Gnostycyzm: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięte 62 bajty ,  1 miesiąc temu
Zupełnie niezrozumiałe fragmenty tekstu o powstaniu g. i jego treści. Do dopracowania, bez wklejania jakichś dziwnych tekstów.
(Rozbudowałem opis w zagadnieniach słownych o ich znaczenie. Poprawiłem faktyczność nawiązującą do wywodu gnostycyzmu jako tą, która trafiła do kościołów lokalnych po przez słowa nauki wędrownych mędrców gnostyckich.)
(Zupełnie niezrozumiałe fragmenty tekstu o powstaniu g. i jego treści. Do dopracowania, bez wklejania jakichś dziwnych tekstów.)
Znaczniki: Z internetu mobilnego Z wersji mobilnej www
{{Dopracować|Wer|Źródła, nieencyklopedyczny, niemerytoryczny, niezrozumiały styl}}
 
[[Plik:Simple crossed circle.svg|thumb|200px|Krzyż gnostycki]]
'''Gnostycyzm''' (z {{greka|γνωστικός}} ''gnostikos'' „dotyczący wiedzy, służący poznaniu wiedzy istnienia wszechrzeczy”) – Pierwotne doktryny i ruchy religijne powstałepowstające od [[I]] w.p.n.e do [[II wiek|II]] w. na wschodzie [[Cesarstwo Rzymskie|cesarstwa rzymskiego]], gł. w Syrii i Egipcie, [[dualizm (religia)|dualistyczne]] i, łączące elementy dając pierwsze podwaliny tworzącego się [[chrześcijaństwo|chrześcijaństwa]] z grecko-egipskim [[hermetyzm]]em. Zrodziły się one z konieczności indywidualnych samoczynnych przekazań prawdziwej wiary docierając w obszary kościołów lokalnych, związanych częściowo z tradycjami [[Judeochrześcijanie|judeochrystianizmu]], poszukujących własnej drogi i dążącychpogańskie do uniezależnienia się od większych metropolii<ref>{{Cytuj|autor = [[Jan Wierusz(grecko-Kowalski]];egipskie) |tytułwierzenia = Wczesne chrześcijaństwo I-X wiek |data = 1985 |isbn = 83-03-00985-0 83-03-00986-9 |miejsce = Warszawa |wydawca = Krajowa Agencja Wydawnicza |s = 45 |oclc = 69374139 }}</ref>. Około [[VI wiek]]u ruchy gnostyckie zostały wchłonięte przez szerzący się [[manicheizm]]religijne.
 
Ruchy gnostyckie miały ogromny wpływ już od I wieku na rozwój chrześcijańskiego pisarstwa, na czele z powstaniem Listów Apostolskich włączonych do kanonu Pisma Świętego (Listy ap. Pawła do Efezjan, Filipian, Kolosan, Tesaloniczan, Piotra, Jana i Judy). Starochrześcijańskie pisarstwo apologetyczne w dużej mierze występowało przeciwko naukom gnostycyzmu i praktykom jego wyznawców.
 
Około [[VI wiek]]u ruchy gnostyckie zostały wchłonięte przez szerzący się [[manicheizm]].
 
Najważniejsza zasadazasadami gnostycyzmu jest taka:twierdzenia, że Gnostykiem„gnostykiem nie można zostać, ale można nim byćbyć”, gnostycyzm„gnostycyzm musi narodzić się z własnej woli, zdobywającprzy zdobywaniu jego naukinauk”, musi„musi zrodzić się on z sercaserca”. Nie można przejąć gnostycyzmu tak jak religii chrześcijaństwa i nie każdy jest w stanie dostrzec jego prawdziwe znaczenie. To nie wierzący wybierał gnostycyzm, to gnostycyzm wybierał wierzącego. Zgodnie z przesłaniem gnostyckim człowiek egzystuje w nieprzyjaznym świecie, do którego został „wrzucony”. Świat jest obcy Prawdziwemu [[Bóg|Bogu]] i nie jest jego dziełem, lecz dziełem sił niższych (Niższych Bogu)zwanych [[Archont (gnostycyzm)|Archontami]] (których przywódcą jest [[Demiurg]]).
 
Człowiek jest niespójnym konglomeratem ciała, [[Dusza (filozofia)|duszy]] oraz ducha([[pneuma (filozofia)|pneumy]]). Założeniem tego bytu było uświadamianie sposobu w zrozumieniu swojej natury mogąc poskromić emocje, wynikające z natury ciała oraz potrzeby ducha płynące w człowieku. Jego prawdziwą [[jaźń|jaźnią]] jestma pneumabyć dusza, równie obca światu, jak Bóg. Prawa natury zniewalają człowieka, a jego ciało i dusza (w tym psychika) aktywnie mu się przeciwstawiają, ograniczają i upokarzają. Znaczeniem tego stanu, miało być zrozumienie w chęci i czynie poznania sposobu, jako możliwości wzniesienia się po za ten stan natury ludzkiej, dając duchową mądrość i siłę mogącą tylko tymczasowo spoczywać w materii ciała ludzkiego. W ten sposób, człowiek mógł być przygotowany na ewentualną możliwość spotkania się ze stwórcą wszechrzeczy i wkroczyć w jego światłość.
 
Celem życia jest przebudzenie odrętwiałej pneumy i uwolnienie jej z więzów Losu i świata, aby wrócić do Boga. Świadomość ducha której ograniczeniem jest rozum, świadomość ta posiada nieopisaną wręcz ukrytą w sobie mądrość, która swym pierwotnym darem, jest tylko swoistą iskrom w dziele stworzenia, która w okazałości jego Boskiej interwencji posiadając jedyną i prawdziwą emocje miłości pragnie się w tym akcie z Bogiem zjednoczyć. Potrzebne są do tego: [[wiedza]], [[objawienie]], [[Iluminacja (filozofia)|iluminacja]] co do natury „ja”, Boga i świata<ref>[[Bartłomiej Dobroczyński|Dobroczyński, Bartłomiej]]: ''New Age'', Wydawnictwo ZNAK, Kraków 2000 {{ISBN|83-7006-926-6}}, s. 117–119.</ref>.
1444

edycje