2 Korpus Polski (PSZ): Różnice pomiędzy wersjami

Rozmiar się nie zmienił ,  1 rok temu
m
drobne merytoryczne
(→‎Bibliografia: drobne redakcyjne)
m (drobne merytoryczne)
W okresie od 3 do 25 grudnia 1945 do [[Polska|Polski]], w 13 transportach kolejowych, przybyło z [[Włochy|Włoch]] łącznie 12 305 żołnierzy 2 KP i [[Jednostki Wojskowe na Środkowym Wschodzie|Jednostek Wojskowych na Środkowym Wschodzie]]. W tej liczbie znalazło się tylko 32 [[Oficer (wojsko)|oficerów]] oraz 1612 [[podoficer]]ów i 10 661 [[Szeregowy|szeregowców]]. Z powyższej grupy 1226 podoficerów i 8601 szeregowców miało za sobą przymusową służbę w [[Wehrmacht|armii niemieckiej]]. Około 8 procent to żołnierze zdegradowani bądź więzieni z przyczyn natury politycznej. Około 2 procent żołnierzy to obywatele polscy narodowości [[Białorusini|białoruskiej]], [[Ukraińcy|ukraińskiej]] i [[Rosjanie|rosyjskiej]]. Powracający żołnierze przywieźli z sobą między innymi 11 867 [[Karabin|karabinów angielskich]] i 603 150 [[Nabój|nabojów karabinowych]]. Wymienieni zostali skierowani do punktów etapowych w [[Kędzierzyn-Koźle|Koźlu]] (dwa), [[Cieszyn]]ie i [[Międzylesie|Międzylesiu]]. Przygotowano również rezerwowe punkty w [[Katowice|Katowicach]], [[Chorzów|Chorzowie]] i [[Bielsko-Biała|Bielsku-Białej]]. Punkty repatriacyjne zostały zorganizowane na podstawie rozkazu nr 325/org. Naczelnego Dowódcy WP z dnia 27 listopada 1945 Kierownictwo nad przyjęciem żołnierzy [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|PSZ]] sprawował [[Generał|gen. dyw.]] [[Wsiewołod Strażewski]], II [[Minister|wiceminister]] [[Obrona narodowa|ON]]. Samym przyjęciem zajmowały się cztery komisje rejestracyjne, w skład których wchodzili oficerowie Departamentu Poboru i Uzupełnień [[Ministerstwo Obrony Narodowej|MON]], [[Główny Zarząd Polityczno-Wychowawczy Wojska Polskiego|Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego WP]], [[Główny Zarząd Informacji|Głównego Zarządu Informacji WP]] i Departamentu Personalnego [[Ministerstwo Obrony Narodowej|MON]]. Na czele jednej z komisji stał ppłk Jan Janikowski. Ochronę zapewniał 3 batalion [[44 Pułk Piechoty (LWP)|44 Pułku Piechoty]] [[13 Dywizja Piechoty (LWP)|13 DP]]. Z przybyłych do kraju podoficerów – 1572 zdemobilizowano, a 40 urlopowano, kwalifikując wstępnie do dalszej służby wojskowej. W grupie szeregowców zdemobilizowano 9892, a urlopowano 769 osób. W późniejszym okresie zrezygnowano z powołania do czynnej służby żołnierzy urlopowanych. Dalsze zorganizowane transporty żołnierzy 2 KP przybywały do kraju z [[Wyspy Brytyjskie|Wysp Brytyjskich]]. Do grudnia 1947 r. przybyło 16 371 podoficerów i 41.912 szeregowców PSZ. Kazimierz Frontczak nie podaje ilu z nich pełniło służbę w 2 KP. Powyższe dane nie obejmują żołnierzy, którzy do kraju wrócili indywidualnie lub cywilnymi transportami repatriacyjnymi. Zorganizowana akcja powrotu żołnierzy PSZ trwała do polowy 1951 r. 20 września 1951 r. w [[Gdynia|Gdyni]] zlikwidowano Remigracyjny Punkt Specjalny Państwowego Biura Podróży „[[Orbis]]”.
 
W latach 1947–1948 723 żołnierzy PSZ na Zachodzie, którzy przed wojną zamieszkiwali na terenie województw: [[Województwo wileńskie (II Rzeczpospolita)|wileńskiego]], [[Województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|białostockiego]], [[Województwo nowogródzkie (II Rzeczpospolita)|nowogródzkiego]] i [[Województwo poleskie|poleskiego]] trafiła do 312 Obozu dla Wyzwolonych Jeńców Wojennych i Internowanych Obywateli w [[Grodno|Grodnie]] (powyższe dane nie obejmują żołnierzy, którzy powrócili w 1946 i przeszli przez obóz w [[Wilno|Wilnie]], a także żołnierzy, którzy powrócili indywidualnie po 1948). Z 723 żołnierzy, którzy przewinęli się przez obóz grodzieński – 327 pełniło służbę w 2 KP, z czego – 111 w [[3 Dywizja Strzelców Karpackich|3 DSK]], a 159 w [[5 Kresowa Dywizja Piechoty|5 KDP]]. W nocy z 31 marca na 1 kwietnia 1951 funkcjonariusze [[Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR|bezpieczeństwa]] [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|BSRR]] przystąpili do masowych aresztowań i wywózki żołnierzy [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|PSZ na Zachodzie]] wraz z ich rodzinami do [[Obwód irkucki|obwodu irkuckiego]]. [[Deportacja (politologia)|Deportacja]] wiązała się z [[Konfiskata|konfiskatą]] mienia i odebraniem odznaczeń bojowych. Ogółem [[Zesłanie|zesłano]] 888 żołnierzy i 3632 członków rodzin z terenu [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|BSRR]] i 49 żołnierzy z terenu [[Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka|LSRR]]. W 1956 deportowanym zezwolono na powrót z zesłania. W 1958 w [[Obwód irkucki|obwodzie irkuckim]] pozostawało 1152 żołnierzy i członków ich rodzin. Większość z deportowanych w 19511961 powróciła do [[Polska|Polski]].
 
W 1971 [[Białoruska Socjalistyczna Republika Radziecka|Sąd Najwyższy BSRR]] uznał deportacje za bezpodstawne i umorzył postępowania karne prowadzone przeciwko żołnierzom [[Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie|PSZ na Zachodzie]]. Żołnierzom, którzy powrócili na terytorium BSRR wypłacono rekompensatę za skonfiskowane mienie. W 2003 na terenie [[Białoruś|Białorusi]] żyło 23 żołnierzy 2 KP, którzy w dalszym ciągu nie posiadali uprawnień [[Kombatant|kombatanckich]].
116

edycji