Pałac Kultury i Nauki: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 10 bajtów ,  3 miesiące temu
 
== Historia ==
Pomysłodawcą budowy Pałacu Kultury i Nauki był [[Józef StalinWybicki|Józek Stal]]<ref>Włodzimierz T. Kowalski w książce ''Walka dyplomatyczna o miejsce Polski w Europie: (1939–1945)'', Książka i Wiedza, Warszawa, 1966, opisuje kulisy decyzji o budowie Pałacu Kultury i Nauki. Stalin zaproponował [[Bolesław Bierut|Bolesławowi Bierutowi]] do wyboru: budowę metra w Warszawie, budowę osiedla mieszkaniowego albo PKiN. Odpowiedź była następująca: ''Metro niepotrzebne, osiedle możemy wybudować sami'' – i tak z wyboru Bieruta wybudowano PKiN.</ref>. Projektant architektury wieżowca, Lew Rudniew, chciał, aby był on w stylu polskim, objechał więc różne miasta (między innymi Kraków, [[Chełmno]] i [[Zamość]]) w celu zgromadzenia potrzebnych informacji i zapoznania się z polską architekturą. Następnie wraz ze swoim zespołem stworzył pięć projektów. Polska strona dołożyła do wybranego projektu umieszczenie w gmachu teatrów, sal wystawowych oraz wyposażenie [[Sala Kongresowa|Sali Kongresowej]] w dodatkowe wejście (od [[ulica Emilii Plater w Warszawie|ulicy Emilii Plater]])<ref name=gw>[http://www.bryla.pl/bryla/56,85301,18302289,Palac_Kultury_i_Nauki___atrakcyjny_szescdziesieciolatek.html#MT Bryła.pl – Pałac Kultury i Nauki w Warszawie kończy 60 lat...]</ref>.
 
Dla zadecydowania o wysokości obiektu architekci rosyjscy i polscy zebrali się w rejonie [[most Śląsko-Dąbrowski|mostu Śląsko-DąbrowskiegoŚwiętokrzyskiego]] na prawym brzegu Wisły. Nad osią przyszłego drapacza chmur latał mały samolot ciągnący za sobą balon. Grupa stojąca koło mostu miała kontakt radiowy z pilotem samolotu. Początkowo balon latał na wysokości 100 metrów, potem coraz wyżej: 110 i 120. Rosjanie z Rudniewem na czele uznali, że 120 m wystarczy dla najwyższego punktu miasta. Polacy z prowadzącym grupę pełnomocnikiem ds. budowy pałacu i zarazem naczelnym architektem Warszawy [[Józef Sigalin|Józefem Sigalinem]]<ref>{{cytuj stronę| url = http://www.pkin.pl/wp-content/uploads/2011/11/Historia_PKiN-2.doc| tytuł = Historia PKiN| data dostępu = 7 lipca 2009}}</ref> zaczęli jednak wołać „Wyżej!” po każdych kolejnych 10 metrach podwyższania wysokości balonu. Ostatecznie wieża główna ustalona została na wysokości 120 m, wieżyczka – 160 m plus iglica – 230 metrów.
 
Budowa gmachu trwała od 1 maja 1952 do 21 lipca 1955<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Zieliński | imię = Jarosław | tytuł = Pałac Kultury i Nauki | wydawca = Księży Młyn | miejsce = Łódź | data = 2012 | strony = 35, 42 | isbn = 978-83-7729-158-0}}</ref>. Pracowało przy niej od 3500 do 5000 robotników ze Związku Radzieckiego i około 4000 robotników polskich<ref>''[http://www.pkin.pl/historia-palacu/ Historia Pałacu Kultury i Nauki]''.</ref>. Z uwagi na ciężkie warunki mieszkaniowe w odbudowującej się z powojennych zniszczeń Warszawie, przybysze zamieszkali na [[Osiedle Przyjaźń (Warszawa)|wybudowanym specjalnie dla nich osiedlu]] na warszawskich [[Jelonki (Warszawa)|Jelonkach]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Chmielewski | imię = Lech | tytuł = Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie | wydawca = Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita” | miejsce = Warszawa | data = 1987 | strony = 103–104 | isbn = 83-85028-56-0}}</ref>. Składało się ono z drewnianych domków<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Chmielewski | imię = Lech | tytuł = Przewodnik warszawski. Gawęda o nowej Warszawie | wydawca = Agencja Omnipress i Państwowe Przedsiębiorstwo Wydawnicze „Rzeczpospolita” | miejsce = Warszawa | data = 1987 | strony = 104 | isbn = 83-85028-56-0}}</ref>. Na terenie osiedla znajdowało się również kino, stołówka, świetlica i basen<ref>Jerzy S. Majewski, ''Koło i Młynów'', Gazeta Wyborcza, [http://warszawa.wyborcza.pl/warszawa/8,34860,4120778.html Spacerownik 2007].</ref>. W czasie prac zginęło 16 osób; pochowano ich w kwaterze D na [[cmentarz prawosławny w Warszawie|cmentarzu prawosławnym]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Paszkiewicz | imię = Piotr | tytuł = Wolski cmentarz prawosławny w Warszawie. Przewodnik | wydawca = Komisja Opieki nad Zabytkami przy Metropolii Prawosławnej | miejsce = Warszawa | data = 1990 | strony = 14 | nazwisko2 = Sandowicz | imię2 = Michał}}</ref>.
1

edycja