Isabelle de Charrière: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 214 bajtów ,  1 rok temu
ilustracja
(uzupełnienie)
(ilustracja)
|www =http://www.charriere.nl/
}}
[[Plik:Zuylen.jpg|thumb|260px|Zamek Zuylen z murem serpentynowym.]]
[[Plik:Colombier Manoir Le Pontet 20110831 1833.jpg|thumb|260px|Le Pontet, Colombier, [[Neuchâtel (kanton)|Neuchâtel]], [[Szwajcaria]].]]
'''Isabelle de Charrière''', znana w Holandii jako '''Belle van Zuylen''', urodzona '''Isabella Agneta Elisabeth''' z domu '''Tuyll van Serooskerken''' (ur. [[20 października]] [[1740]] w zamku Zuylen, [[Utrecht (prowincja)|Utrecht]], zm. [[27 grudnia]] [[1805]] w Le Pontecie, Colombier, Neuchâtel, [[Prusy (państwo)|Prusy]]) – holenderska [[Pisarz|pisarka]] [[Oświecenie|Oświecenia]], [[tłumacz]]ka, [[dramat]]opisarka, powieściopisarka, [[poeta|poetka]] i [[kompozytor]]ka. W drugiej połowie swojego życia mieszkała w Colombier, Neuchâtel. Obecnie jest najbardziej znana ze swoich listów i powieści, chociaż pisała także broszury, muzykę i sztuki. Ostro interesowała się społeczeństwem i polityką swojego wieku, a jej praca w czasach [[rewolucja francuska|rewolucji francuskiej]] jest uważana za szczególnie interesującą.
 
Specjalnie zaproszona przez Annę Polksleffen Drake i jej męża [[generał porucznik|generała porucznika]] [[George Augustus Eliott|George’a Eliotta]] do odwiedzenia ich [[Londyn|londyńskiego]] domu przy Curzon Street w [[Mayfair]] Isabel przybyła łodzią z [[Hellevoetsluis]] do [[Harwich]] 7 listopada 1766 w towarzystwie swojego brata Ditie, jej służącej Doortje i jej [[kamerdyner]]a Vitela.
 
W końcu w 1771 roku wyszła za mąż za CharlesaCharles’a-Emmanuela de Charrière de PenthazaPenthaz’a (1735–1808), byłego [[Korepetycje|prywatnego nauczyciela]] jej brata Willema René za granicą w latach 1763–1766. Następnie została znana jako Isabelle de Charrière. Osiedlili się w [[Majątek ziemski|majątku]] Le Pontet w Colombier (w pobliżu [[Neuchâtel (kanton)|Neuchâtel]]), kupionemu przez jego dziadka Béat’a Louis’a de Muralta, wraz z teściem Françoisem (1697–1780) i jej dwiema niezamężnymi szwagierkami Louise (1731–1810) i Henriette (1740–1814). Małżeństwo spędziło też sporo czasu w Genewie i Paryżu.
 
== Korespondencja ==
[[Rewolucja francuska]] spowodowała, że wielu szlachciców uciekło do [[Neuchâtel]], a Mme de Charrière zaprzyjaźniła się z niektórymi z nich. Ale opublikowała także prace krytykujące postawy arystokratycznych uchodźców, z których większość, jak czuła, nic się nie nauczyła z rewolucji.
 
Napisała lub przynajmniej zaplanowała słowa i muzykę do kilku utworów muzycznych, ale żaden nie przetrwa poza fragmentami. Wysłała libretto „Les Phéniciennes” do [[Mozart]]a, mając nadzieję, że to postawi, ale nie jest znana żadna odpowiedź. Wszystkie jej utwory muzyczne znajdują się w tomie 10 jej „Œuvres complètes”; obejmują one sześć menuet na [[kwartet smyczkowy]], dziewięć [[sonata|sonat]] [[fortepianofortepian]]wychowych i dziesięć arii i romansów.<ref name="Grove">{{cytuj książkę| autor r =Marius Flothius| rozdział =Belle van Zuylen| tytuł =[[Grove Dictionary of Music and Musicians]]| nazwisko =Deane L. Root|data dostępu=6 kwietnia 2019| wydawca =[[Oxford University Press]]}}</ref><ref>[https://fr.wikisource.org/wiki/Auteur:Isabelle_de_Charri%C3%A8re See her music at Wikisource]</ref>
 
== Zobacz też ==
107

edycji