William Whitelaw: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 18 bajtów ,  1 rok temu
m
Bot poprawia linkowanie wewnętrzne i wykonuje inne drobne zmiany.
m (Zmiana nazwy kategorii: Kategoria:Odznaczeni Orderem Towarzyszów Honoru → Kategoria:Odznaczeni Orderem Towarzyszy Honoru (przy użyciu QRC))
m (Bot poprawia linkowanie wewnętrzne i wykonuje inne drobne zmiany.)
| miejsce urodzenia = [[Nairn]]
| data śmierci = [[1 lipca]] [[1999]]
| miejsce śmierci = [[Penrith (Wielka BrytaniaAnglia)|Penrith]]
| funkcja = {{Flaga|GBR}} [[Wicepremierzy Wielkiej Brytanii|Wicepremier Wielkiej Brytanii]]
| partia = [[Partia Konserwatywna (Wielka Brytania)|Partia Konserwatywna]]
| quote =
}}
'''William Stephen Ian Whitelaw, 1. wicehrabia Whitelaw''', [[Order Ostu|KT]], [[Order Towarzyszów Honoru|CH]], [[Military Cross|MC]] (ur. [[28 czerwca]] [[1918]] w [[Nairn]], zm. [[1 lipca]] [[1999]] w [[Penrith (Wielka BrytaniaAnglia)|Penrith]]) – [[Wielka Brytania|brytyjski]] arystokrata i polityk, członek [[Partia Konserwatywna (Wielka Brytania)|Partii Konserwatywnej]], minister w rządach [[Edward Heath|Edwarda Heatha]] i [[Margaret Thatcher]].
 
== Życiorys ==
Whitelaw urodził się w Nairn w północnej [[Szkocja|Szkocji]]. Był synem Williama Alexandra Whitelawa i Helen Russell, córki [[Generał|generała majora]] Francisa Shirleya Russella. Nigdy nie poznał swojego ojca, który zginął podczas [[I wojna światowa|I wojny światowej]]. Wykształcenie odebrał w kolegiach Winchester oraz [[Trinity College (Cambridge)|Trinity College]] na [[UniversityUniwersytet ofw Cambridge|Uniwersytecie Cambridge]]. Służbę wojskową odbywał w [[Scots Guards|Gwardii Szkockiej]]. W okresie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] służył w dywizji pancernej Gwardii podczas walk na froncie zachodnim.
 
W [[Normandia (kraina historyczna)|Normandii]] dowodził czołgiem typu [[Mk IV Churchill]]. Brał udział w bitwie pod Caumont, podczas której przeciwko jego oddziałowi Niemcy po raz pierwszy użyli niszczycieli czołgów [[Jagdpanther]]. Za postawę podczas tej bitwy otrzymał [[Military Cross]]. Kiedy zginął zastępca dowódcy jego batalionu, Whitelaw przejął jego pozycję i w stopniu [[major]]a walczył w [[Holandia|Holandii]] i [[Niemcy|Niemczech]]. Po zakończeniu wojny w [[Europa|Europie]] jednostka Whitelawa miała wziąć udział w inwazji na [[Wyspy Japońskie]], ale do inwazji nie doszło z powodu zakończenia działań wojennych na Dalekim Wschodzie. Dywizja została przeniesiona do [[Palestyna|Palestyny]]. W 1946 Whitelaw zrezygnował ze służby wojskowej, aby zająć się rodzinnym majątkiem, który odziedziczył po śmierci swojego dziadka.
 
Związany z Partią Konserwatywną Whitelaw podjął nieudaną próbę dostania się do [[Izba Gmin|Izby Gmin]] w okręgu [[Okręg wyborczy East Dunbartonshire|East Dunbartonshire]]. W parlamencie zasiadł w 1955, kiedy wygrał wybory w okręgu [[Okręg wyborczy Penrith and The Border|Penrith and The Border]]. W 1956 został prywatnym sekretarzem parlamentarnym przewodniczącego Zarządu Handlu. W latach 1957–1958 pełnił analogiczne stanowisko przy Kanclerzu Skarbu. W latach 1959–1961 był asystentem rządowego [[whip]]a. Następnie został jednym z Lordów Komisarzy Skarbu. W 1962 objął stanowisko prywatnego sekretarza parlamentarnego ministra pracy. W 1964 został głównym whipem opozycji. Kiedy w 1970 Partia Konserwatywna powróciła do władzy, Whitelaw został członkiem gabinetu jako Lordlord Przewodniczącyprzewodniczący Rady i przewodniczący Izby Gmin. Został również powołany do [[Tajna Rada Wielkiej Brytanii|Tajnej Rady]].
 
Kiedy w 1972 rząd brytyjski objął bezpośrednią władzę nad [[Irlandia Północna|Irlandią Północną]], Whitelaw został pierwszym ministrem ds. Irlandii Północnej. Na tym stanowisku pozostawał do 1973, kiedy został ministrem zatrudnienia. Stanowisko to utracił po porażce konserwatystów w wyborach 1974. W tym samym roku odznaczono go [[Order Towarzyszów Honoru|Orderem Kawalerów Honorowych]]. Niedługo po przegranych wyborach został zastępcą lidera opozycji, Edwarda Heatha, oraz przewodniczącym Partii Konserwatywnej. W wyborach na lidera partii w 1975 Whitelaw stanął po stronie Heatha, który jednak przegrał wybory z Margaret Thatcher. Whitelaw przestał być przewodniczącym partii, ale pozostał zastępcą lidera opozycji.
312 457

edycji