Nowa Huta (Kraków): Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 199 bajtów ,  9 miesięcy temu
m
m (nie ma biogramu, WP:LZ)
Znacznik: Anulowanie edycji
| Plik:Museum of Armed Deed , 23,os. Gorali, Nowa Huta, Krakow,Poland.jpg|[[osiedle Górali]]
}}
Centrum Nowej Huty zabudowane jest, w głównej mierze, bardzo jednorodnie i harmonijnie i pomimo zmieniających się planów utrzymana została nadrzędna koncepcja głównego projektanta [[Tadeusz Ptaszycki|Tadeusza Ptaszyckiego]]. Projekt łączy w sobie najważniejsze cechy [[Miasto idealne|miasta idealnego]] i [[Miasto ogród|miasta ogrodu]]. Plac Centralny, pobliskie osiedla, budynki C.A.H.T.S., a także obiekty kulturalne nawiązują swoją architekturą i urbanistyką do renesansu np.: Centrum Administracyjne HTS, barokukina Świt i Światowid, klasycyzmuteatr Ludowy, budynki wokół pl. Centralnego i na os. Centrum A a także modernizmu np.: bloki "szwedzki" i "francuski", "Świat Dziecka", bydynki os. Handlowego i os. Centrum D. Wokół Placu Centralnego budynki osiągają stałą wysokość 4, 5 kondygnacji. Wysokość zabudowy maleje w miarę oddalania się od serca dzielnicy. Na peryferyjnym [[Osiedle Sportowe|os. Sportowym]] spotykamy już 1 piętrowe, czterorodzinne domy.
 
Pod względem stylistycznym architektura „staromiejskiego” zespołu Nowej Huty jest bardzo zróżnicowana i odpowiada charakterowi poszczególnych kwartałów i osiedli. Ciągi zwartej zabudowy placu Centralnego i najbliższe mu odcinki alei Andersa i Solidarności odwołują się wprost do postulatów architektury socrealistycznej. Pomiędzy zabudowaniami Centrum a prostymi domkami osiedli peryferyjnych wybudowano trzykondygnacyjne bloki o prostych bryłach, o niewiele różniącym się standardzie mieszkań. Ówczesne komentarze podkreślają, że zabudowa Nowej Huty nawiązuje do architektury Krakowa i stanowi pomost pomiędzy starym grodem a wielkim przemysłem.
 
Zgodnie z założeniami Tadeusza Ptaszyckiego zaplanowano miasto na 100 tys. mieszkańców. Ów obszar zamyka się w trójkącie równoramiennym utworzonym przez [[Aleja Jana Pawła II w Krakowie|al. Jana Pawła II]] oraz ulice: Bieńczycką, [[Ulica Kocmyrzowska w Krakowie|Kocmyrzowską]], [[Ulica Bulwarowa w Krakowie|Bulwarową]]. Od południowego wschodu przylegają do zespołu osiedla [[Osiedle Na Skarpie (Kraków)|Na Skarpie]] i [[Osiedle Młodości|Młodości]]. Niektóre arterie mają genezę w traktach historycznych: kocmyrzowskiego, szosy sandomierskiej z zachowanym częściowo starym drzewostanem czy dawnej drogi wiejskiej. Dzielnicę mieszkaniową oddziela od kombinatu pas terenów rekreacyjno–sportowych o szerokości 1,2 km. W ideologii rządzącej urbanistyką [[Socrealizm|socrealistyczną]] przypisywano szczególne znaczenie placom centralnym i wielkim arteriom, które miały się stawać swoistą sceną dla manifestacji politycznych. Powstał promienisty układ komunikacyjny odwołujący się do koncepcji Haussmana, [[Anglosasi|anglosaskich]] tradycji „jednostki sąsiedzkiej” czy też miasta–ogrodu. Zasadnicze sektory z centrami dzielnicowymi liczą po 15 tys. mieszkańców i dzielą się na podjednostki (po 5 tys.), których ośrodkami są szkoły.