Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

→‎Historia i opis ogólny: uściślenie, drobne merytoryczne
(→‎Historia i opis ogólny: uściślenie, drobne merytoryczne)
 
Wiele eksponatów pochodziło z prywatnych kolekcji polskich etnografów np. [[Leopold Janikowski|Leopolda Janikowskiego]], [[Jan Kubary|Jana Kubarego]], [[Bronisław Piłsudski|Bronisława Piłsudskiego]], unikatowe zbiory indochińskie, pochodzące od [[Ignacy Zaremba Belakowicz|Ignacego Zaremby Belakowicza]] oraz zbiory pochodzące z [[Chiny|Chin]], [[Japonia|Japonii]], [[Bliski Wschód|Bliskiego Wschodu]], [[Australia|Australii]] i innych rejonów świata.
 
Przed II wojną światową Biblioteka Muzeum Etnograficznego należała do najbogatszych bibliotek etnograficznych w kraju. W wyniku wybuchu wojny i bombardowań Warszawy, Muzeum uległo całkowitemu zniszczeniu, a zbiory zostały zniszczone lub zaginęły.
 
Znajdujące się w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa zbiory Muzeum Etnograficznego zostały spalone podczas [[Obrona Warszawy (1939)|obrony Warszawy we wrześniu 1939]]<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko = Lauterbach | imię = Alfred | tytuł = Zniszczenie i odbudowa Warszawy zabytkowej | czasopismo = Kronika Warszawy | wolumin = 4(8) | strony = 61 | data = 1971}}</ref>
 
W 1946 roku rozpoczęły się prace organizacyjne wskrzeszenia muzeum. Pierwotnie funkcjonowało pod nazwą Muzeum Kultur Ludowych, a jego tymczasową siedzibą był zabytkowy XVIII-wieczny [[pałac Brühla na Młocinach]] przy ul. Muzealnej. W 1949 roku otworzono pierwszą wystawę w powojennej historii Muzeum. Ekspozycja nosiła nazwę „Polski strój ludowy”. W 1959 roku Muzeum otrzymało nową siedzibę – zniszczony XIX-wieczny gmach [[Towarzystwo Kredytowe Ziemskie w Królestwie Polskim|Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego]], usytuowany u zbiegu ulic Kredytowej i Mazowieckiej. Jego odbudowę, finansowaną z kredytów [[Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego|Ministerstwa Kultury i Sztuki]], zaplanowano na lata 1962–1972. 15 grudnia 1973 roku nastąpiło uroczyste otwarcie Muzeum w nowej lokalizacji. Koordynatorem prac był dr Kazimierz Pietkiewicz, pełniący urząd dyrektora od 1969 r.