Fabrizio Dionigi Ruffo: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 215 bajtów ,  11 miesięcy temu
m
drobne merytoryczne
m (drobne merytoryczne)
|data kreacji = 26 września 1791
|papież kreujący = [[Pius VI]]
|kościół tytularny = Sant’Angelo[[Kościół św. Anioła „in Pescheria”|S. Angelo in Pescheria]]<br/>[[Bazylika Santa Maria in Cosmedin|S. Maria in Cosmedin]]<br/>[[Bazylika Matki Bożej przy Via Lata|S. Maria in Via Lata]]
|data pontyfikatu =
|podpis =
Urodził się 16 września 1744 roku w San Lucido, jako syn Litteria Ruffo e Ruffo i jego drugiej żony Giustiniany Colonny. Studiował w Collegio Clementino, a następnie na [[Uniwersytet Rzymski „La Sapienza”|La Sapienzy]], gdzie uzyskał [[doktor obojga praw|doktorat utroque iure]]. Po studiach został prałatem Jego Świątobliwości, referendarzem [[Najwyższy Trybunał Sygnatury Apostolskiej|Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej]], skarbnikiem generalnym [[Kamera Apostolska|Kamery Apostolskiej]] i prefektem [[Zamek Świętego Anioła|Zamku Świętego Anioła]]{{r|FIU}}.
 
26 września 1791 roku został kreowany kardynałem [[in pectore]]. Jego nominacja na [[Stopnie kardynalskie#Kardynałowie diakoni|kardynała diakona]] została ogłoszona na konsystorzu 21 lutego 1794 roku, a następnie nadano mu diakonię Sant’Angelo[[Kościół św. Anioła „in Pescheria”|Sant'Angelo in Pescheria]]{{r|hierarchy}}. Wkrótce potem opuścił [[Rzym]], by wstąpić na neapolski dwór [[Ferdynand I Burbon|Ferdynanda IV]] i objąć administrację nad sferą [[Caserta|Caserty]]. W 1799 roku towarzyszył królowi podczas wygnania w [[Palermo]], a gdy proklamowano [[Republika Partenopejska|Republikę Partenopejską]], został jej wikariuszem generalnym. Zainicjował powstanie antyfrancuskiego ruchu [[Sanfedismo]], przeciwko armii dowodzonej przez generała [[Jean Étienne Championnet|Jeana Championneta]], a także wzniecił powstania w [[Apulia|Apulii]] i [[Kalabria|Kalabrii]]. W 1799 roku udało mu się odbić Neapol, a następnie udał się do [[Wenecja|Wenecji]] na [[Konklawe 1799–1800|konklawe]]. Po przywróceniu władzy papieskiej, zrezygnował z funkcji w [[Królestwo Neapolu|Królestwie Neapolu]] i poparł rządy [[Józef Bonaparte|Józefa Bonapartego]]{{r|FIU}}.
 
Po kolejnym najeździe wojsk napoleońskich, uciekł z Rzymu i przyłączył się do Ferdynanda IV, zostając jego ambasadorem przed [[Napoleon Bonaparte|cesarzem francuskim]]. Uczestniczył w ślubie Napoleona z [[Maria Ludwika Austriaczka|Marią Ludwiką Austriaczką]], dzięki czemu, jako jeden z 11 kardynałów, miał prawo nosić czerwony ornat. Wraz z [[Aurelio Roverella|Aurelio Roverellą]] i [[Giuseppe Maria Doria Pamphili|Giuseppe Dorią]] został członkiem komisji kardynalskiej, która miała opracować brewe apostolskie, promulgujące dekretu soboru paryskiego. W 1811 roku namawiał [[Pius VII|Piusa VII]], który przebywał w niewoli w [[Savona|Savonie]] do zaaprobowania dekretów. Za swoje zasługi został odznaczony krzyżem [[Legia Honorowa|Legii Honorowej]]. Trzy lata później powrócił do Rzymu, gdzie został chłodno przyjęty przez [[Kuria Rzymska|Kurię Rzymską]]{{r|FIU}}.
51 477

edycji