Pałac Schlegenbergów we Wrocławiu: Różnice pomiędzy wersjami

m
int.
m (int.)
|odbudowano =
|pierwszy właściciel =
|kolejni właściciele = Joseph von Schlegenberg (1726), Fryderyk Ludwik Hohenlohe (1794-1844)
|właściciel =
|plan budynku =
Pierwszy murowany budynek na posesji Wita Stwosza 12, na planie wydłużonego prostokąta, został wzniesiony w drugiej połowie XIV wieku. Jego gotyckie relikty zachowały się w obrębie piwnic i parteru. Kolejne przebudowy budynku miały miejsce w późnym renesansie (powstał wówczas otwór wejściowy w skrzydle frontowym) i w okresie wczesnego baroku (z powiększonym skrzydłem od ulicy Łaciarskiej){{odn|Harasimowicz|2006|s=647}}{{odn|Harasimowicz|1998|s=21}}.
 
W 1726 roku właścicielem pałacu został hrabia Joseph von Schlegenberg{{odn|Brzezowski|2005|s=289}}. Z jego inicjatywy około 1730{{odn|Brzezowski|2005|s=289}} lub 1736{{odn|Harasimowicz|1998|s=21}} przeprowadzono gruntowną przebudowę budynku w późnobarokowym stylu architektonicznym{{odn|Harasimowicz|1998|s=21}}. Narożnikowemu, trzykondygnacyjnemu i dwuskrzydłowemu budynku nadano cechy pałacu miejskiego pokrytego [[dach mansardowy|mansardowym dachem]]{{odn|Harasimowicz|2006|s=647}}. W jego pięcioosiowej fasadzie umieszczono [[portal|balkonowy portal]] prowadzący do sieni przelotowej oraz okna ''[[piano nobile]]''{{odn|Harasimowicz|1998|s=21}}. Od strony ulicy Łaciarskiej znajdowała się 12-osiowa fasada{{odn|Harasimowicz|2006|s=647}}{{u|brzezowski}}. Na pierwszym piętrze znajdowały się pomieszczenia reprezentacyjne, które wynajmował kardynał [[Philipp Ludwig von Sinzendorf|Philipp von Sintzendorf]], a w 1741 były kwaterą cesarza [[Fryderyk II Wielki|Fryderyka II]]{{odn|Brzezowski|2005|s=289}}.
 
W 1794 roku właścicielem pałacu był generał pruski, komendant Wrocławia i późniejszy gubernator [[Berlin|Berlina]] [[Fryderyk Ludwik Hohenlohe|Friedrich Ludwig von Hohenlohe-Ingelfingen]]{{odn|Harasimowicz|2006|s=647}}{{odn|Harasimowicz|2006|s=293}}. Około 1800 roku sfinansował on kolejną przebudowę budynku na styl klasycystyczny; ich projektantem był [[Johan Christian Valentin Schultze]] lub [[Karl Gottfried Geissler]]. Zmieniona została elewacja{{odn|Harasimowicz|1998|s=23}}. Do 1844 roku budynek służył jako rezydencja komendanta garnizonu{{odn|Harasimowicz|1998|s=23}}.
Od 1875 roku budynek został dostosowany do potrzeb banku królewskiego. W 1878 część parterowa została zaadaptowana na cele gastronomiczne{{odn|Harasimowicz|1998|s=21}}; w późniejszych latach znajdowała się tu Cafe Royal<ref>[https://polska-org.pl/6046739,foto.html?idEntity=508846 Cafe Royal fotografia]</ref>.
 
W 1924 roku budynek przeszedł ponownie przebudowę. Otrzymał wówczas obecny kształt; dobudowano czwartą kondygnację a w narożniku budynku umieszczono wejście do lokalu gastronomicznego{{odn|Eysymontt|2011|s=339}} usuwając balkonowy portal. Elewacja budynku otrzymała płaską, surową formę. Część parterowa była [[boniowanie|boniowana]], pozostałe kondygnacje zostały od siebie oddzielone wąskimi [[gzyms|gzymsami kordonowymi]], a całość wieńczy gzyms koronujący wsparty na [[kroksztyn]]ach{{odn|Eysymontt|2011|s=339}}. Prostokątne okna nie posiadają opasek, jedynie nad oknami drugiej kondygnacji umieszczono nadokienniki wsparte na półokrągłych [[Konsola (architektura)|pseudokonsolach]] ozdobionych motywem [[palmeta|palmet]]. Pomiędzy drugą a trzecią kondygnacją, w osi centralnej elewacji północnej i w dwóch osiach elewacji zachodniej, zachowano XIX wieczne płaskorzeźbione [[płycina|płyciny]] autorstwa Karla Ungera przedstawiające antycznych bogów i alegorii: Apolla ze Sztukami Pięknymi (od ulicy Wita Stwosza) i Marsa z Nike, Wenus, Pokojem i Zwycięstwem oraz Atenę z Geografią, Geometrią, Muzyką i Prawem (od ulicy Łaciarskiej<ref>[https://polska-org.pl/5497258,Wroclaw,Detale_architektoniczne.html Detale architektoniczne i płaskorzeźby na polska-org]</ref>{{odn|Eysymontt|2011|s=339}}{{odn|Harasimowicz|1998|s=23}}. Tematyka tych płaskorzeźb nawiązywała bezpośrednio do właściciela rezydencji, księcia Hohenlohe, miłośnika i mecenasa sztuki, twórcy angielskiego założenia pałacowo-parkowego na Szczytnikach{{odn|Harasimowicz|1998|s=23}}.
 
== Po 1945 ==
20 572

edycje