Michał Piwnicki: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 440 bajtów ,  11 miesięcy temu
m
drobne redakcyjne
m (drobne redakcyjne)
|biskupi współkonsekrowani =
}}
Bp '''Michał Piwnicki''' (ur. [[1771]], zm. [[29 maja]] [[1845]] w [[Żytomierz]]u) – drugi z rzędu biskup łucko-żytomierski (1831-1845).
 
== Życiorys ==
Ukończył [[Kościoły greckokatolickie|greckokatolickie]] [[seminarium duchowne]] w [[Wilno|Wilnie]]. W czasie studiów był świadkiem ostatecznego upadku bytu państwowego [[Rzeczpospolita Obojga Narodów|Rzeczypospolitej Obojga Narodów]]. Wyświęcony na kapłana w [[1795]] r. przez bp.biskupa [[Arseniusz Główniewski|Arseniusza Główniewskiego]], grekokokatolickiego bp. włodzimierskiego i brzeskiego. W latach 1795-[[1797]] Piwnicki był profesorem teologii w unickim seminarium duchownym we [[Włodzimierz Wołyński|Włodzimierzu Wołyńskim]]. W 1797 r. przeszedł na obrządek łaciński i został mianowany [[kanonik]]iem honorowym kijowskiej kapituły katedralnej oraz objął funkcję sekretarza i kierownika kancelarii biskupiej w Żytomierzu. W marcu [[1815]] r. [[Uniwersytet Wileński]] nadał mu tytuł doktora teologii i obojga praw.
Na wniosek swego poprzednika bpbiskupa [[Kasper Cieciszowski|Kaspera Kazimierza Cieciszowskiego]] car [[Aleksander I Romanow|Aleksander I]] mianował go [[31 maja]] 1824 r. [[Biskup koadiutor|koadiutorem]] diecezji łucko-żytomierskiej. [[Stolica Apostolska]] zwlekała z zatwierdzeniem tej nominacji – dopiero [[3 lipca]] [[1826]] [[papież]] [[Leon XII]] prekonizował go biskupem tytularnym [[Rama]]. Faktyczne rozpoczął zarządzać diecezją łucką już w [[1827]] roku, kiedy bp Cieciszowski został mianowany arcybiskupem mohylowskim. Przebywał u jego boku w [[Petersburg]]u. Po śmierci bp Kaspera Kazimierzabiskupa Cieciszowskiego ([[28 kwietnia]] [[1831]]) osiadł bp Piwnicki na stałe w Łucku i osobiście kierował powierzoną mu diecezją.
Za jego rządów bp. Michała Piwnickiego [[diecezja łucka]] przeżyła „cały szereg bolesnych dni”. Najpierw [[powstanie listopadowe]], jego upadek, sprowadziły bolesne konsekwencje dla Kościoła w postaci [[Kasata klasztorów w zaborze rosyjskim|kasaty wielu kościołów (w tym 28 klasztorów i seminarium duchownego w Łucku)]]. Dobra i majątki poklasztorne zostały zabraneskonfiskowane na rzecz skarbu rosyjskiego. Na mocy ukazów carskich także stopniowo likwidowano szkoły parafialne unickie i łacińskie, zabraniano budować nowych i remontować starych kościołów.
Na rozkaz rządu carskiego swą rezydencje wraz z konsystorzem i seminarium w [[1844]] roku musiał przenieść do Żytomierza. Na ponad sto lat Łuck przestał być samoistną jednostką administracyjną Kościoła katolickiego.
Po śmierci bp. M. Piwnickiego zaczęły się długie przerwy w następstwie pasterzy łucko-żytomierskich, celowo wywoływane przez władze carskie by doprowadzić Kościół na tych terenach do ruiny. Pierwszy wakat trwał około trzy lata. Diecezją zarządzał „światły, pobożny i gorliwy prałat katedry łuckiej” ks. [[Stanisław Łowecki]].
Po śmierci biskupa Piwnickiego, diecezją zarządzał ksiądz [[Stanisław Łowecki]].
 
== Bibliografia ==
* Ks. Witold Józef Kowalów, Biskup Michał Piwnicki (1831-1845), [w:] „Wołanie z Wołynia” nr 5 (18) z września-października 1997 r., s. 36-37.
* Krzysztof Rafał Prokop, Sylwetki biskupów łuckich, Biały Dunajec – Ostróg 2001, s. 174-178.
* Інна Шостак. Луцько-Житомирська Римо-Католицька дієцезія наприкінці XVIII – у першій половині XIX століття, Білий Дунаєць ([[Biały Dunajec (wieś)|Biały Dunajec]]) – Острог ([[Ostróg (miasto)|Ostróg]]) 2005.
1479

edycji