Władysław III Laskonogi: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 40 bajtów ,  1 rok temu
m
drobne redakcyjne
m (drobne merytoryczne, drobne redakcyjne)
m (drobne redakcyjne)
|3. tytuł = [[władcy Polski|Książę zwierzchni Polski<br /><small>(książę krakowski)</small>]]
|3. od = 1202
|3. do = 1206<ref group="uwaga" name=a>Nie wiadomo, na jak długo Władysław objął panowanie nad ziemią krakowską. Według niektórych historyków kres jego rządów nastąpił jeszcze na jesieni [[1202]], według innych (a ta wersja wydaje się prawdopodobniejsza) dopiero w [[1206]], a nawet w [[1210]].</ref>
|3. koronacja =
|3. poprzednik = [[Mieszko III Stary]]
Zawarty w 1216 kompromis wytrzymał próbę czasu przez niespełna rok. Ambitny arcybiskup swą dumną postawą skutecznie bowiem zniechęcił do swojej polityki kolejnych książąt piastowskich. Jego znaczenie zmalało zaś dodatkowo po klęsce polityki papieża Honoriusza III.
 
W 1217 doszło do zawarcia przez dotychczasowych antagonistów Leszka Białego i Władysława Laskonogiego znamiennego [[układ o przeżycie|układu o przeżycie]], na mocy którego obaj władcy nie posiadającyniemający wówczas męskich potomków zapowiedzieli wzajemne dziedziczenie posiadłości. Umowa ta w oczywisty sposób godziła w księcia kaliskiego Władysława Odonica, najbliższego krewnego Laskonogiego.
 
== Usunięcie Władysława Odonica z kraju. Kwestia podjęcia przez Laskonogiego współpracy w ramach trójsojuszu ==
 
== Klęska Laskonogiego w Wielkopolsce. Ucieczka na Śląsk. Przekazanie prawa do spadku w Wielkopolsce i Małopolsce Henrykowi Brodatemu ==
Tymczasem walki w Wielkopolsce przyjęły dla Władysława Laskonogiego bardzo zły obrót. W bliżej nieznanych okolicznościach został on pokonany przez Odonica i zmuszony do ucieczki na [[Śląsk]]. Książę schronił się na dworze [[Kazimierz I opolski|Kazimierza opolskiego]] w [[Racibórz|Raciborzu]]. Na dwór Henryków Śląskich wyjechał prawdopodobnie dopiero po śmierci [[książęta opolsko-raciborscy|księcia opolsko-raciborskiego]], zapewne ponownie przekazując im prawa do spadku po sobie.
 
== Ostatnia próba powrotu do Wielkopolski ==
Na wiosnę 1231 Henryk Brodaty podjął jeszcze jedną i, jak się wkrótce miało okazać, ostatnią wyprawę w interesie Laskonogiego przeciwko Władysławowi Odonicowi. Wyprawa Ślązaków i Władysława Laskonogiego, mimo początkowych sukcesów i pozyskania biskupa poznańskiego Pawła oraz wielkopolskich rodów Nałęczów, Łabędziów i Niałków, skończyła się niepowodzeniem pod murami nie zdobytegoniezdobytego [[Gniezno|Gniezna]].
 
== Zagadkowa śmierć i następstwo ==
Był to już ostatni akt działalności politycznej nieodrodnego syna Mieszka Starego. Według interesujących, aczkolwiekale nie potwierdzonychniepotwierdzonych przez inne źródła informacji, odejście księcia wielkopolskiego z tego świata miało zgoła skandaliczne okoliczności. Według relacji cysterskiego zakonnika z Francji, Trois-Fontaines, liczący blisko siedemdziesiąt lat Władysław miał zginąć zamordowany w [[Środa Śląska|Środzie Śląskiej]] przez niemiecką dziewczynę, którą usiłował zgwałcić. Skądinąd mamy jednak informacje o niegodnym księcia prowadzeniu się władcy Wielkopolski, skoro [[Jan Długosz]] pod 1229 rokiem zapisał, że jego poddani pogardzali nim z powodu „rozpusty i wszeteczeństw”.
 
Śmierć Władysława Laskonogiego dosięgła 3 listopada 1231 (inna propozycja występująca tylko u Jana Długosza [[propozycja 18 sierpnia]], jako nie potwierdzonaniepotwierdzona, jest przez historyków odrzucana). Nie wiadomo, gdzie został pochowany.
 
Część badaczy, opierając się na informacji, że książę zmarł na wygnaniu, sądzi, że Władysław Laskonogi został pochowany na Śląsku, być może w Raciborzu<ref>Zob. M. Przybył, ''Władysław Laskonogi'', s. 160, 162.</ref>. Inni, opierający się na późnej tradycji, przyjmuje, że zwłoki Władysława złożono w klasztorze benedyktynów w [[Lubiń (powiat kościański)|Lubiniu]]<ref>Zob. M. Przybył, ''Władysław Laskonogi'', s. 160.</ref>.
25 535

edycji