Edmund Ginalski: Różnice pomiędzy wersjami

Dodane 14 bajtów ,  2 miesiące temu
(kat.)
Od 14 lutego do 21 czerwca 1921 roku był słuchaczem 38. Klasy imienia księcia Józefa Poniatowskiego [[Szkoła Podchorążych Piechoty|Szkoły Podchorążych Piechoty]] w Warszawie{{odn|Lenkiewicz|Sujkowski|Zieliński|1930|s=385, 461}}. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu [[podporucznik]]a ze [[Starszeństwo oficerów|starszeństwem]] z dniem 1 lipca 1919 roku i 1550. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas [[21 Pułk Piechoty „Dzieci Warszawy”|21 pułk piechoty „Dzieci Warszawy”]]{{odn|Lista starszeństwa|1922|s=149}}. W latach 1923–1924 pełnił służbę w Oddziale Szkolnym [[Szkoła Podchorążych Piechoty|Szkoły Podchorążych Piechoty]] w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym [[37 Łęczycki Pułk Piechoty|37 pułku piechoty]] w Łęczycy{{odn|Rocznik Oficerski|1923|s=233, 461, 1505}}{{odn|Rocznik Oficerski|1924|s=217, 403, 1368}}. 23 lipca 1923 roku został awansowany na [[porucznik]]a ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 52 z 29 lipca 1923 roku, s. 491}}. 1 września 1925 roku został przeniesiony do macierzystego pułku w Łęczycy{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 81 z 1 sierpnia 1925 roku, s. 448}}{{odn|Rocznik Oficerski|1928|s=53, 266}}. 17 grudnia 1931 roku został mianowany [[kapitan (ranga)|kapitanem]] ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 92. lokatą w korpusie oficerów piechoty{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 12 z 18 grudnia 1931 roku, s. 401}}.
 
Z dniem 4 stycznia 1932 został powołany do [[Wyższa Szkoła Wojenna|Wyższej Szkoły Wojennej]] w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1931/33 (XII promocja){{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 258}}{{odn|Rocznik Oficerski|1932|s=79, 799}}. W czerwcu 1933 został przydzielony do [[Wojskowy Instytut Naukowo–Oświatowy|Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego]] w Warszawie, do 1 listopada tego roku{{odn|Dz. Pers. MSWojsk.|loc=Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 143}}. Kurs WSWoj. ukończył ze słuchaczami XIII promocji. Z dniem 1 listopada 1934 roku uzyskał tytuł naukowy oficera dyplomowanego i został przydzielony został do [[Dowództwo Okręgu Korpusu Nr VIII|Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII]] w Toruniu na stanowisko kierownika I referatu-zastępcy szefa Wydziału Mobilizacyjnego. W 1936 roku przeniesiony został do Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego na stanowisko kierownika referatu studiów. Tam w 1937 roku, wspólnie z kapitanem Tadeuszem Makowskim, opracował „Instrukcję o prowadzeniu oddziałowych bibliotek wojskowych”. W grudniu 1938 roku, po ukończeniu dziewięciomiesięcznego kursu kierowania kolejowymi transportami wojskowymi, przydzielony został do [[68 Pułk Piechoty (II RP)|68 pułku piechoty]] we [[Września|Wrześni]] celem odbycia stażu na stanowisku dowódcy kompanii, niezbędnego przed awansem na majora. W trzeciej dekadzie marca 1939 roku skierowany został do dyspozycji Szefostwa Komunikacji Wojskowych, do Baranowicz, w charakterze komendanta akcji załadowania wojska (KZ). W Baranowiczach zorganizował przewóz zmobilizowanej [[20 Dywizja Piechoty (II RP)|20 Dywizji Piechoty]] i [[Nowogródzka Brygada Kawalerii|Nowogródzkiej Brygady Kawalerii]] do rejonu działania [[Armia „Modlin”|Armii „Modlin”]]. Po wykonaniu powierzonego mu zadania powrócił do Wrześni. W drugiej dekadzie sierpnia 1939 roku, ponownie skierowany został do dyspozycji Szefostwa Komunikacji Wojskowych, do [[Częstochowa|Częstochowy]], w charakterze KW – oficera kierującego wyładowywaniem [[Wołyńska Brygada Kawalerii|Wołyńskiej Brygady Kawalerii]] na końcowej stacji przebiegu transportów. Po zakończeniu akcji powrócił do 68 pp, zdał dowództwo kompanii porucznikowi Hybda i zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym udał się na [[Września (stacja kolejowa)|stację kolejową we Wrześni]] jako oficer KZ/KW.
 
W dniach 31 sierpnia – 2 września 1939 roku kierował wyładowaniem transportów [[Podolska Brygada Kawalerii|Podolskiej Brygady Kawalerii]] w rejonie [[Nekla|Nekla–]][[Swarzędz]] oraz kierował transporty ewakuacyjne z [[Wielkopolska|Wielkopolski]]. 5 września przydzielony został do Dowództwa [[Armia „Poznań”|Armii „Poznań”]] na stanowisko zastępcy szefa komunikacji, podpułkownika dyplomowanego Henryka Lergetporera. W czasie [[kampania wrześniowa|kampanii wrześniowej 1939]] dostał się do niewoli niemieckiej i pozostawał w niej do wiosny 1945 roku.