Élie Talleyrand de Périgord: Różnice pomiędzy wersjami

m
drobne redakcyjne
(kat.)
m (drobne redakcyjne)
 
== Życiorys ==
Był synem [[Hélie VII (hrabia Périgord)|Hélie VII]], hrabiego [[Périgord]] i [[Brunissende de Foix]]. Niektóre źródła podają, że w młodości był żonaty i dopiero po śmierci żony wybrał stan duchowny, wydaje się to jednak nieprawdopodobne, gdyż pierwsze kościelne [[beneficjum]] otrzymał w [[1320]] roku, gdy miał zaledwie 19 lat. [[10 października]] [[1324]] został wybrany biskupem [[Limoges]], mimo że nie osiągnął jeszcze wieku 27 lat, przewidzianego wówczas przez [[prawo kanoniczne]] jako minimalny wiek dla [[biskup]]a. [[4 stycznia]] [[1328]] przeniesiono go do biskupstwa [[Auxerre]]. Na życzenie króla Francji [[Filip VI Walezjusz|Filipa VI]] papież [[Jan XXII]] na [[konsystorz]]u [[25 maja]] [[1331]] mianował go kardynałem prezbiterem [[Bazylika św. Piotra w Okowach|San Pietro in Vincoli]]. Od tego czasu pracował w [[Kuria Rzymska|kurii papieskiej]] w [[Awinion]]ie. Uczestniczył w [[konklawe 1334]] i [[konklawe 1342]]. Sprawował w kurii urząd protektora zakonu [[Zakony i zgromadzenia franciszkańskie|franciszkanów]]. Otrzymał wiele beneficjów na terenie Anglii (m.in. był dziekanem kapituły katedralnej w [[York]]u od [[1342]] i archidiakonem [[Suffolk]] [[1357]]-[[1359]]). W wyniku śmierci kardynała [[Imbert Dupuis|Imberta Dupuis]] [[26 maja]] [[1348]] stał się archiprezbiterem Św. Kolegium, zyskując tym samym prawo do objęcia pierwszej wakującej diecezji suburbikarnej. Skorzystał z tego prawa [[4 listopada]] tego samego roku, zostając kardynałem biskupem diecezji Albano. Brał udział w [[konklawe 1352]]. Dwukrotnie służył jako legat papieski we Francji. Był jednym z liderów frakcji w Kolegium Kardynalskim, opozycyjnej wobec tzw. frakcji Limousin, grupującej krewnych papieży [[Klemens VI|Klemensa VI]] i [[Innocenty VI|Innocentego VI]]. Przewodniczył [[konklawe 1362]] (był na nim poważnym kandydatem do [[tiara|tiary]]). Zmarł w Awinionie.
 
== Bibliografia ==