Otwórz menu główne

Zmiany

Usunięte 72 bajty ,  8 miesięcy temu
Wstąpił na tron po śmierci ojca, w wieku 18 lat. Za jego panowania [[Bawaria]] została włączona do [[Rzesza|Rzeszy Niemieckiej]], czemu był osobiście niechętny. Podpisał on co prawda wystosowany z inicjatywy [[Otto von Bismarck|Bismarcka]] list do [[Wilhelm I Hohenzollern|Wilhelma I]], w którym jako najpotężniejszy po królu pruskim władca niemiecki wezwał go do objęcia tronu cesarskiego, ale zdecydowały o tym względy finansowe (zadłużony Ludwik za swoją zgodę przyjął od Bismarcka 6 milionów marek w złocie)<ref>Hanna Adamkowska: ''Ludwik ze smutnej bajki'', [w:] ''Focus Historia'' nr 12/2012.</ref>.
 
Od początku swego panowania Ludwik II zaangażowany był w promocję sztuki, zasłynął zwłaszcza jako mecenas muzyki kompozytora [[Richard Wagner|Ryszarda Wagnera]]. Jest wielce prawdopodobne, że gdyby nie królewskie wsparcie pieniężne, nigdy nie powstałby ''[[Pierścień Nibelunga]]''. Dzięki hojnemu mecenatowi i przy jego „duchowym” współudziale powstawałystworzone zostały kolejne dzieła mistrza: ''[[Śpiewacy norymberscy]]'' w 1868, ''[[Złoto Renu]]'' w 1869 czy ''[[Walkiria (dramat muzyczny)|Walkiria]]'' w 1870 roku. Od 1872 roku król coraz bardziej stroniący od ludzi kazał grywać sobie poszczególne utwory przy pustej widowni. Walnie przyczynił się poprzez kolejne dotacje na rzecz Wagnera do budowy wielkiego teatru operowego, umożliwiającego realizację wizji muzycznych i dramaturgicznych swojego ulubionego kompozytora. Ludwik II pozostał przyjacielem Wagnera aż do jego śmierci, choć nigdy nie były to relacje łatwe i proste.
 
[[Plik:Ludwig II; Bavaria Rex.jpg|thumb|Ludwik II w latach młodości]]
Ludwik był ekscentryczną osobą, np. utożsamiał się z [[Parsifal (postać literacka)|Parsifalem]]. Jego dziwactwo (interpretowane jako [[zaburzenia schizotypowe]])<ref name=":0">{{Cytuj |autor = Hans Förstl |tytuł = Ludwig II. von Bayern – schizotype Persönlichkeit und frontotemporale Degeneration? |czasopismo = Deutsche Medizinische Wochenschrift |data = 2007 |numer = 132/2007}}</ref> postępowało wraz z kolejnymi niepowodzeniami w polityce zagranicznej i wewnętrznej. Pod koniec rządów praktycznie odseparował się od świata (mógł cierpieć na [[Choroba Picka|chorobę Picka]])<ref name=":0" />, spędzając czas w swoich baśniowych pałacach w [[Alpy|Alpach]]. Najsłynniejszy z nich, [[Neuschwanstein]], nigdy nie został ukończony, lecz mimo to jest jedną z najpopularniejszych niemieckich atrakcji turystycznych i symbolem [[Bawaria|Bawarii]]. Wielu współczesnych badaczy uważa, że „nietypowe” zachowania bawarskiego króla nie wynikały z obłędu, lecz ze stresu i problemów nieodłącznie związanych ze sprawowaniem władzy przez wrażliwą jednostkę. Ludwik II był nie tylko wielkim budowniczym niesamowitych pałaców (poza Neuschwanstein wybudował również pałace [[Pałac Herrenchiemsee|Herrenchiemsee]] i [[Pałac Linderhof|Linderhof]]; czwarty z pałaców – Falkenstein – pozostał w sferze planów). Zasłynął również jako mecenas [[Richard Wagner|Richarda Wagnera]]. Jest wielce prawdopodobne, że gdyby nie królewskie wsparcie pieniężne, nigdy nie powstałby ''[[Pierścień Nibelunga]]''.
<nowiki/>[[Plik:De 20 jarige Ludwig II in kroningsmantel door Ferdinand von Piloty 1865.jpg|thumb|lewo|250px|20-letni Ludwik II Wittelsbach w stroju koronacyjnym (mal. Ferdynand von Piloty, 1865)]]
Ludwik nigdy się nie ożenił, choć był zaręczony z księżniczką bawarską – [[Zofia Charlotta Wittelsbach|Zofią Charlottą]], jego kuzynką i siostrą cesarzowej [[Elżbieta Bawarska|Elżbiety]]. Zaręczyny ogłoszono 22 stycznia 1867, ale po licznych zmianach daty ślubu, Ludwik wycofał się z danego słowa w październiku tego samego roku, Zofia zaś poślubiła [[Ferdynand d'Alençon|Ferdynanda d’Alençon]], wnuka [[Ludwik Filip I|Ludwika Filipa]]. Część zachowanych zapisków z dzienników króla wydanych na początku XX wieku, wskazuje na jego orientację [[Homoseksualizm|homoseksualną]]<ref>{{Cytuj |autor = Bernd-Ulrich Hergemöller |tytuł = Mann für Mann |data = |s = str. 478}}</ref>. Wydarzenia roku 1867 przyczyniły się walnie do izolacji króla, który bez reszty oddał się sztuce i budownictwu.
9 czerwca 1886 Ludwik II został oficjalnie uznany za niepoczytalnego i faktycznie pozbawiony tronu w wyniku spisku zawiązanego przez wrogich mu ministrów z jego stryjem, księciem [[Luitpold Wittelsbach|Luitpoldem]], na czele. Rządy objął regent. Król następnie został przewieziony do [[zamek Berg (Bawaria)|zamku Berg]], nad jeziorem [[Starnberger See]], na południe od Monachium.
 
Niejasna jest jego śmierć w jeziorze Starnberg, rozważane było samobójstwo i morderstwo. 13 czerwca 1886 niedaleko brzegu jeziora [[Starnberger See]] odnaleziono ciało Ludwika i jego lekarza [[Bernhard von Gudden|Bernharda von Guddena]], który wcześniej wydał opinię o niepoczytalności króla, w jeziorze [[Starnberger See]], niedaleko brzegu. Ludwik został pochowany [[Kościół św. Michała w Monachium|w kościele św. Michała w Monachium]].
 
Jest jednym z najbardziej charakterystycznych władców w całej historii [[Niemcy|Niemiec]]. Jego postać wciąż budzi żywe emocje i spory. W pamięci swoich poddanych zapisał się jako król-[[pacyfizm|pacyfista]] (starał się unikać konfliktu zbrojnego z Prusami, a później z [[Francja|Francją]]). Jego życie stało się kanwą dla filmu [[Luchino Visconti]]ego pt. ''[[Ludwig (film)|Ludwig]]''.
{{clear|left}}