Historia szermierki: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 319 bajtów ,  8 miesięcy temu
m
m (→‎Średniowiecze: drobne techniczne)
[[Plik:MS 44 A 8 1v.jpg|thumb|250px|right|Ilustracja z traktatu '''Cod. 44 A 8''' autorstwa [[Peter von Danzig (szermierz)|Petera von Danzig]] z 1452 r.<br>Przedstawia dwóch szermierzy w standardowych pozycjach wyjściowych: ''Pług'' (z lewej) oraz ''Wół'' (z prawej)]]
[[Plik:Ms.XIX.17-3 16v.png|thumb|250px|right|Ilustracja z traktatu '''MS XIX.17-3''' autorstwa [[Hans Talhoffer|Hansa Talhoffera]] przedstawiająca technikę walki w ''Półmieczu''.]]
W średniowieczu zaczęły powstawać pierwsze [[Traktat (nauka)|traktaty]] szermiercze, stanowiące zbiory technik użytecznych w pojedynkach, kładące szczególny nacisk na zręczność, precyzję, spryt jak i stosowanie różnego rodzaju sztuczek. Były one rodzajem podręczników, często bogato ilustrowanych, będących kompendium wiedzy autora w zakresie walki. Najstarszym z zachowanych traktatów jest anonimowy „Manuskrypt I.33” datowany na ok. 1300 r., poświęcony walce [[miecz]]em jednoręcznym z [[puklerz]]em. Obejmuje on zarówno różne postawy szermiercze, techniki ataków, obrony, jak i rozbrojeń. Innym ocalałym traktatem jest tekst z 1389 r. autorstwa [[Hanko Doebringer|Hanko DoebringerDoebringera]], będącego najprawdopodobniej bezpośrednim uczniem, mistrza [[Johannes Liechtenauer|Johannesa Liechtenauera]]. Nauki Lichtenauera, dotyczące przede wszystkim walki [[Miecz długi|długim mieczem]], mimo iż nie zachowały się w oryginale, były cytowane przez licznych autorów przez następne stulecia. stanowiąc podstawę średniowiecznej szermierki. Lichtenauer wyodrębnił zasadniczo 3 rodzaje walki:
*Bloßfechten – walka piesza bez opancerzenia.
*Roßfechten – walka konna.
Z czasem, wraz z kolejnymi autorami, wprowadzano nowe postawy jak i techniki obrony, ataku, kontrataku i rozbrojeń. Techniki zawarte w traktatach podkreślały znaczenie zachowania inicjatywy i ofensywnego działania, zaznaczając, że postawa pasywna prędzej czy później zakończy się błędem i trafieniem przez przeciwnika. Jako alternatywę dla ataku, przedstawiano możliwość sparowania ciosu przeciwnika i błyskawicznego przejścia do kontrataku. Techniki nastawione były przede wszystkim na efektywność i dążenie do osiągnięcia jak najszybszego sukcesu, a prawidłowo wykonane, mogły unieszkodliwić lub zabić przeciwnika już w ciągu kilku sekund od rozpoczęcia starcia (zob. [[Historia szermierki#Linki zewnętrzne|Linki zewnętrzne]])<ref> http://thearma.pl/artykuly-desw/europejskie-sztuki-walki-okresu-sredniowiecza-i-wczesnego-renesansu-2/</ref><ref> http://thearma.pl/artykuly-desw/szermierka-w-sredniowiecznej-europie/</ref><ref> http://thearma.pl/artykuly-desw/johannes-liechtenauer-ojciec-niemieckiej-szermierki/</ref>.
 
Specyficzną formą walki mieczem długim był tzw. ''Półmiecz'', przeznaczony przede wszystkim do walki w zbroi (kampffechten). Technika ta polegała na trzymaniu drugiejjednej ręki na rękojeści, a drugiej mniej więcej na środku [[głownia|głowni]] miecza,. Umożliwiało umożliwiającto zadawanie szybkich i precyzyjnych pchnięć, w miejsca nieosłonięte pancerzemszczeliny pancerza, niczym krótką włócznią<ref> http://thearma.pl/artykuly-desw/johannes-liechtenauer-ojciec-niemieckiej-szermierki/</ref>. Możliwe było również chwycenie miecza "odwrotnie" - obiema dłońmi za głownię i uderzanie w przeciwnika rękojeścią. Jako że środek ciężkości miecza długiego usytuowany był blisko rękojeści, odwrócenie go czyniło z niego skuteczną [[Broń obuchowa|broń obuchową]].
 
Do czasów współczesnych zachowały się liczne traktaty, dając pełen obraz sposobu walki w wiekach średnich<ref>http://wiktenauer.com/wiki/Treatises</ref>. Mimo, iż zdecydowanie najpopularniejszą bronią opisywaną w traktatach był miecz długi, to obejmowały one również inne rodzaje dostępnego oręża jak chociażby: [[sztylet]], [[Kord (broń)|kord]], [[tasak (broń)|tasak]], [[włócznia|włócznię]], [[młot bojowy]], kij i wiele innych. Traktaty niejednokrotnie uwzględniały również użycie technik [[zapasy|zapaśniczych]] w walce w zwarciu<ref> http://thearma.pl/artykuly-desw/europejskie-sztuki-walki-okresu-sredniowiecza-i-wczesnego-renesansu-2/</ref>.