Wincenty Łopaciński: Różnice pomiędzy wersjami

link
(kat.)
(link)
Urodził się jako syn Tomasza, farmaceuty i Julianny z Guzowskich. Maturę zdał w 1906 w Warszawie w [[XVIII Liceum Ogólnokształcące im. Jana Zamoyskiego w Warszawie|gimnazjum Chrzanowskiego]]. W latach 1906–1910 studiował historię na [[Uniwersytet Jagielloński|Uniwersytecie Jagiellońskim]]. W 1913, na podstawie pracy ''Pierwszy okres wojny polsko-rosyjskiej 1831, jej charakter i znaczenie w dziejach powstania listopadowego'' uzyskał tytuł doktora{{odn|Tomczak|1988|s=128}}.
 
Od 1915 pracował jako nauczyciel historii w gimnazjach warszawskich. W 1917 został referentem w Departamencie Spraw Politycznych [[Tymczasowa Rada Stanu|Tymczasowej Rady Stanu]]{{odn|Tomczak|1988|s=128}}, a od kwietnia do sierpnia tego roku był sekretarzem [[Komisja Archiwalna Tymczasowej Rady Stanu|Komisji Archiwalnej Tymczasowej Rady Stanu]]<ref>A. Rybarski, ''Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej'', „Archeion”, T. I (1927), s. 4.</ref>. Od 1 kwietnia 1918 pracował w [[Wydział Archiwów Państwowych|Wydziale MinisterstwaArchiwów Państwowych]] [[Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego|Wydziale Archiwów Państwowych]] w MinisterstwieMinisterstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego]] jako archiwista objazdowy<ref>A. Rybarski, ''Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej'', „Archeion”, T. I (1927), s. 6; A. Tomczak, ''Łopaciński Wincenty Franciszek'', [w:] ''Słownik biograficzny archiwistów polskich'', t. I 1918–1984, Warszawa–Łódź 1988, s. 128.</ref>. Pod koniec października 1918 r. wraz ze [[Stefan Ehrenkreutz|Stefanem Ehrenkreutzem]] miał czuwać w Lublinie nad zakończeniem kwestii rewindykacji [[archiwum|archiwów]], będących w gestii [[Austro-Węgry|austro-węgierskiej]], lecz upadek podczas tych negocjacji władz okupacyjnych spowodował bezproblemowe przejęcie tych [[materiały archiwalne|akt]]<ref>A. Rybarski, ''Centralny zarząd archiwalny w odrodzonej Rzeczypospolitej polskiej'', „Archeion”, T. I (1927), s. 9, 10.</ref>. Następnie kierował referatem archiwów prowincjonalnych. Zajmował się organizowaniem sieci archiwalnej oraz wizytował archiwa już istniejące. Był także sekretarzem Rady Archiwalnej w latach 1918–1922{{odn|Tomczak|1988|s=128-129}}.
 
Uważany za eksperta od budownictwa archiwalnego nadzorował prace związane z projektem (niezrealizowanym) budowy gmachu centralnego archiwum w Warszawie, podczas wyjazdów studyjnych do krajów europejskich badał też urządzenia techniczne tamtejszych archiwów<ref>A. Tomczak, ''Łopaciński Wincenty Franciszek'', [w:] ''Słownik biograficzny archiwistów polskich'', t. I 1918–1984, Warszawa–Łódź 1988, s. 129.</ref>.
979

edycji