Pacyfikacje wsi polskich podczas okupacji niemieckiej: Różnice pomiędzy wersjami

(→‎Wsie spacyfikowane na Kresach Wschodnich: Usuniecie informacji o Nalibokach i Koniuchach - w tym haśle opisujemy tylko zbrodnie okupantów niemieckich)
* '''Palikrowy''' (w dawnym woj. tarnopolskim, [[Powiat brodzki (II Rzeczpospolita)|powiat brodzki]]) – 12 marca 1944 po ostrzelaniu, wieś została zajęta przez Ukraińców z 4. pułku policyjnego SS wraz z bojówkami UPA i SKW. Na łące zebrano mieszkańców. Po oddzieleniu i wypuszczeniu Ukraińców, wszyscy Polacy zostali rozstrzelani z [[Ciężki karabin maszynowy|ciężkich karabinów maszynowych]]. Ocalało zaledwie kilka rannych osób. Po egzekucji polskie domy zostały spalone wraz z dobytkiem, którego część została wywieziona przez napastników. Odnalezieni w kryjówkach Polacy zostali zamordowani. Ustalono 265 nazwisk ofiar z łącznej liczby 365 zabitych.
{{osobny artykuł|Zbrodnia w Palikrowach}}
* '''[[Sitnica (rejon łuniniecki)|Sitnica]]''' - kwietniu 1943 r. Niemcy spacyfikowali położoną tuż przy starej granicy z ZSRS Sitnicę, w której zginęło blisko 400 osób (tak ludność płaciła za beztroskę partyzantów sowieckich, którzy stale nachodzili te miejscowości, później zaś nie zamierzali stawać w ich obronie)<ref name=martyrologiawsipolskich.pl>{{cytuj stronę |url =http://martyrologiawsipolskich.pl/mws/edukacja/baza-wi/53980,Wies-na-kresach-polnocnowschodnich-pod-dwiema-okupacjami.html |tytuł=Wieś na kresach północno–wschodnich pod dwiema okupacjami |autor= Kazimierz Krajewski, IPN O. w Warszawie|opublikowany=martyrologiawsipolskich.pl | data dostępu=2019-08-01}}</ref>.
* '''Szaulicze''' (w dawnym [[województwo białostockie (II Rzeczpospolita)|woj. białostockim]], [[powiat wołkowyski]]) – pacyfikacja była zemstą za zabicie przez partyzantów radzieckich (według niektórych źródeł byli to AK-owcy) niemieckiego doktora, hauptmanna Mazura. Wczesnym rankiem 7 lipca 1943 wieś została otoczona przez żołnierzy niemieckich oraz policjantów. Mieszkańców wygnano ze swych domów i popędzono do centrum wsi. Sprawdzono wszystkich według listy, po czym zarzucono mieszkańcom współpracę z partyzantami. Starców, mężczyzn i chłopców odłączono od kobiet i wszystkich zamknięto w chlewach. Niektórym do rąk dano łopaty i kazano kopać sobie mogiły. Rozpoczęły się rozstrzeliwania. Wszystkie domy wraz z zabudowaniami zostały spalone. Tego dnia zostało zamordowanych 336 osób, w tym 120 dzieci<ref name="Szaulicze">{{cytuj stronę| url = http://archive.is/5UCw | tytuł = Ostatnia Noc Świętojańska wsi Szaulicze | data dostępu = 8 lutego 2010| autor = Nikołaj Bychowcew | opublikowany = Witryna Związku Polaków na Białorusi | data = grudzień 2007 | język =}}</ref>.
* '''Jezierce''' (w dawnym [[województwo wołyńskie (II Rzeczpospolita)|woj. wołyńskim]], [[powiat rówieński]]) – 16 grudnia 1942, dowodzona przez Niemców [[ukraińskie bataliony Schutzmannschaft|ukraińska policja pomocnicza]] zamordowała w Jeziercach około 360 Polaków. Była to represja wywołana fałszywym oskarżeniem komendanta policji ukraińskiej w [[Sosnowe (Ukraina)|Ludwipolu]] Korolczuka, jakoby Polacy z partyzantami sowieckimi rzucili granat na przejeżdżających Niemców, chociaż zrobili to partyzanci sowieccy ze specjalnej grupy wywiadowczej [[Nikołaj Kuzniecow (agent)|Nikołaja Kuzniecowa]] (części specgrupy [[Dmitrij Miedwiediew (partyzant)|Dmitrija Miedwiediewa]]). Ukraińscy policjanci obrabowali trupy Polaków z lepszych ubrań i butów, a ludność ukraińska z sąsiednich wiosek rozgrabiła majątek spacyfikowanej wsi.