Ukraińska polityka historyczna: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 21 bajtów ,  2 miesiące temu
data ma tutaj istotne znaczenie
(przypis)
(data ma tutaj istotne znaczenie)
Na pozytywny wzorzec patriotycznych postaw wybrano walkę OUN i UPA ''na dwa fronty z dwoma największymi totalitarnymi reżimami'', czyli z ZSRR i [[III Rzesza|III Rzeszą]] jednocześnie<ref>Sofia Graczowa, ''Unknown Victims...'', s.6</ref>. Nie zdecydowano się na eksponowanie motywu walki tych organizacji z Polską<ref>''Kwestia jedności Ukrainy...'', s.17</ref>. OUN i UPA niezgodnie z faktami przedstawiane są jako organizacje [[demokracja|demokratyczne]], [[tolerancja|tolerancyjne]] i przychylne wieloetnicznej Ukrainie<ref name="rudlingmyths28">Per A. Rudling, ''The OUN, the UPA and the Holocaust...'', s.28</ref>, które położyły podwaliny obecnej ukraińskiej demokracji<ref>Per A. Rudling, ''The OUN, the UPA and the Holocaust...'', s.24</ref>, sojusznik zachodnich [[Alianci|aliantów]]<ref name="olszanski">{{cytuj stronę|url=http://www.osw.waw.pl/pl/publikacje/tydzien-na-wschodzie/2010-01-27/polityka-historyczna-juszczenki-proba-podsumowania|tytuł=Polityka historyczna Juszczenki – próba podsumowania|data dostępu=2012-01-05|autor=Tadeusz A. Olszański|opublikowany=Ośrodek Studiów Wschodnich|data=2010-01-27|język=pl}}</ref>. Uczestników nacjonalistycznego podziemia przedstawia się jako bohaterów gotowych bezinteresownie oddać życie za niepodległość Ukrainy, walczących jakoby na terenie całego kraju w jego współczesnych granicach<ref>David R. Marples, ''Heroes and Villains...'', s. 137</ref>. W opowieściach o nich rzeczywistość miesza się z [[mit]]ami i [[legenda]]mi. David R. Marples wymienia następujące składniki mitu o wojowniku UPA: idealizm, samopoświęcenie, odwaga, męstwo, rycerskość oraz nawiązania do Kozaczyzny<ref>David R. Marples, ''Heroes and Villains...'', s. 138–139</ref>.
 
UchylanieW 2011 r. Grzegorz Motyka pisał, iż uchylanie się od jednoznacznej oceny zbrodni nacjonalistycznych formacji na Polakach, zdaniem [[Grzegorz Motyka (historyk)|Grzegorza Motyki]], stanowi nieoficjalny kurs polityki historycznej Ukrainy<ref>Grzegorz Motyka, ''Od rzezi wołyńskiej do akcji „Wisła”'', Kraków 2011, {{ISBN|978-83-08-04576-3}}, s.463</ref>. Innego zdania są ci badacze stosunków polsko-ukraińskich, którzy wskazują na oficjalne akt przeprosin dokonany przez prezydenta Poroszenkę podczas jego wizyty w Warszawie.<ref>[[Kazimierz Wóycicki]], ''Krótka historia UPA dla Polaków. Czy historycy mogą nas pogodzić?''. Warszawa 2019, ISBN978-83-954000-1-8.</ref>
 
Podczas kadencji Wiktora Juszczenki jego administracja dokonała licznych aktów gloryfikacji OUN i UPA oraz ich poszczególnych działaczy: przyznanie tytułów [[Bohater Ukrainy|Bohatera Ukrainy]] [[Jurij Szuchewycz|Jurijowi Szuchewyczowi]] (2006), [[Roman Szuchewycz|Romanowi Szuchewyczowi]] (2007) i [[Stepan Bandera|Stepanowi Banderze]] (2010), upamiętnienie dekretem prezydenta [[Jarosław Stećko|Jarosława]] i [[Sława Stećko|Sławy Stećków]] oraz uznanie członków nacjonalistycznych organizacji za uczestników walki narodowowyzwoleńczej.