Otwórz menu główne

Zmiany

Dodane 14 bajtów ,  4 miesiące temu
poprawa linków
Nazwa „język bośniacki” została przyjęta w [[1995]] roku po rozpadzie [[Jugosławia|Jugosławii]], stosuje się ją również w standardzie [[ISO 639]]. Niektórzy językoznawcy (niemal wyłącznie bośniaccy) wyrażają pogląd, że język bośniacki istniał już wcześniej i posiada własną, sięgającą wczesnego średniowiecza, historię. Jest to kwestia dyskusyjna i umowna, ponieważ [[dialekt sztokawski|gwary sztokawskie]], jak i same języki standardowe – bośniacki, chorwacki i serbski są do siebie bardzo zbliżone. Jednak choć już w latach 70. XX w. zaczęto wyróżniać w języku serbsko-chorwackim subwariant bośniacki (obok wariantu serbskiego i chorwackiego), dopiero w 1995 r. Boszniacy zdecydowali się podnieść status swojej mowy do rangi języka narodowego i [[język standardowy|standardowego]].
 
W latach 90. [[XX wiek|XX]] w. rozpoczął się proces [[Normakodyfikacja językowa(językoznawstwo)|kodyfikacji]] oraz elaboracji języka bośniackiego. Wydano pierwszy [[słownik]] i akademicką gramatykę, a także liczne podręczniki do nauki tego standardu (Isaković, ''Rječnik bosanskoga jezika: karakteristična leksika'', Sarajewo 1995; Jahić, ''Školski rječnik bosanskoga jezika'', Sarajewo 1999; Jahić, Halilović, Palić, ''Gramatika bosanskoga jezika'', Zenica 2000). Na razie jednak stopień elaboracji i kodyfikacji tego wariantu jest wyraźnie niższy niż w przypadku większości języków standardowych.
 
Standardowa forma bośniackiego oparta została na [[Dialekt sztokawski|dialekcie sztokawskim]], a dokładniej na poddialekcie wschodniohercegowińskim<ref>{{Cytuj książkę |autor = Branka Magaš |tytuł = Pitanje opstanka: zajednički obrazovni sustav za Bosnu i Hercegovinu |url = http://books.google.com/books?id=qfYzAAAAMAAJ |rok = 1998 |wydawca=Promocult |język=sh}}</ref><ref>{{Cytuj książkę |autor = Senahid Halilović |tytuł = Bosanski jezik |url = http://books.google.com/books?id=NWtiAAAAMAAJ |rok = 1991 |strony=182 |język=sh}}</ref>, który stanowi również podstawę trzech pozostałych języków standardowych (chorwackiego, serbskiego i czarnogórskiego). Wariant bośniacki wyróżnia się stosunkowo licznymi zapożyczeniami z osmańskotureckiego, arabskiego i perskiego<ref>{{Cytuj książkę |autor = Emil Tokarz |tytuł = Język wobec przemian kultury |url = http://books.google.com/books?id=lGXlAAAAMAAJ |rok = 1997 |wydawca=Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego |strony=65 |język=pl}}</ref><ref>{{Cytuj książkę |autor = Uniwersytet Jagielloński |tytuł = Rocznik Slawistyczny (tomy 54-56) |url = http://books.google.com/books?id=qfYzAAAAMAAJ |rok = 2004 |wydawca=G. Gebenther i Spółka |strony=145 |język=pl}}</ref>, głównie ze względu na wpływy tamtejszych kultur. Do zapisu wykorzystuje się zwykle alfabet łaciński, ale sankcjonowany jest również zapis cyrylicą serbską<ref group="uwaga" name="zapis" />.
Anonimowy użytkownik