Józef Zadzierski: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 4 bajty ,  1 rok temu
drobne
(Dodanie informacji o przebiegu i czasie zgonu.)
(drobne)
„Wołyniak” był człowiekiem impulsywnym i porywczym. Pewnego razu pobił sztachetą swojego przełożonego [[Ludwik Więcław|Ludwika Więcława „Śląskiego”]], gdy dowiedział się, że „Śląski” na spotkaniu w Jarosławiu nazwał „Wołyniaka” watażką<ref>D. Garbacz, ''„Wołyniak”. Legenda prawdziwa'', Stalowa Wola 1996, s. 165.</ref>.
 
W nocy z 11 listopada na 12 listopada 1946 w rejonie [[Tarnawiec|Tarnawca]], podczas pacyfikacji Zasania przez oddziały KBW i wojska, został ranny w rękę, w którą wdała się [[Zgorzel|gangrena]]. Nie widząc wyjścia z sytuacji, w nocy z 28 grudnia na 29 grudnia 1946 r. w [[Szegdy|Szegdach]] popełnił [[samobójstwo]], strzelając sobie lewą ręką w usta<ref>Do 1999 r., gdy Dionizy Garbacz dotarł do raportu zastępcy „Wołyniaka”, Adama Kusza, zatytułowanego ''Protokół sporządzony 17 lutego 1947 roku. Wypadek śmierci Dowódcy Oddziału „Złota”'', jako prawdopodobną datę śmierci Zadzierskiego podawano 31 grudnia. Więcej na temat raportu i przedstawiania okoliczności śmierci „Wołyniaka” w dotychczasowych publikacjach patrz: D. Garbacz, ''Śmierć „Wołyniaka”'', „Studia Rzeszowskie” 1999, t. 6, s. 237–247. Po śmierci „Wołyniaka” na czele oddziału stanął jego dotychczasowy zastępca Adam Kusz ps „Garbaty”. Oddział działał przez następne trzy lata, do sierpnia 1950 r., gdy w wyniku kombinacji operacyjnej UB i akcji oddziałów KBW został rozbity. Ostatni jego członkowie, Michał Krupa „Wierzba” i Andrzej Kiszka „Dąb”, ukrywali się do, odpowiednio, 11.02.1959 r. i 31.12.1961 r. Więcej na ten temat: G. Makus, ''Rozbicie grupy Adama Kusza „Garbatego” 19.08.1950 r.'', „Janowskie Korzenie” 2007, nr 9, s. 32–37.</ref>. Kula nie zabiła go od razu. Zanim skonał męczył się parę godzin. <ref>{{Cytuj |autor = Piotr Zychowicz |tytuł = Skazy na pancerzach |data = 2018 |isbn = 978-83-8062-289-0 |opis = s. 187 |miejsce = Poznań |wydawca = Dom Wydawniczy „Rebis”}}</ref>. Pochowany został konspiracyjnie na cmentarzu w Tarnawcu, czego dokonał jego żołnierz [[Michał Krupa]] ps. „Pułkownik” (obok grobu swojego ojca)<ref>{{Cytuj książkę |autor = [[Kajetan Rajski]] |tytuł = Wilczęta. Rozmowy z dziećmi Żołnierzy Wyklętych |wydawca = [[Pro Patria (wydawnictwo)|Pro Patria]] |miejsce = Warszawa |data = 2014 |strony = 94–95 |isbn = 978-83-939007-1-8 |rozdział = Także walczę – moją bronią jest sztuka}}</ref>. Tam 24 czerwca 1997 r. odsłonięto, podczas uroczystości z udziałem jego siostry, Aliny Zadzierskiej-Glińskiej, oraz byłych podkomendnych i towarzyszy broni, pomnik nagrobkowy stanowiący dar amerykańskiego rzeźbiarza polskiego pochodzenia, [[Andrzej Pityński|Andrzeja Pityńskiego]], syna żołnierza i sanitariuszki z oddziału „Wołyniaka”, [[Aleksander Pityński|Aleksandra]] i [[Stefania Pityńska|Stefanii Pityńskiej z domu Krupa]] oraz jednocześnie bratanek Michała Krupy<ref>{{cytuj stronę |url=http://www.dziennik.com/publicystyka/artykul/partyzanci-andrzeja-pitynskiego |tytuł=“Partyzanci” Andrzeja Pityńskiego |data=29 lutego 2012 |opublikowany=dziennik.com |data dostępu=5 listopada 2014}}</ref>.
 
Postać Aleksandra Pityńskiego został przestawiona jako jedna z pięciu (jako piąta od lewej) w monumentalnym [[Pomnik Partyzanci w Bostonie|pomniku Partyzanci w Bostonie]], stworzonym w 1979 przez Andrzeja Pityńskiego i odsłoniętego w 1983 w [[Boston]]ie<ref>{{Cytuj książkę |autor = [[Kajetan Rajski]] |tytuł = Wilczęta. Rozmowy z dziećmi Żołnierzy Wyklętych |wydawca = [[Pro Patria (wydawnictwo)|Pro Patria]] |miejsce = Warszawa |data = 2014 |strony = 112 |isbn = 978-83-939007-1-8 |rozdział = Także walczę – moją bronią jest sztuka}}</ref>.
40 835

edycji