Ulica Krakowskie Przedmieście w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

→‎Historia: drobne redakcyjne
(→‎Historia: uzupełnienie)
(→‎Historia: drobne redakcyjne)
Pierwsze zniszczenia przyniosła kampania wrześniowa, a największe straty spowodowało [[powstanie warszawskie]]. Pomimo zniszczenia Krakowskie Przedmieście odniosło proporcjonalnie mniejsze straty niż pozostała część zabytkowej Warszawy, zwłaszcza po parzystej stronie ulicy. Kościoły wizytek i karmelitów, Pałac Namiestnikowski i Hotel Bristol odniosły tylko niewielkie uszkodzenia. Według [[Jan Zachwatowicz|Jana Zachwatowicza]] zadecydowały o tym względy wojskowe (zachowanie budynków na [[Skarpa warszawska|skarpie warszawskiej]] jako osłony)<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Zachwatowicz | imię = Jan | tytuł = Ochrona i konserwacja zabytków Warszawy [w: Kultura Warszawy] | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1979 | strony = 345 | isbn = 83-01-00063-5}}</ref>.
 
Po wojnie większość zabytków odbudowano, w niektórych przypadkach przywracając im wcześniejszą, XVIII-wieczną szatę architektoniczną. Wyrównano wysokość pierzei ulicy obniżając najwyższe budynki do 2–4 pięter<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Mika | imię = Grzegorz | tytuł = Od wielkich idei do wielkiej płyty. Burzliwe dzieje warszawskiej architektury | wydawca = Agencja Wydawniczo-Reklamowa Skarpa Warszawska | data = 2017 | strony = 273 | isbn = 978-83-63842-67-3}}</ref>. Nowe obiekty (np. Nowa Dziekanka) harmonizowały z dotychczasową zabudową. Wyjątkiem był tzw. Kopnięty Dom (Krakowskie Przedmieście 9) na miejscu Kamienicy Beyera. Większość prac rekonstrukcyjnych zakończono do 1951. Ulica straciła jednak swój reprezentacyjny charakter.
 
W 1973 oddano do użytku [[podziemne przejście dla pieszych]] na wysokości kampusu głównego [[Uniwersytet Warszawski|Uniwersytetu Warszawskiego]] i [[Pałac Czapskich w Warszawie|pałacu Czapskich]]<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko = Zawierucha | imię = Danuta | tytuł = Kronika wydarzeń w Warszawie 1 IV–10 VI 1973 | czasopismo = Kronika Warszawy | wolumin = 16 | strony = 108 | data = 1973}}</ref>. Przejście powstało ze funduszy [[Powszechny Zakład Ubezpieczeń|Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń]] przeznaczonych na zapobieganie wypadkom, co upamiętniała tablica po jego północnej stronie<ref name="Jastrzębski28">{{Cytuj pismo | nazwisko = Jastrzębski | imię = Jakub | tytuł = Salon Warszawy w połowie lat 90. XX wieku | czasopismo = Skarpa Warszawska | strony = 28 | data = grudzień 2019}}</ref>. Przejście zostało zasypane podczas modernizacji ulicy w 2006<ref name="Jastrzębski28"/>.
 
ProjektantemW przebudowy2004 Krakowskiegopodjęto Przedmieściadecyzję o przekształceniu ulicy w reprezentacyjny deptak. Prace rozpoczęły się we wrześniu 2006 i zakończyły w lipcu 2008. Projektantem przebudowy był [[Krzysztof Domaradzki]]. Ulica po remoncie stała się szerokim deptakiem z wąską jezdnią pośrodku dostępną tylko dla komunikacji miejskiej oraz taksówek. Nawiązując do wyglądu ulicy na obrazach [[Bernardo Bellotto|Canaletta]] użyto specjalnego, żółtawego [[granit]]u sprowadzonego z [[Chiny|Chin]], aby imitował kolor nawierzchni z XVIII w. Oprócz tego użyto także granitu szwedzkiego (czerwony) oraz [[Granit strzegomski|strzegomskiego]] (szary).
Po 1945 ulica straciła jednak swój reprezentacyjny charakter. W 2004 podjęto decyzję o jej przekształceniu w reprezentacyjny deptak. Prace rozpoczęły się we wrześniu 2006 i zakończyły w lipcu 2008.
 
Projektantem przebudowy Krakowskiego Przedmieścia był [[Krzysztof Domaradzki]]. Ulica po remoncie stała się szerokim deptakiem z wąską jezdnią pośrodku dostępną tylko dla komunikacji miejskiej oraz taksówek. Nawiązując do wyglądu ulicy na obrazach [[Bernardo Bellotto|Canaletta]] użyto specjalnego, żółtawego [[granit]]u sprowadzonego z [[Chiny|Chin]], aby imitował kolor nawierzchni z XVIII w. Oprócz tego użyto także granitu szwedzkiego (czerwony) oraz [[Granit strzegomski|strzegomskiego]] (szary).
 
Na nowym Krakowskim Przedmieściu pojawiły się także nowe, stylizowane ławki, pachołki, kwietniki, latarnie-pastorały, zasadzono kilkadziesiąt drzew, ustawiono cztery kubiki z reprodukcjami obrazów Canaletta oraz brązową tablicę wskazującą [[Oś Saska|oś Saską]]. Ulica nie została w pełni przystosowana dla niepełnosprawnych.