowego Święta Niepodległości<ref>{{cytuj stronę|url=http://www.prezydent.pl/archiwum-lecha-kaczynskiego/aktualnosci/rok-2007/art,149,930,prezydent-rp-odznaczyl-posmiertnie-ks-bp-czeslawa-kaczmarka.html|tytuł=Prezydent RP odznaczył pośmiertnie ks. bp. Czesława Kaczmarka| data=2007-11-11|opublikowany=prezydent.pl|data dostępu=2015-09-05}}</ref>.
 
W 1990 biskup Kaczmarek został pośmiertnie [[uniewinnienie|uniewinniony]] i [[rehabilitacja prawna|zrehabilitowany]]. W 1991 władze miejskie Kielc zmieniły nazwę ulicy Marcelego Nowotki, nadając jej imię Biskupa Czesława Kaczmarka.
== Bibliografia ==
* Krajewski M., ''Wymyślińska Alma Mater'', Rypin-Wymyślin 2007.
* {{Cytuj|autor = [[Piotr Nitecki]]; |tytuł = Biskupi Kościoła w Polsce w latach 965–1999 |data = 2000 |isbn = 83-211-1311-7 |inni = Henryk Gulbinowicz (przedm.) |miejsce = Warszawa |wydawca = „Pax”Pax |oclc = 189782455 }}
 
== Linki zewnętrzne ==
28 370

edycji