Kamienica Roeslera i Hurtiga w Warszawie: Różnice pomiędzy wersjami

uzupełnienie
m (Poprawiam szablon cytowania)
(uzupełnienie)
W latach 1887–1888 kamienica została przebudowana w związku z przebiciem do Krakowskiego Przedmieścia ul. [[Ulica Miodowa w Warszawie|Miodowej]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Grygiel | imię = Tomasz | tytuł = Pałac Małachowskich i dom Roeslera | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1982 | strony = 59, 64 | isbn = 83-01-02662-6}}</ref>. Ścianę szczytową i oficyny południowe przekształcono na elewacje według projektu [[Józef Huss|Józefa Hussa]]<ref name="Zieliński136">{{cytuj książkę|nazwisko = Zieliński|imię = Jarosław| tytuł = Atlas dawnej architektury ulic i placów Warszawy| tom = 7 – Krakowskie Przedmieście|wydawca = Towarzystwo Opieki nad Zabytkami|miejsce = Warszawa| rok = 2001|strony = 136 | isbn = 83-88372-14-9}}</ref>. Do przebicia ulicy na właścicielach pałacu Małachowskich i kamienicy ciążył obowiązek przepuszczania przechodniów z Krakowskiego Przedmieścia na ul. Miodową lub odwrotnie<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Grygiel | imię = Tomasz | tytuł = Pałac Małachowskich i dom Roeslera | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1982 | strony = 41, 64 | isbn = 83-01-02662-6}}</ref>. Ruch przechodniów zwiększał atrakcyjność kamienicy i jej oficyn dla firm handlowych<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Grygiel | imię = Tomasz | tytuł = Pałac Małachowskich i dom Roeslera | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1982 | strony = 41 | isbn = 83-01-02662-6}}</ref>.
 
Podczas [[Obrona Warszawy (1939)|obrony Warszawy]] we wrześniu 1939 budynek spłonął<ref name="Zieliński136"/> i został rozebrany do pierwszego piętra<ref>{{Cytuj pismo | nazwisko = Lauterbach | imię = Alfred | tytuł = Zniszczenie i odbudowa Warszawy zabytkowej | czasopismo = Kronika Warszawy | wolumin = 4(8) | strony = 61 | data = 1971}}</ref>. Dalsze zniszczenia miały miejsce w 1944 podczas [[Powstanie warszawskie|powstania warszawskiego]]<ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Grygiel | imię = Tomasz | tytuł = Pałac Małachowskich i dom Roeslera | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1982 | strony = 84–85 | isbn = 83-01-02662-6}}</ref>. Ogółem w czasie [[II wojna światowa|II wojny światowej]] kamienica została zniszczona w 70%<ref>{{cytuj książkę | nazwisko = Stępiński | imię = Zygmunt | tytuł = Gawędy warszawskiego architekta | wydawca = Krajowa Agencja Wydawnicza | miejsce = Warszawa | data = 1984 | strony = 66 | isbn = 83-03-00447-6}}</ref>.
 
W latach 1948–1949 budynek odbudowano według projektu [[Zygmunt Stępiński|Zygmunta Stępińskiego]]<ref name="Leśniakowska"/>. Obiekt przywrócono zasadniczo do stanu z XVIII wieku, jednak w celu odsłonięcia wschodniej fasady pałacu Małachowskich rozebrano oficynę południową<ref name="Zieliński136"/><ref>{{Cytuj książkę | nazwisko = Grygiel | imię = Tomasz | tytuł = Pałac Małachowskich i dom Roeslera | wydawca = Państwowe Wydawnictwo Naukowe | miejsce = Warszawa | data = 1982 | strony = 87 | isbn = 83-01-02662-6}}</ref>.