William Murdoch (inżynier): Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 11 bajtów ,  5 miesięcy temu
zbędne powtórzenie
(drobne techniczne)
(zbędne powtórzenie)
 
|opis2 =
}}
Wdrażanie silników produkowanych przez Watta i Boultona (funkcja [[menedżer]]a i technicznego doradcy u klientów) niezupełnie satysfakcjonowało Murdocha. W nielicznych wolnych chwilach prowadził próby skonstruowania pojazdu napędzanego podobnym silnikiem (prawdopodobnie inspiracją były podobne prace Watta). Jego pierwszy model miał wysokość wysokość ok. 30–45 cm (ok. 1–1,5 [[Stopa angielska|stopy]]). Był osadzony na trzech kołach i wyposażony w mały miedziany zbiornik na wodę, podgrzewany lampą spirytusową i [[Cylinder (mechanika)|cylinder]] o średnicy 3/4 [[cal]]a (na szczycie boilera) z [[tłok]]iem, połączonym z [[Korbowód|korbowodem]]. Model Murdoch wypróbował nocą, po powrocie z pracy w kopalni, na drodze koło kościoła w [[Redruth]] (wywołując przerażenie proboszcza, który dostrzegł „diabła”, oddychającego ogniem i dymem){{r|SignScots}}.
Boulton i Watt odradzali Murdochowi kontynuację tych doświadczeń (uważali, że jest to strata czasu i pieniędzy); wrócił do pracy przy silnikach stacjonarnych. W lutym 1782 roku jego kolejny wynalazek umożliwił Wattowi opatentowanie nowego rozwiązania (ominięcie wcześniejszych zastrzeżeń, dotyczących stosowania [[Korba|korby]] dzięki systemowi „Sun-and-planet motion”{{r|Sun&planet}}). Zarzucenie przez Murdocha pracy nad pierwszym modelem pojazdu parowego jest też wiązane z osobistymi przeżyciami wynalazcy. W roku 1785 zawarł małżeństwo i zamieszkał z żoną w zakupionym domu w Redruth, przy Cross Street{{r|SignScots|MurdochHouse}}.
{{Grafika rozwinięta