Humphrey Bogart: Różnice pomiędzy wersjami

Usunięty 1 bajt ,  4 miesiące temu
m
lit.
m (→‎Małżeństwa i dzieci: podpis zdjęcia)
m (lit.)
Kontynuował występy w filmach klasy B, kreując postać ambitnego pracownika fabryki samochodów w dramacie kryminalnym ''[[Czarny legion]]'' (1937, reż. Archie Mayo). Rola Franka Taylora spotkała się z uznaniem krytyków, którzy porównywali film do ''[[Jestem zbiegiem]]'' (1931, reż. Mervyn LeRoy). „[[The Hollywood Reporter]]” prognozował, że ''Czarny legion'' „prawie na pewno zrobi z Humphreya Bogarta pierwszorzędną [[Gwiazda filmowa|gwiazdę]] ról charakterystycznych”, z kolei „New York Post” nawoływał w swojej ocenie: „żadnych więcej filmów klasy B dla Bogarta”{{odn|Kanfer|2011|s=59, 61}}.
 
W tym samym roku Warner Bros. wypożyczyło aktora [[Samuel Goldwyn|Samuelowi Goldwynowi]], dzięki czemu mógł wystąpić w dramacie kryminalnym ''[[Śmiertelny zaułek]]'' (reż. [[William Wyler]]), kreując gangstera na wzór [[Baby Face Nelson|Baby’ego Face’a Nelsona]]{{#tag:ref|Na wypożyczeniu Bogarta Warner Bros. zarobiło 6 tys. 750 dolarów, podczas gdy aktor otrzymał 3 tys. 250 dolarów. Dodatkowo wytwórnia zażądała od Goldwyna 2 tys. dolarów tygodniowo i gwarancji zatrudnienia Bogarta przez pięć tygodni{{odn|Kanfer|2011|s=62}}.|group="uwaga"}}{{odn|Meyers|1997|s=69}}. W ocenie Kanfera mimo że to [[Joel McCrea]] był główną gwiazdą, Bogart zagrał tak, jakby to był jego film, a kreacja HughaHugh „Baby’ego Face’a” Martina była zupełnie inna od szablonowych postaci ze światka przestępczego z poprzednich filmów{{odn|Kanfer|2011|s=62}}. ''Śmiertelny zaułek'' cieszył się uznaniem w Stanach Zjednoczonych i w Wielkiej Brytanii, gdzie Graham Greene pisał na łamach magazynu „[[The Spectator (tygodnik)|The Spectator]]”, że „to jest najlepsza rola, jaką Bogart kiedykolwiek zagrał – bezwzględny, lecz sentymentalny, od początku filmu pokazuje wielki osobisty dramat”{{odn|Kanfer|2011|s=63}}.
 
Po powrocie do Warner Bros. aktor zagrał między innymi w komedii [[Musical filmowy|musicalowej]] ''[[Swing Your Lady]]'' (1938, reż. Ray Enright), którą krótko wyświetlano{{odn|Kanfer|2011|s=63}} oraz w dramacie ''[[Szkoła zbrodni]]'' (1939, reż. [[Lewis Seiler]]), gdzie wcielił się w zastępcę komisarza Marka Bradena, usiłującego wprowadzić zmiany na lepsze w zakładzie poprawczym{{odn|Kanfer|2011|s=59}}. W następnym roku wystąpił w westernie ''[[Oklahoma Kid]]'' z [[James Cagney|Jamesem Cagneyem]] (reż. Lloyd Bacon){{odn|Kanfer|2011|s=59}} i dramacie ''[[Mroczne zwycięstwo]]'' (reż. [[Edmund Goulding]]) u boku Bette Davis, kreując rolę trenera koni mówiącego z irlandzkim akcentem. Mimo wątpliwości jego gra przypadła do gustu przedstawicielom Warner Bros., którzy zaangażowali Bogarta do kolejnego filmu Davis – dramatu ''[[Stara panna (film)|Stara panna]]'' (1939, reż. Edmund Goulding). Czwartego dnia został zastąpiony przez [[George Brent|George’a Brenta]], ponieważ wypadł nieprzekonująco w scenie pożegnania na dworcu kolejowym{{odn|Kanfer|2011|s=61}}.