Otwórz menu główne

Zmiany

Rozmiar się nie zmienił, 4 miesiące temu
poprawki w artykule
{{Dopracować|pov= maja 2019| nieency=maja 2019| styl=maja 2019| łasiczki=maja 2019| źródła=maja 2019}}
{{Święty infobox
|rodzaj = Błogosławiona
|grafika = MartaAnnaWiecka.JPG
|podpis grafiki = <br />[[Plik:POL COA Wiecki I.svg|100px]]<br />[[Wiecki|Herb Wiecki]]
|data urodzenia = [[12 stycznia]] [[1874]]
|miejsce urodzenia = [[Nowy Wiec]]
|data śmierci = [[30 maja]] [[1904]]
|miejsce śmierci = [[Śniatyn]]
|kościół =
|data beatyfikacji = [[24 maja]] [[2008]]
|miejsce beatyfikacji = [[Lwów]]
|beatyfikujący = [[Benedykt XVI|Benedykta XVI]]{{u|b}}
|miejsce kanonizacji =
|kanonizujący =
|wspomnienie = [[30 maja]]
|atrybuty =
|patron =
|kościół = [[Kościół łaciński|rzymskokatolicki]]
|inkardynacja = [[Szarytki|Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (szarytki)]]
|data ślubów zakonnych = [[15 sierpnia]] [[1897]]
|data diakonatu =
|data ordynacji =
|www = http://martawiecka.pl/
}}
'''Marta Wiecka''' (właśc. '''Marta Anna Wiecka'''; herbu [[Wiecki]]; (ur. [[12 stycznia]] [[1874]] w [[Nowy Wiec|Nowym Wiecu]], zm. [[30 maja]] [[1904]] w [[Śniatyn]]iu, obecnie [[Ukraina]]) – [[Polacy|polska]] [[zakonnica]] w [[Szarytki|Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego à Paulo (szarytek)]] oraz [[błogosławiony|błogosławiona]] [[Kościół katolicki|Kościoła katolickiego]].
 
== Życiorys ==
=== Lata dzieciństwa i młodości ===
Urodziła się 12 stycznia 1874 w Nowym Wiecu na [[Pomorze|Pomorzu]], w rodzinie wielodzietnej (trzynaścioro dzieci{{u|c}}, z których troje zmarło w dzieciństwie{{r|D}}) jako trzecie dziecko właściciela ziemskiego Marcelego Wieckiego herbu Wiecki i Pauliny z domu Kamrowskiej{{r|F|A}}. Rodzina posiadała duże gospodarstwo rolne{{r|D}}. Sześć dni później (18 stycznia) została [[Chrzest|ochrzczona]] w filialnym kościele św. Andrzeja w [[Szczodrów|Szczodrowie]] przez [[wikariusz]]a Józefa Larischa jako Marta Anna z udziałem [[Rodzice chrzestni|rodziców chrzestnych]] Franciszka i Barbary Kamrowskich (rodziców jej matki){{r|F|P}}. Religijna atmosfera domu rodzinnego była inspiracją do pogłębienia przez nią prawd wiary oraz uwrażliwienia na ludzi potrzebujących pomocy{{r|F}}. W pokoju przeznaczonym na wspólną modlitwę, rodzice uformowali [[ołtarz]] domowy z figurą [[Maria z Nazaretu|Matki Bożej]], przed którą cała rodzina codziennie wieczorem zbierała się na wspólny pacierz i [[różaniec]]{{r|F}}. Mając dwa lata ciężko zachorowała{{r|F}}. W obliczu grożącej śmierci została szczęśliwieprzypuszcza się – że została ocalona, przyprzez modlącychmodlitwę sięrodziców dow [[Kościół Narodzenia NMP w Piasecznie|Matkikościele BożejNarodzenia zNMP Piasecznaw Piasecznie]] rodzicachi znajdującym się tam obrazem Matki Bożej{{r|A}}.
 
W siódmym roku życia zaczęła uczęszczać do niemieckojęzycznej szkoły ludowej ([[Rozbiory Polski|okres zaborów]]) w Nowym Wiecu{{r|F}}. Jako dwunastolatka poświęciła się pielęgnowaniu zaszczepionej w domu rodzinnym wierze (wstawała o godz. 5:00, uczestniczyła codziennie we [[Msza|mszy świętej]], pokonując przy tym pieszo około jedenastokilometrową drogę do [[Kościół św. Michała Archanioła w Skarszewach|kościoła parafialnego św. Michała Archanioła w Skarszewach]], gdzie następnie dwa razy w tygodniu pobierała lekcje religii){{r|F|A}}. Najstarsza z jej rodzeństwa, Franciszka kontynuowała naukę i przebywała w internacie [[Elżbietanki|Sióstr Elżbietanekelżbietanek]] w [[Kościerzyna|Kościerzynie]]{{r|P}}. Większość obowiązków domowych w późniejszych latach spadła na nią oraz jej starszą siostrę Barbarę{{r|P}}. Będąc młodą dziewczyną otrzymała od swojego wuja Dionizego Wieckiego figurę [[Jan Nepomucen|św. Jana Nepomucena]], którą rodzice umieścili na cokole w przydomowym ogrodzie (tuż obok biegnącej drogi), a którą poświęcił uroczyście proboszcz Otto Reiske{{r|F|A|P}}. Odtąd ten święty stał się on jej modlitewnym powiernikiem i patronem{{r|F}}. 3 października 1886 przystąpiła do [[Pierwsza komunia święta|pierwszej Komunii świętej]] w kościele w Skarszewach{{r|A}}.
 
=== Powołanie zakonne ===
W wieku piętnastu lat zdecydowała się pod wpływem przeżyć duchowych na wybór drogi [[Życie konsekrowane|życia konsekrowanego]], prosząc listownie swojego spowiednika ks. Mariana Dąbrowskiego, by jako [[kapelan]], wstawił się za nią u [[Zespół klasztorny Sióstr Miłosierdzia w Chełmnie|Sióstrsióstr Miłosierdziamiłosierdzia w Chełmnie]], by zechciały ją przyjąć{{r|F|I}}. Rok później przekonała [[rektor]]a [[Wyższe Seminarium Duchowne w Pelplinie|Seminarium Duchownego w Pelplinie]], żeby tenaby przyjął jej brata Jana w szeregi [[Kleryk (student)|alumnów]], mimo przepełnienia i wielu chętnych{{r|I}}. Z uwagi na młody wiek prośba jej o przyjęcie do szarytek nie została spełniona{{r|F}}. Wkrótce ponowiła starania, pisząc kolejny list, na który siostry odpowiedziały zaproszeniem ją na okres [[Boże Narodzenie|Bożego Narodzenia]] do klasztoru, gdzie poznała życie wspólnotowe tego Zgromadzenia{{r|F}}. Na kilka miesięcy przed wstąpieniem do zakonu dowiedziała się, że jej koleżanka, Monika Gdaniec także chce zostać Siostrąsiostrą Miłosierdziamiłosierdzia{{r|F}}. Napisała więc prośbę do sióstr z Chełmna, ale otrzymała odpowiedź odmowną ze względu na brak miejsc w [[Postulat (zakon)|postulacie]]{{r|F}}.
 
W tej sytuacji, w trosce o dar powołania napisała kolejną prośbę, tym razem do Krakowskiej Prowincji Sióstr Miłosierdzia, gdzie została ostatecznie przyjęta wraz z Moniką Gdaniec, 26 kwietnia 1892 do klasztoru przy ul. Warszawskiej 8 w [[Kraków|Krakowie]]{{r|F|A}}. W okresie od 26 kwietnia do 11 sierpnia 1892 odbyła tam postulat, a następnie od 12 sierpnia tegoż roku przez osiem miesięcy [[nowicjat]], tzw. Seminarium„seminarium”{{r|F|A}}. W Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia jest zwyczaj, że w dniu zakończenia formacji w Seminarium, siostry zapisują w specjalnej księdze swoje myśli i uczucia. W księdze tej zapisała ona wówczas{{r|D}}:
{{cytat|''W chwili, gdy usłyszałam te słowa, że mam przyoblec się w sukienkę Córek Miłosierdzia, pomyślałam sobie, że Bóg spełnił moje pragnienia, o których marzyłam od mojej młodości i uczułam w mym sercu radość wraz z wdzięcznością i miłością ku Bogu, który mnie niegodną raczył obdarzyć tak wielką łaską, iż przy Jego pomocy będę miała szczęście pracować w zgromadzeniu dla Jego chwały i pożytku bliźnich. Prosiłam Ducha Świętego, aby raczył mnie obdarzyć skupieniem, darem modlitwy i gorliwością w obowiązkach, które mi będą powierzone.''}}
W tym okresie jej autorytetem i wzorem do naśladowania stała się s. Joanna Dalmagne, żyjąca w XVII w., zmarła w wieku zaledwie 33 lat{{r|F}}. Jej sposób życia, praktyka cnót chrześcijańskich i zakonnych oraz wierność duchowi [[Wincenty à Paulo|św. Wincentego à Paulo]] stała się dla niej inspiracją do pracy nad sobą{{r|F}}.
 
21 kwietnia 1893 otrzymała [[habit]] Siostrysiostry Miłosierdziamiłosierdzia, rozpoczynając posługę pielęgnowania chorych{{r|F}}. Jej pierwszą placówką był Szpital Powszechny we [[Lwów|Lwowie]] tzw. ''Pijary'' na około 1000 łóżek, gdzie posługiwało około 50 Sióstrsióstr Miłosierdziamiłosierdzia{{r|A|H}}. Po półtorarocznym pobycie we Lwowie, 15 listopada 1894 została przeniesiona do Szpitala Powiatowego w [[Podhajce (obwód wołyński)|Podhajcach]], naktóry dysponował 60 łóżekłóżkami{{r|A|I|P}}. Nosiła tam imię siostra Zuzanna, gdyż po przyjeździe do nowej wspólnoty zastała w niej siostrę o tym samym imieniu{{r|P}}. W takich sytuacjach istniał w zgromadzeniu zwyczaj, że dla uniknięcia zamieszania, jednej siostrze zmieniano imię{{r|P}}. 15 sierpnia 1897 złożyła pierwsze [[śluby zakonne]]{{r|A}}, po których napisała do rodziców list stwierdzając{{r|P}}:
{{cytat|''Co dotyczy mnie, to nie jestem w stanie opisać mojego szczęścia. Chętnie chciałabym wam to Najdrożsi Rodzice, opisać choć w kilku słowach: któż może pojąć to szczęście, większe niż wszystko na ziemi, by łączyć się z Oblubieńcem? Te kilka błogich słów o mnie wystarczy: Miły jest mój a ja cała Jego. Obym tylko jak najprędzej mogła złączyć się z Nim w niebie.''}}
19 października 1899 decyzją przełożonej domu zakonnego została przeniesiona do szpitalapracy w szpitalu w [[Bochnia|Bochni]] (50 łóżek, 5 sióstr){{r|H}}, gdzie również pracowała wśród chorych{{r|F|L}}. Pewnego dnia podczas modlitwy dostrzegłamiała wizję. Dostrzegła mistyczny [[krzyż]], z którego wydobywały się promienie oraz usłyszała następujące słowa{{r|F}}:
{{cytat|''Znoś córko cierpliwie wszystkie oszczerstwa i posądzenia, pracuj dla swoich. Wkrótce zabiorę cię do Siebie…''}}
Wkrótce po tym widzeniu została niesłusznie pomówiona przez jednego z pacjentów, który doniósł miejscowemu [[proboszcz]]owi o jej niemoralneniemoralnym prowadzenieprowadzeniu{{u|a}}{{r|F}}. Z tego powodu spotkało ją wiele nieprzyjemności oraz presja nieprzychylnego otoczenia{{r|F}}. Prowadzone postępowanie wyjaśniające oraz stanowcza postawa przełożonej s. Marii Chabło SM sprawiły, że została oczyszczona z zarzutów{{r|A}}.
 
Z woli wyższych Przełożonychprzełożonych została wówczas przeniesiona 4 lipca 1902 do Śniatynia, gdzie pracowała w szpitalu miejskim{{r|F|D|P}}. Przybrała tutajwówczas imię Marta Maria, aby odróżnić się od innych posługujących tam sióstr: Marii Adamczak SM oraz Marty Binki SM{{r|P}}. Spędzała całedużo dnieczasu w salach szpitalnych, służąc bezinteresownie chorym i cierpiącym w wincentyńskim duchu pokory, prostoty i miłości{{r|F|A}}. Ponadto w codziennej służbie uwidoczniły się jej szczególne dary:, np. [[Prekognicja|przepowiadanie przyszłości]], przenikanie i czytanie w duszach ludzkich oraz nadzwyczajne zdarzenia, jak np. scalenie rozbitej szyby ze stołu operacyjnego{{r|P}}. Jedna ze współsióstr z nią pracujących tak ją wspominała{{r|D}}:
{{cytat|''W szpitalu w Śniatynie miała swój oddział w pobliżu kaplicy, toteż często choć na moment tam się udawała, by oddać cześć swemu Boskiemu Oblubieńcowi i błogosławieństwo Boże sobie na swe prace wypraszała. W niedzielę, zaspokoiwszy z macierzyńską dobrocią potrzeby chorych, mawiała: Ja teraz idę na Drogę Krzyżową do kaplicy, może by kto z was poszedł też ze mną. Pan Jezus tyle cierpiał za nas, a my tak mało o tym myślimy.''}}
MiałaPosiadała wyjątkowyumiejętność darprzekonywania nawracania grzeszników, przekonując ichludzi do wyboru drógwiary wiarykatolickiej{{r|F}}. Szczególną troską otaczała [[Żydzi|Żydów]], okazując im wiele współczucia oraz przedstawiając argumenty, które skłaniały ich do porzucenia własnego wyznania i przejścia na wiarę katolickąkatolicyzm{{r|F}}. Pod nieobecność lekarza pomogła ona pewnemu [[rabin]]owi w złożeniu i usztywnieniu złamanej nogi, który po opuszczeniu szpitala wyraził jej za to swoją wdzięczność{{r|P}}.
 
Podczas pracy nad [[Dezynfekcja|dezynfekcją]] izolatki szpitalnej po chorej na [[tyfus plamisty]] w 1904 została zarażona tą chorobą, w wyniku której zaatakowała ją wysoka [[gorączka]], a następnie [[zapalenie płuc]]{{r|F}}. 27 maja 1904 przybył do Śniatynia brat Marty, ks. Jan Wiecki, który udzielił jej ostatniej [[Eucharystia (sakrament)|Komunii świętej]]{{r|F}}. Zmarła trzy dni później (30 maja) leżąc na łóżku szpitalnym w obecności modlących się chorych, trzymając w ręku [[Gromnica|gromnicę]]{{r|F}}. Mszę żałobną odprawił jej brat ks. Jan Wiecki{{r|H}}. Pogrzeb przemienił się w wielką manifestację, będącą wyrazem wdzięczności mieszkańców Śniatynia{{r|H}}. Zgodnie ze swoją wolą została pochowana na miejscowym cmentarzu obok figurki św. Jana Nepomucena, swojego patrona{{r|I|H}}. Przy jej grobie modląmodlili się katolicy, [[Kościół unicki|unici]], [[ormianie]], [[Prawosławie|prawosławni]], a nawet Żydzi nazywając ją ''Matuszkąmatuszką'' lub ''Mateczkąmateczką''{{r|M|L}}.
 
== Publikacje ==
Zebrano jej listy oraz modlitwy, wydając je w następującej pozycji{{r|O}}:
*{{Cytuj książkę | autor =Marta Wiecka (red. Władysław Bomba, Adolfina Dzierżak, Józefa Wątroba): ''| tytuł = Listy i modlitwy bł. Marty Wieckiej''. Kraków| 2008.url = | wydanie = | wydawca = Wydawnictwo Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, {{ISBN| miejsce =Kraków | data =2008 | strony = | tom = | tytuł tomu = | część = | tytuł części = | seria = | isbn = 9788372166760 | oclc =749732446 | lccn = | doi = | cytat = | język = }}.
 
== Proces beatyfikacji ==
Z inicjatywy Sióstrsióstr Miłosierdziamiłosierdzia przekonanych o świątobliwości jej życia podjęto próbę wyniesienia jej na ołtarze{{r|R}}. 27 kwietnia 1990 wyjechała do Śniatyna delegacja kościelna, której celem było stwierdzenie stanuistniejącego [[Kult świętych|kultu]], trwającego przy jej grobie. W pozostawionym protokole, członkowie komisji (dwaj [[Zgromadzenie Misji|Księżaksięża Misjonarzemisjonarze]] i dwie Siostrysiostry Miłosierdziamiłosierdzia) potwierdzili żywotność tego kultu{{r|P}}. Na tej podstawie 9 października 1997 [[Stolica Apostolska]] wydała zgodę tzw. ''[[Nihil obstat]]'' na rozpoczęcie procesu jej [[Beatyfikacja|beatyfikacji]]{{r|R}}. Proces diecezjalny odbył się w okresie od 16 października 1997 do 30 czerwca 1998, po czym 9 kwietnia 1999 [[Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych]] w [[Rzym]]ie wydała dekret o ważności tego postępowania{{r|R}}. Odtąd przysługiwał jej tytuł [[Sługa Boży|Służebnicy Bożej]]. W 2001 złożono tzw. ''[[Positiopositio]]'' wymagane w dalszej procedurze beatyfikacyjnej{{r|R}}. Po odbytym 11 maja 2004 posiedzeniu [[Kolegium konsultorów|konsultorów]] teologicznych oraz 5 października tegoż roku sesji kardynałów i biskupów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, papież św. [[Jan Paweł II]] wydał zgodę na promulgowanie 20 grudnia 2004 dekretu o heroiczności jej cnót{{r|R}}. Odtąd przysługiwał jej tytuł [[Czcigodny Sługa Boży|Czcigodnej Służebnicy Bożej]]. [[Postulator]]em generalnym mianowano ks. Shijo Kanjirathamkunnela CM{{r|R}}.
 
Do beatyfikacji potrzebny był cud za jej wstawiennictwem, jakim okazało się cudowne wyleczenie mieszkańca [[Słubice|Słubic]] Bronisława Kohna z choroby [[Rak gruczołu krokowego|raka prostaty]]{{r|T|R}}. Został on wybrany do procesu spośród 270 różnych łask zgłoszonych z różnych stron Polski i z zagranicy{{r|L}}. Opis tych łask znajduje się w Archiwum Sióstr Miłosierdzia Prowincji Krakowskiej{{r|L}}. Po odbytej 5 czerwca 2007 sesji kardynałów i biskupów papież [[Benedykt XVI]], 6 lipca 2007 upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do zatwierdzenia dekretu dotyczącego cudu uzyskanego przez jej wstawiennictwo{{r|R|L}}.
 
24 maja 2008 we Lwowie w Parku Kulturykultury im. Bohdana Chmielnickiego uroczystą mszą świętą, której przewodniczył [[sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej]] kard. [[Tarcisio Bertone]] z udziałem m.in. kard. [[Stanisław Dziwisz|Stanisława Dziwisza]] i przełożonej generalnej sióstr szarytek s. Evelyn Franc SM odbyła się ceremonia jej beatyfikacjabeatyfikacji{{r|L}}.
 
Jej [[świętowspomnienie liturgiczne]] w Kościele katolickim wyznaczono na 30 maja ([[dies natalis]]){{odn|30 maja. Błogosławiona Marta Wiecka, dziewica. brewiarz.pl}}.
 
== Upamiętnienie ==
W miejscu jej urodzenia w Nowym Wiecu biskup pomocniczy [[Diecezja pelplińska|diecezji pelplińskiej]] [[Wiesław Śmigiel]] poświęcił 30 maja 2013 figurę Marty Wieckiej autorstwa Piotra Tyborskiego ze [[Skórcz]]a, która stanęła obok czczonej przez nią figury św. Jana Nepomucena{{r|K}}.
 
W Nowym Wiecu koło [[Skarszewy|Skarszew]] od 2009 promocją i jej kultem zajęły się panie zrzeszone w [[Koło gospodyń wiejskich|Kole gospodyń wiejskich]]{{r|G}}. Z ich inicjatywy zrodził się pomysł założenia Katolickiego Stowarzyszenia Błogosławionej Siostry Marty Wieckiej, którego celem jest szerzenie kultu i pogłębianie wiedzy na temat cnót i wartości, jakie przestrzegała ona na co dzień{{r|G}}. Biskup pelpliński [[Ryszard Kasyna]] dekretem wydanym 8 grudnia 2014 przychylił się do próśb o zatwierdzenie tego Stowarzyszenia, którego asystentem kościelnym został ks. Kamil Sobiech, wikariusz [[Parafia św. Marcina w Starej Kiszewie|parafii św. Marcina w Starej Kiszewie]]{{r|G}}.
 
We wsi Onyskowo, niedaleko [[Odessa|Odessy]], 24 września 2016 została konsekrowana przez biskupa [[Diecezja odesko-symferopolska|diecezji odesko-symferopolskiej]] [[Bronisław Bernacki|Bronisława Bernackiego]] pierwsza kaplica na Ukrainie pw. bł. Marty Wieckiej zbudowana dzięki staraniom proboszcza Jana Trzopa CM{{r|B}}.
== Uwagi ==
{{Uwagi|
<ref name=a>W tej samej sali szpitalnej znaleźli się: zegarmistrz, chory wenerycznie i Jan Nosal krewny miejscowego proboszcza, który przygotowywał się do kapłaństwa. Zegarmistrz z zazdrości o brak jej względów rozpuściłrozpowszechnił oskarżenia, że współżyje ona z Nosalem, a nawet jest z nim w ciąży. Przed swoją śmiercią oskarżyciel odwołał ostatecznie te pomówienia.</ref>
<ref name=b>W imieniu papieża Benedykta XVI mszy beatyfikacyjnej przewodniczył sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej kard. Tarcisio Bertone.</ref>
<ref name=c>Rodzeństwo jej to: Franciszka Amanda, Barbara Anna, Franciszek Konstanty, Anastazja Helena, Paweł Jan, Aleksander Konstanty Józef, Paweł Piotr, Leon Wiktor, Marceli Michał, Melania Joanna, Leokadia Weronika i Wacław Adam (→ [https://www.geni.com/people/Marta-von/6000000036129285747 Marta Anna Wiecka. geni.com].)</ref>
* {{Cytuj stronę | url =http://brewiarz.pl/czytelnia/swieci/05-30e.php3 | tytuł =30 maja. Błogosławiona Marta Wiecka, dziewica | nazwisko = | imię = | nazwisko2 = | imię2 = | autor = | data = | praca =Internetowa Liturgia Godzin | opublikowany =brewiarz.pl | język =pl | data dostępu = 2017-02-17 | archiwum = | zarchiwizowano =}}
* {{Cytuj stronę | url =http://www.cudaboze.pl/2008/rozdzial.php?numer=7&rozdzial=3 | tytuł =Bł. Marta Wiecka. Pomaga rodzinie | nazwisko = | imię = | nazwisko2 = | imię2 = | autor = | data =2008-07 | praca =Miesięcznik Rodzin Katolickich „Cuda i Łaski Boże” | opublikowany =cudaboze.pl | język =pl | data dostępu = 2017-02-17 | archiwum =http://web.archive.org/web/20170222112003/http://www.cudaboze.pl/2008/rozdzial.php?numer=7&rozdzial=3 | zarchiwizowano =2017-02-22}}
 
{{kontrola autorytatywna}}
<!-- św. i bł. w Kościele są sortowani po imieniu -->
 
{{SORTUJ:Wiecka, Marta}}
21 785

edycji