Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 27 bajtów ,  5 miesięcy temu
WP:SK+ToS+mSK+Bn, drobne redakcyjne
|data śmierci = 1851
|miejsce śmierci =
|funkcja = [[premierzy Francji|premierPremier Francji]]
|partia = bezpartyjny
|od = 11 października 1832 (1)<br />12 maja 1839 (2)<br />29 października 1840 (3)
}}
[[Plik:Marechal-soult.jpg|thumb|200px|Nicolas Soult]]
[[Plik:Soult2.jpg|thumb|right|200px|thumb|Nicolas Soult]]
'''Nicolas Jean de Dieu Soult''', książę [[Dalmacja|Dalmacji]] (ur. 29 marca [[1769]] w [[Saint-Amans-Soult]], [[Francja]], zm. 26 listopada [[1851]] w Saint-Amans-Soult, Francja) – [[Marszałkowie Francji|marszałek]] [[Napoleon Bonaparte|napoleoński]], najwyższy marszałek Francji, [[polityk]] francuski.
 
To jeden z tych napoleońskich marszałków, którzy wsławili się bezgraniczną odwagą, ale i bezwzględną łupieżczością. Wyśmienity wykonawca rozkazów i dowódca nawet dużej jednostki, choć kiepski [[taktyka (wojskowość)|taktyk]]. Jego [[Anglia|angielski]] przeciwnik, [[Arthur Wellesley (1. książę Wellington)|książę Wellington]], powiedział o nim, że świetnie potrafi ustawić swoich żołnierzy w szyku i wyprowadzić na plac boju, ale potem już kompletnie nie wie, co z nimi dalej robić. Opinia to może przesadzona, gdyż Soult potrafił samodzielnie wygrywać bitwy, ale zdarzały mu się i takie porażki jak [[Bitwa pod Albuerą|pod Albuherą]] (1811), gdzie po wzorowym wyprowadzeniu wojsk na pozycje i oskrzydleniu przeciwnika, następne rozkazy prowadziły do porażki. Skierowane do dowódcy [[ułan]]ów [[Legia Nadwiślańska|Legii Nadwiślańskiej]], pułkownika [[Jan Konopka|Konopki]], wezwanie marszałka: „Pułkowniku, ratuj honor Francji” spowodowało, że ''los infernos picadores'' ([[język hiszpański|hiszp.]]: piekielni [[lansjerzy]]) uratowali ten honor, rozbijając (co nikomu innemu się nie udało w czasie wojen napoleońskich) czworoboki angielskiej piechoty, ale armia musiała się wycofać.
 
Wstąpił do francuskiej armii w wieku szesnastu lat. Początki służby wojskowej nie zapowiadały wielkiej kariery Soulta. Pierwsze lata wojaczki tak bardzo dały mu się we znaki, że postanowił opuścić wojsko i zostać piekarzem. Na szczęście dla niego, rodzina uważała to za deklasację (ojciec był [[notariusz]]em) i zmusiła do powrotu w szeregi armii. [[rewolucja francuska|Rewolucja Francuska]] zastała go jako żołnierza piechoty stacjonującego w [[Strasburg]]u. W 1792 roku awansował do stopnia [[sierżant]]a<ref name="tis">{{Cytuj pismo |autor = Tomasz Rogacki |tytuł = Albuera 1811. Krwawe Wzgórza |czasopismo = [[Taktyka i Strategia]]|odpowiedzialność = Wojciech Zalewski – redaktor naczelny|oznaczenie = 2/2008 (26)|tytuł = Albuera 1811. Krwawe Wzgórza | autor = Tomasz Rogacki |strony = 11|wydawca = Taktyka i StartegiaStrategia |rok = 2008 |issn = 1640-2456 |język = pl}}</ref>). Ciągłe wojny z kolejnymi koalicjami nieprzyjaciół dały możliwość wykazania się odwagą i umiejętnościami młodemu podoficerowi. Za zasługi w [[bitwa pod Fleurs|bitwie pod Fleurs]] (1794) generał [[François Joseph Lefebvre|Lefebvre]] (późniejszy kolega marszałek), mianował go [[generał]]em brygady. Przez następne lata brał udział w wojnach na terenie [[Niemcy|Niemiec]]. W 1799 r. został generałem dywizji. W czasie oblężenia [[Genua|Genui]] dostał się do niewoli. [[Napoleon Bonaparte|Napoleon]] powierzył mu w latach 1800-18021800–1802 dowództwo wojsk w [[Królestwo Sycylii|Królestwie Sycylii]]. W 1803 roku został dowódcą obozu pod Saint-Omer. Marszałkiem cesarstwa Soult został z pierwszej nominacji, z okazji koronacji Napoleona na cesarza [[Francuzi|Francuzów]] w 1804 r. Prestiż marszałka wzrósł po [[bitwa pod Austerlitz|bitwie pod Austerlitz]] (1805), gdzie dowodził centrum wojsk francuskich i wzorowo wykonując rozkazy cesarza przyczynił się do zwycięstwa. Świetnie spisał się również pod [[bitwa pod Jeną-Auerstedt|Jeną-Auerstedt]] (1806). Kampania 1807 roku w [[Księstwo Warszawskie|Polsce]] była dla niego wojskowo mniej udana.
 
W 1808 roku odniósł zwycięstwo pod Gamonal, co pozwoliło wojskom francuskim ruszyć na [[Burgos (Hiszpania)|Burgos]]. Po długim pościgu za angielskimi wojskami dowodzonymi przez gen. Moore 20 stycznia 1809 roku zdobył La Corunę. Po wkroczeniu do [[Portugalia|Portugalii]] zdobył [[Porto|Oporto]]. W wyniku potyczek z gen. Wellesleyem został zepchnięty do [[Hiszpania|Hiszpanii]]. W 1810 roku dowodził wyprawą do [[Andaluzja|Andaluzji]], gdzie oblegał [[Kadyks]]. W 1813 roku został mianowany dowódcą gwardii Napoleona. Po klęsce króla Józefa pod Vittorią udał się znów do Hiszpanii. Po nieudanych próbach zdobycia San Sebastián i Pampeluny doszło do bitwy pod Tuluzą.
 
== Bibliografia ==
* {{Cytuj|autor = [[Archibald Gordon Macdonell]]; |tytuł = Napoleon i jego marszałkowie |data = 1992 |isbn = 0-907587-62-3 |inni = Feliks Rutkowski (tłum.) |miejsce = Londyn |wydawca = Puls |oclc = 836708715 }}
* {{Cytuj|autor = Tomasz Rogacki |tytuł = Albuera 1811 |data = 2004 |isbn = 83-11-09991-X |miejsce = Warszawa |wydawca = Bellona |oclc = 749520222 }}
* {{Cytuj|autor = [[Robert Bielecki]]; |tytuł = Wielka armia Napoleona |data = 2004 |isbn = 83-11-09889-1 |miejsce = Warszawa |wydawca = Bellona |oclc = 749663820 }}
 
{{Władca
|poprzednik = [[Pierre-Antoine Dupont de l’Étang]]
|funkcja = Minister wojny [[Francja|Francji]]
|lata = 1814-18151814–1815
|następca = [[Henri Jacques Guillaume Clarke]]
}}
|poprzednik = [[Étienne Maurice Gérard]]
|funkcja = Minister wojny [[Francja|Francji]]
|lata = 1830-18341830–1834
|następca = [[Étienne Maurice Gérard]]
}}
|poprzednik = [[Amédée Louis Despans de Cubières]]
|funkcja = Minister wojny [[Francja|Francji]]
|lata = 1840-18451840–1845
|następca = [[Alexandre Pierre Chevalier Moline de Saint-Yon]]
}}
27 263

edycje